Hawker Sea Fury
Hawker Seafury | ||||
---|---|---|---|---|
![]() | ||||
Algemeen | ||||
Rol | Marine Jacht Bommenwerper | |||
Bemanning | 1 | |||
Varianten | F 10, FB 11, T 20, F 50, FB 51, FB 60, T 61, Fury I , Fury Trainer | |||
Status | ||||
Eerste vlucht | 21 februari 1945 | |||
Gebruik | Britse Marine, Canadese Marine, Australische Marine, Pakistaanse Luchtmacht, Marine Luchtvaartdienst | |||
Afmetingen | ||||
Lengte | 10,6 m | |||
Hoogte | 4,9 m | |||
Spanwijdte | 11,7 m | |||
Vleugeloppervlak | 26 m² | |||
Gewicht | ||||
Leeggewicht | 4190 kg | |||
Max. gewicht | 5670 kg | |||
Krachtbron | ||||
Motor(en) | 1× Bristol Centaurus XVIIC | |||
Propeller(s) | 5-blads Rotol | |||
Vermogen | 1850 kW | |||
Prestaties | ||||
Kruissnelheid | 625 km/h | |||
Topsnelheid | 740 km/h | |||
Dienstplafond | 10900 m | |||
Bewapening | ||||
Boordgeschut | 4 × 20 mm Hispano Mk V | |||
Bommen | 907 kg | |||
Raketten | 12× 76mm ongeleid | |||
|
De Hawker Sea Fury is een Brits gevechtsvliegtuig, ontwikkeld tijdens de Tweede Wereldoorlog voor de Fleet Air Arm van de Britse Marine. Tevens is het de laatste propelleraangedreven jager die bij de Royal Navy dienstdeed. De Sea Fury heeft ook dienstgedaan bij de Marine Luchtvaartdienst aan boord van het vliegdekschip Hr. Ms. Karel Doorman (1948).
Ontwikkeling
De Fury was bedoeld als opvolger voor de succesvolle Hawker Typhoon- en Hawker Tempest-jachtvliegtuigen/jachtbommenwerpers. Verschillende aspecten van voorgenoemde vliegtuigen zijn dan ook terug te vinden in het ontwerp van de Fury. De semi-elliptische vleugel van de Tempest werd ingekort en de romp is volledig monocoque, met een hoog geplaatste cockpit voor een beter overzicht. Aan het einde van de tweede wereldoorlog werd de ontwikkeling van de landversie van de Fury gestopt. De ontwikkeling van de marineversie voor gebruik aan boord van vliegdekschepen, de Sea Fury, ging echter gewoon door.
Het eerste prototype van de Sea Fury, SR661, maakte zijn eerste vlucht op 21 februari 1945 vanaf Langley Airfield waar de Hawker Aircraft Company haar fabriek had. Dit prototype was uitgerust met een vanghaak aan de achterkant, het had echter nog niet de opvouwbare vleugels die later ingevoerd werden. Het tweede prototype, SR666, werd uitgerust met een 5-blads Rotol-propeller en opvouwbare vleugels en maakte zijn eerste vlucht op 31 januari 1946. Tijdens de testlandingen op een vliegdekschip doken er problemen op met de vanghaak. Na aanpassingen werd het toestel in het voorjaar van 1947 gecertificeerd voor deklandingen.
Operationele geschiedenis
Britse Marine
De Sea Fury F 10 ging bij de Royal Navy de Supermarine Seafire vervangen en werden ingedeeld bij squadrons 736, 738, 759 en 778 van de Fleet Air Arm. Tot 1953 bleef de Sea Fury de primaire jachtbommenwerper van de Royal Navy, opgevolgd door de straal-aangedreven Hawker Seahawk en de Supermarine Attacker.
Marine Luchtvaartdienst
De Nederlandse Marine Luchtvaartdienst zette de Sea Furies in vanaf 1948 aan boord van het vliegdekschip Hr. Ms. Karel Doorman (1948). 47 stuks, waarvan 25 in licentie gebouwd door Fokker, waren verdeeld over drie squadrons: VSQ 3, VSQ 4 en VSQ 860. Uiteindelijk werd de Sea Fury in 1957 ook bij de MLD vervangen door de Hawker Sea Hawk.
Tijdens de Koreaanse Oorlog werd de Sea Fury door de Engelsen ingezet vanaf de vliegdekschepen HMS Glory, HMS Ocean en HMS Theseus en door de Australiërs vanaf de HMAS Sydney. Er werden voornamelijk gronddoelen mee uitgeschakeld.
Op 8 augustus 1952 schoot Luitenant Peter "Hoagy" Carmichael van 802 Squadron een vijandelijke MiG-15 neer tijdens een luchtgevecht. Deze actie maakt hem een van de weinige piloten die met een propeller-aangedreven vliegtuig een jet neergeschoten hebben. Het gevecht deed zich voor toen een formatie bestaande uit Sea Furies en Fairey Fireflies aangevallen werd door een groep van 8 MiG-15's. Aan Britse zijde raakte één Fairey Firefly beschadigd. Het vliegtuig van Carmichael, WJ232, vliegt nog steeds rond in Australië onder de civiele registratie VH-SHF.
Varianten
- Sea Fury F 10
- Een-zitter, jachtversie voor de Britse marine. Aantal gebouwd: 50
- Sea Fury FB 11
- Een-zitter-jacht-bommenwerper voor de Britse marine, Australische marine en Canadese marine. Aantal gebouwd: 615
- Sea Fury T 20
- Tweezitter-trainingsversie voor de Britse marine. Aantal gebouwd: 60, 10 ervan zijn later omgebouwd tot sleepdoelwitten voor de Luftwaffe van de Bondsrepubliek.
- Sea Fury F 50
- Een-zitter-jachtversie voor de Marine Luchtvaartdienst. Aantal gebouwd: 10
- Sea Fury FB 51
- Een-zitter-jacht-bommenwerper voor de Marine Luchtvaartdienst. Aantal gebouwd: 25, in licentiebouw door Fokker.
- Fury FB 60
- Een-zitter-jacht-bommenwerper voor de Pakistaanse luchtmacht en de Marine Luchtvaartdienst. Aantal gebouwd: 105, 93 en 12 respectievelijk.
- Fury T 61
- Twee-zitter-trainingsversie voor de Pakistaanse luchtmacht. Aantal gebouwd: 5
- Fury I "Baghdad Fury"
- Een-zitter-jachtversie voor de Iraakse luchtmacht. Aantal gebouwd: 55
- Fury Trainer
- Twee-zitter-trainingsversie voor de Iraakse luchtmacht. Aantal gebouwd: 5