Joseph Zaman
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/d/d5/Wapenschild_Samen_ex_Ste_Nicolai_Wasia.jpg/260px-Wapenschild_Samen_ex_Ste_Nicolai_Wasia.jpg)
Joseph Emmanuel Jérôme Zaman (Brussel, 10 maart 1812 - 11 juli 1894) was Belgisch industrieel en senator.
Familie
Joseph Zaman behoorde tot een familie afkomstig uit Sinaai, waarvan de voorouders erfelijke "meyers" [1] waren.
Joseph was de zoon van advocaat en industrieel Joseph Bernard Zaman (1776-1826) en van Barbe Wyns (1782-1868). Zijn moeder was een dochter van jurist Nicolas Wyns. Toen hij 14 jaar was overleed zijn vader en werd hij onder de hoede genomen van zijn oom Ridder François-Jean Wyns de Raucour, advocaat, politicus: ondervoorzitter van de Senaat en burgemeester van Brussel van 1841 tot 1849.
Hij had neven en nichten afkomstig uit Zeveneken, waarvan het echtpaar Charles Benedict Stoop-Zaman in Sint-Niklaas van belang waren: ze stichten een school voor de armen.
Joseph Zaman trouwde met gravin Cécile du Monceau (1819-1905), dochter van luitentant-generaal Jean-François Dumonceau en Thérèse d'Aubremé.
Ze hadden vier kinderen. De drie kinderen die de volwassen leeftijd bereikten, trouwden adellijk:
- Cécile Zaman (1841-1921), trouwde met Paul de Fierlant (1832-1914), burgemeester van Limal.
- Jules Zaman (1844-1845)
- Félix Zaman (1846-1902), arrondissementscommissaris voor het arrondissement Mechelen, trouwde met gravin Mathilde d'Oultremont (1846-1914), dochter van graaf Ferdinand d'Oultremont.
- Anne Zaman (1848-1901), trouwde met baron Victor d'Huart (1840-1918), zoon van minister Edouard d'Huart.
Joseph Zaman werd in 1858 in de Belgische erfelijke adel opgenomen Hierbij hernam hij het wapenschild uit de 17de eeuw, met het morenpaar boven het schild.
Het overlijden van zijn zoon Félix in 1902 betekende het definitieve einde van de familietak Zaman. Félix Zaman bleef kinderloos en de familienaam is in 1921, in de persoon van Cécile Zaman, uitgestorven.
Levensloop
Beroepshalve was Joseph Zaman een industrieel, uitbater van steengroeven en suikerfabrieken en aanverwanten zoals de spoorweg tussen Taviers en Ambresin.
In 1858 werd hij liberaal senator voor het arrondissement Nijvel en vervulde dit mandaat tot in 1870.
Hij was oprichter van:
- Société des Carrières de porphyre de Quenast
- Société Anonyme Les Ateliers Métallurgiques
- Suikerfabriek van Embresin: Zaman et cie
Hij was verder ook nog bestuurder van:
- Société de Corphalie (zink)
- Société de Défrichement de la Campine
- Spoorweg Tienen-Diest
- Spoorwegen Temse-Landen
- Société immobiliaire bruxelloise (arbeiderswoningen).
Literatuur
- Julienne LAUREYSSENS, Industriële naamloze vennootschappen in België 1919-1857, Leuven, 1975.
- H. LINDEMANS, Genealogie Zaman te Sinaï, in: Gedenkboek Michel Mispelon, s. l., 1982, pp. 329 vv.
- Jean-Luc DE PAEPE & Christiane RAINDORF-GERARD (red.), Het Belgisch parlement 1831-1894. Données biographiques, Brussel, 1996.
- Oscar COOMANS DE BRACHÈNE, État présent de la noblesse belge, Annuaire 2002, Brussel, 2002.
Interne link
- Spoorlijn 143 (België)
- Wasseiges
- ↑ H. Lindemans, Généalogie Zaman te Sinaï, in: Gedenkboek Michel Mispelon, s. l., 1982, pp. 329 et seq..
Volgens Charles Poplimont, is er een adellijke oorsprong van deze familie in de 14de eeuw, : "cette famille est originaire du pays de Waes, où sa noblesse occupe un rang très distingué".
Deze thesis was reeds ook overgenomen in de keizerlijke Patenten van Petrus Zaman, gehuwd met Jacqueline vander Beke