Łeonid Mołczanowski
Pełne imię i nazwisko | Łeonid Serafymowycz Mołczanowski | ||||||||||||||||||||
---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
Data i miejsce urodzenia | 9 grudnia 1913 | ||||||||||||||||||||
Data i miejsce śmierci | 19 lipca 1995 | ||||||||||||||||||||
Wzrost | 176 cm | ||||||||||||||||||||
Pozycja | napastnik | ||||||||||||||||||||
Kariera seniorska[a] | |||||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||||
Kariera trenerska | |||||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||||
|
Łeonid Serafymowycz Mołczanowski, ukr. Леонід Серафимович Молчановський, ros. Леонид Серафимович Молчановский, Leonid Sierafimowicz Mołczanowski (ur. 9 grudnia 1913 w Dubno, Imperium Rosyjskie, zm. 19 lipca 1995 w Równem) – rosyjski, polski i ukraiński piłkarz, grający na pozycji napastnika, trener piłkarski.
Kariera piłkarska
Rozpoczął karierę piłkarską w klubie Sokół Dubno. Równoległe bronił barw najpierw Pogoni Równe, a potem PKS Łuck, jadąc rowerem do Łucka na treningi i mecze[1]. W 1937 przeszedł do Bałtyku Gdynia[2]. W 1937 został zaproszony również do polskiej reprezentacji robotniczej i strzelił wiele goli dla niej. Mówili, że w 1937 roku Mołczanowski strzelił w różnych grach ponad 400 goli.
W 1940 powraca do Sokoła Dubno. W 1941 roku został zaproszony z Sokoła na mecz towarzyski Spartak Równe - Dynamo Kijów, który zakończył się remisem 3:3. W tym meczu strzelił gola i asystował przy innym.
W 1944 roku został powołany do armii sowieckiej i skierowany do Baszkirii. W 1946 roku powrócił do domu i kontynuował karierę jako piłkarz oraz trener drużyn piłkarskiej z Równa, najpierw Łokomotywu, a od 1953 Dynama.
Kariera trenerska
Po zakończeniu kariery piłkarza rozpoczął pracę szkoleniowca. W 1956 był jednym z organizatorów i został pierwszym trenerem klubu Kołhospnyk Równe. W latach 50.-70. XX wieku pracował w Szkole Sportowej w Równem. Spośród jego wychowanków wiele znanych piłkarzy, m.in. Wołodymyr Dudarenko, Ołeksandr Wasin, Iwan Markewycz, Tibor Popowycz, Jewhen Snitko, Taras Prymak, Wołodymyr Todorow, Wołodymyr Poliszczuk, Wołodymyr Popelnycki, Wołodymyr Marczuk.
W 1995 zmarł w Równem w wieku 82 lat[3].
Przypisy
Bibliografia
- Andrzej Gowarzewski: MISTRZOSTWA POLSKI. LUDZIE (1918-1939). 100 lat prawdziwej historii (1), Wydawnictwo GiA, Katowice 2017
- Profil na FFU. ffu.org.ua. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-04)]. (ukr.).
- p
- d
- e
- p
- d
- e
|