Ai Qing
![]() | Ta osoba nosi chińskie nazwisko Ai. |
![]() | |||||||||
Nazwisko chińskie | |||||||||
---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| |||||||||
|
Ai Qing (ur. 16 grudnia 1910 w Jinhua w prow. Zhejiang, zm. 5 maja 1996 w Pekinie) – chiński poeta, malarz i więzień polityczny, uważany za jednego z najwybitniejszych chińskich poetów współczesnych.
Urodził się jako Jiang Haicheng (蒋海澄) w rodzinie bogatego posiadacza ziemskiego. W wieku osiemnastu lat rozpoczął studia artystyczne w akademii w Hangzhou. W latach 1929–1932 studiował we Francji, gdzie rozwijał swoje zainteresowania malarstwem Renoira i Van Gogha, awangardową poezją Majakowskiego (który wywarł istotny wpływ na jego twórczość) i symbolizmem Emila Verhaerena oraz filozofią Kanta i Hegla.
Po powrocie do Szanghaju w 1932 dołączył do Ligi Pisarzy Lewicowych i został uwięziony za sprzeciwianie się rządom Kuomintangu. Zwolniony w 1935, po wybuchu wojny z Japonią przebywał w Wuhanie, Guilinie i Chongqingu pracując jako pisarz, redaktor i wykładowca.
W 1941 przeniósł się do Yan’anu i wstąpił do KPCh; po 1949 pracował jako redaktor w piśmie Literatura Ludowa, jednak w 1957 po kampanii stu kwiatów[potrzebny przypis] zaatakowany jako „element prawicowy”, został zesłany w 1958 do pracy fizycznej na wsi w Mandżurii i Sinciangu. W 1966 r. zesłany wraz z żoną i dziećmi do obozu pracy na skraju pustyni Gobi. Dopiero po śmierci Mao w 1976 roku wrócił wraz z rodziną do rodzinnego miasta[1].
Zrehabilitowany dopiero po zakończeniu rewolucji kulturalnej – do 1978 roku nie mógł publikować swoich utworów. Po rehabilitacji dwukrotnie odbył podróż do Francji w 1980 oraz w 1985 r. Prezydent François Mitterrand odznaczył go Orderem Sztuki i Literatury I klasy. Sprawował funkcję wiceprezesa Związku Pisarzy Chińskich. Jego synami są artysta Ai Xuan (ur. 1947), architekt Ai Weiwei (ur. 1957, projektant Stadionu Narodowego w Pekinie) oraz pisarz Ai Dan (ur. 1963).
Literatura
- Irena Kałużyńska. Ai Qing - człowiek o dobrym sercu i otwartych oczach. „Literatura na świecie”. 8/145, s. 7–9, 1983.
Przypisy
- ↑ Ojcowie i synowie [online], Onet Wiadomości, 30 maja 2016 [dostęp 2016-06-06] [zarchiwizowane z adresu 2016-06-29] (pol.).
Linki zewnętrzne
- Sylwetka poety na stronie China Radio International (j. polski)
- Utwory opublikowane w Polsce na podstawie PBL
- Columbia Encyclopedia. bartleby.com. [zarchiwizowane z tego adresu (2005-04-22)].
- Wspomnienie pośmiertne (j. francuski)
- ISNI: 0000000121452856
- VIAF: 100268751
- LCCN: n81020333
- GND: 118951181
- NDL: 00314463
- BnF: 119176232
- SUDOC: 027047091
- SBN: CFIV100205
- NLA: 36730198
- NKC: ola2002142387
- DBNL: qing001
- BNE: XX1701303
- NTA: 142177903
- BIBSYS: 12005840
- CALIS: n2004217741
- CiNii: DA01856947
- Open Library: OL1044778A
- PLWABN: 9810557239705606
- NUKAT: n96218304
- J9U: 987007257536505171
- PTBNP: 3106
- LNB: 000201035
- NSK: 000302839
- BLBNB: 000593235
- KRNLK: KAC199631825
- LIH: LNB:CAB8;=jn
- PWN: 3866525
- Britannica: biography/Ai-Qing
- Universalis: ai-qing-ngai-ts-ing
- БРЭ: 1805793
- NE.se: ai-qing
- SNL: Ai_Qing
- VLE: ai-cing
- DSDE: Ai_Qing
- Hrvatska enciklopedija: 979