Anna Wintour
![]() Anna Wintour (2019) | |||
Data i miejsce urodzenia | 3 listopada 1949 | ||
---|---|---|---|
Zawód, zajęcie | dziennikarka | ||
Miejsce zamieszkania | Nowy Jork | ||
Narodowość | brytyjska | ||
Małżeństwo | David Shaffer (1984–1999), | ||
Dzieci | 2 | ||
![]() | |||
Odznaczenia | |||
DBE, Legia Honorowa | |||
|
Dame Anna Wintour (ur. 3 listopada 1949 w Londynie) – brytyjsko-amerykańska dziennikarka. Od 1988 redaktorka naczelna amerykańskiego wydania czasopisma „Vogue”.
Życiorys
Młodość
Urodziła się 3 listopada 1949[1]. Jej ojciec, urodzony w Dorset Charles Vere Wintour (1917–1999), był cenionym dziennikarzem (pracował m.in. w „The Evening Standard”, „Sunday Express” i „Daily Express”), a matka, urodzona w Harrisburgu Eleanor Trego Baker (1917–1996), została pracownikiem socjalnym[2]. Wintour dostała imię po swojej babce, Annie Baker, filadelfijskiej celebrytce. Ma czworo rodzeństwa: Geralda (1940–1951; zginął w wypadku drogowym), Jamesa Charlesa (ur. 1947), Patricka i Norę Hilary[3]. Jej ojciec w 1978 ponownie się ożenił, tym razem z Audrey Slaughter[4].
Dorastała w St. John’s Wood w Londynie, w wieku 15 lat przeniosła się do Kensington[5]. W 1960 rozpoczęła naukę w prywatnej szkole dla dziewcząt Queens College, ale trzy lata później przeniosła się do North London Collegiate School[6]. Starała się poświęcać modzie jak najwięcej uwagi jako regularna czytelniczka czasopisma „Seventeen”[7]. Uczyła się także u Peggy Angus, która rozbudziła w niej zainteresowanie sztuką[8]. W wieku 16 lat porzuciła szkołę[9]. Dzięki wpływom ojca, została zatrudniona w modnym butiku Biba, a następnie pracowała jako ekspedientka w Harrodsie[10]. W tym okresie zapozowała do zdjęć opublikowanych w czasopiśmie dla nastolatek „Petticoat” i magazynie „Student”, w którego redakcji pracowała także jako redaktorka działu mody[11].
„H&Q”: 1970–1975
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/2/28/Anna_Wintour_2009_crop.jpg/220px-Anna_Wintour_2009_crop.jpg)
W marcu 1970 zaczęła pracę w czasopiśmie „Harper’s & Queen” (utworzonym po połączeniu się „Harper’s Bazaar” z „Queen”), gdzie została zatrudniona jako asystentka w dziale mody, później została redaktorką pisma[12]. To właśnie tam pierwszy raz wyraziła głośno pragnienie pracy jako redaktorka w „Vogue”[13]. W 1975 odeszła z magazynu, niezadowolona ze współpracy z Min Hogg, wydawczynią „H&Q”[14]. Jeszcze w tym samym roku wyjechała do Nowego Jorku, gdzie nadzorowała sesję dla amerykańskich wydań „Vogue’a” i „Harper’s Bazaar” oraz pracowała w redakcjach magazynów: „New York” i „House & Garden”[15]. Próbowała też zdobyć pracę w „Interview” Andy’ego Warhola, ale ten jej odmówił.
„Harper’s Bazaar”, „Viva”, „Savvy”, „New York”: 1975–1982
W 1975 objęła stanowisko młodszego dyrektora ds. mody w redakcji „Harper’s Bazaar” w Nowym Jorku[16]. Jej innowacyjne sesje (na których m.in. eksperymentowała z fryzurami modelek) stały się przyczyną konfliktów między nią i Tonym Mazzolą, który ostatecznie zwolnił ją z pracy w 1976[17]. Jej były partner życiowy, dziennikarz freelancer Jon Bradshaw, pomógł jej objąć stanowisko dyrektora mody w czasopiśmie „Viva”, a do jej obowiązków należało m.in. organizowanie sesji zdjęciowych publikowanych w gazecie[18]. W „Vivie” pracowała przez trzy lata, aż do zamknięcia gazety w listopadzie 1978[19]. Przez kolejne półtora roku pozostawała bez pracy, w tym okresie poświęciła się podróżom po świecie[20].
W 1980 została zatrudniona jako dyrektorka ds. mody w kobiecym magazynie „Savvy”[21]. W 1981 próbowała zdobyć pracę w „Interview” Andy’ego Warhola, ale ten stanowczo jej odmówił[22]. W 1981 przeszła kolejny raz do czasopisma „New York”, w którym pracowała w dziale mody[23].
„Vogue”: od 1983
Redaktorka Polly Mellen zaaranżowała jej spotkanie z redaktorką naczelną amerykańskiego „Vogue’a”, Grace Mirabellą, jednak rozmowa nie trwała długo, bo – spytana przez Mirabellę, którą posadę chciałaby objąć – Wintour odpowiedziała, że chce przejąć jej stanowisko[24]. W 1983 spotkała się z Alexandrem Libermanem, dyrektorem Condé Nast Publications (wydawcy „Vogue’a”), który namówił ją na pracę w „Vogue’u”[25]. Wintour otrzymała nieużywany wcześniej tytuł dyrektora kreatywnego gazety[26]. Jej obowiązki nie były do końca sprecyzowane, miała zajmować się „pracą nad podniesieniem jakości stron i wprowadzeniem na nie innych aspektów zainteresowań kobiet”[27]. Poza tym, często bez zgody Mirabelli, zmieniała koncepcję artykułów publikowanym w czasopiśmie[28].
We wrześniu 1985 została redaktorką naczelną brytyjskiego „Vogue’a”, ale stanowisko objęła dopiero w kwietniu 1986 po narodzinach syna, Charliego[29]. Przeprowadziła w brytyjskim wydaniu „Vogue’a” radykalne zmiany na wzór amerykański, m.in. dzięki którym doprowadziła do wzrostu nakładu gazety[30]. W tym okresie przylgnęła do niej łatka szefowej oziębłej i bezkompromisowej[31].
W 1987 wróciła do Nowego Jorku, by objąć stanowisko redaktor naczelnej pisma wnętrzarskiego „House & Garden”, którego nazwę zmieniła na „HG” i do którego wprowadziła tematy związane z modą, za co była szeroko krytykowana przez czytelników[32].
1 sierpnia 1988 zaczęła pracę na stanowisku redaktorki naczelnej amerykańskiego „Vogue’a”[33]. Wkrótce uczyniła z czasopisma „biblię mody”, która wyznacza trendy w modzie i kanony piękna[34]. Jako szefowa czasopisma podejmowała kontrowersyjne decyzje, m.in. umieściła na okładce skandalizującą piosenkarkę Madonnę czy bizneswoman Ivanę Trump, czym zapoczątkowała trend na zatrudnianie celebrytek, a nie modelek, na okładkowe sesje zdjęciowe[35]. Z uwagi na swój autorytet i wpływy stała się jedną z najpotężniejszych postaci w amerykańskich mediach[36]. W lutym 1991 otrzymała nagrodę specjalną za wkład w modę na gali wręczenia nagród Rady Amerykańskich Projektantów Mody[37]. Oprócz głównego wydania „Vogue’a” nadzorowała także tytuły: „Teen Vogue”, „Vogue Living” i „Men’s Vogue”[38].
W 2011 odebrała order Legii Honorowej z rąk prezydenta Francji Nicolasa Sarkozy’ego[39]. W marcu 2013 objęła stanowisko dyrektorki artystycznej wydawnictwa Condé Nast Publications[40]. W maju 2014 otworzyła Centrum Kostiumów Anny Wintour w Metropolitan Museum of Art w Nowym Jorku[41]. W grudniu 2020 awansowała na stanowisko dyrektorki generalnej do spraw treści w Condé Nast Publications[42].
Wystąpiła w filmie dokumentalnym R. J. Cutlera The September Issue (2009) o pracach nad wrześniowym numerem magazynu „Vogue”[43]. Pojawiła się w roli cameo w filmie Zoolander 2 (2016)[44]. Występowała w serialu internetowym Zapytaj Annę (Go Ask Anna, 2019–2020), którego była główną bohaterką[45].
Wizerunek
W wieku 14 lat, za namową stylisty Vidala Sassoona zaczęła nosić fryzurę „na pazia”, która stała się jej znakiem rozpoznawczym[46]. Niemal zawsze pokazuje się publicznie w okularach przeciwsłonecznych, które także stanowią charakterystyczną część jej wizerunku[47]. Od czasów nastoletnich pielęgnuje szczupłą figurę[48].
W pracy nie okazuje emocji, jest bezpośrednia, ambitna, bezwzględna, samodzielna, konkretna i profesjonalna, dąży do perfekcji oraz ma wizerunek osoby oziębłej i pewnej siebie[49].
Życie prywatne
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/8/85/Anna_Wintour.jpg/220px-Anna_Wintour.jpg)
Pod koniec lat 60. związała się z fotografem modowym Steve’em Bobroffem[50]. Następnie spotykała się z wydawcą prasowym Richardem Neville’em, redaktorem kolumny plotkarskiej Nigelem Dempsterem i fotografem Jamesem Wedge’em[51]. W 1972 związana się ze starszym o 12 lat dziennikarzem freelancerem Jonem Bradshawem[52]. W trakcie związku z Bradshawem nawiązała romans z fotografem Jamesem Moore’em i pisarzem Christopherem Hitchensem[53]. W 1978 zerwała z Bradshawem i nawiązała romans z Erikiem Idle’em. Następnie związała się z francuskim producentem muzycznym Michelem Estebanem, z którym rozstała się w 1980[54]. Jej kolejnym narzeczonym został pisarz Michael Stone[55]. W 1983 zaczęła się spotykać ze starszym o 13 lat psychiatrą dziecięcym Davidem Shafferem, którego poślubiła we wrześniu 1984 i z którym ma dwoje dzieci: Charlesa (ur. 1986) i Katherinę (ur. 1987), redaktorkę „The Daily Telegraph”[56]. Małżeństwo z Shafferem zostało unieważnione w 1999[57]. Jeszcze przed rozstaniem z mężem związała się z Shelbym Bryanem, z którym pozostała w nieformalnym związku w 2020; mimo długiego stażu związku nigdy nie zamieszkali razem[58].
Ma posiadłość w Mastic na Long Island[59].
Przeznacza duże sumy pieniędzy na organizacje pomagające chorym z AIDS, m.in. zebrała ponad 4,5 mln dol. na ten cel podczas wymyślonej przez siebie gali charytatywnej „Seventh on Sale”[60]. Organizuje także zbiórki na inne szczytne cele, m.in. od 1995 prowadzi Galę Instytutu Kostiumów, charytatywną ceremonię związaną ze zbiórką pieniędzy na rzecz Instytutu Kostiumów należącego do Metropolitan Museum of Art w Nowym Jorku[61]. Dofinansowywała też kandydatów Partii Demokratycznej, m.in. zbierała fundusze na rzecz kampanii prezydenckiej Baracka Obamę przed wyborami prezydenckimi w 2008 i 2012[62]. Stworzyła organizację CFDA/Vogue Fashion Fund, dzięki której wspiera obiecujących projektantów mody, przyznając im stypendia (wraz z Radą Amerykańskich Projektantów Mody)[63].
Wintour w kulturze
Była inspiracją dla postaci Mirandy Priestley, surowej i bezwzględnej szefowej redakcji czasopisma modowego „Runway” w bestsellerowej powieści Lauren Weisberger (byłej osobistej asystentki Wintour) Diabeł ubiera się u Prady z 2003 oraz jej ekranizacji z 2006 w reżyserii Davida Frankela; w postać Priestley wcieliła się Meryl Streep[64].
Krytyka
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/d/de/Anna_Wintour2.jpg/220px-Anna_Wintour2.jpg)
Wintour często jest celem ataków organizacji PETA, której członkowie krytykują ją za noszenie futer i publikowanie zdjęć modelek w futrach na łamach czasopisma „Vogue”[65].
W październiku 2005 na pokazie domu mody Chloé w Paryżu została uderzona ciastem tofu przez jej przeciwników[66].
Nagrody i wyróżnienia
- 2008: Order Imperium Brytyjskiego[67]
- 2011: Order Narodowy Legii Honorowej[68]
- magazyn AdAge przyznał Annie tytuł redaktora roku
- 2016: Order Imperium Brytyjskiego (tytuł: Dama Komandor Orderu Imperium Brytyjskiego)
Przypisy
- ↑ Odell 2024 ↓, s. 23.
- ↑ Odell 2024 ↓, s. 19–30, 34, 220, 265.
- ↑ Odell 2024 ↓, s. 21, 23.
- ↑ Odell 2024 ↓, s. 86.
- ↑ Odell 2024 ↓, s. 31, 37.
- ↑ Odell 2024 ↓, s. 32.
- ↑ Odell 2024 ↓, s. 34.
- ↑ Odell 2024 ↓, s. 36.
- ↑ Odell 2024 ↓, s. 39.
- ↑ Odell 2024 ↓, s. 41–44.
- ↑ Odell 2024 ↓, s. 44–45, 47.
- ↑ Odell 2024 ↓, s. 48–51, 55, 59.
- ↑ Odell 2024 ↓, s. 56.
- ↑ Odell 2024 ↓, s. 60.
- ↑ Odell 2024 ↓, s. 62–63.
- ↑ Odell 2024 ↓, s. 63–68.
- ↑ Odell 2024 ↓, s. 70–71.
- ↑ Odell 2024 ↓, s. 74–84.
- ↑ Odell 2024 ↓, s. 85–86.
- ↑ Odell 2024 ↓, s. 87.
- ↑ Odell 2024 ↓, s. 87–90.
- ↑ Odell 2024 ↓, s. 92–93.
- ↑ Odell 2024 ↓, s. 94–96, 102–106.
- ↑ Odell 2024 ↓, s. 102–103.
- ↑ Odell 2024 ↓, s. 112–113.
- ↑ Odell 2024 ↓, s. 117–118.
- ↑ Odell 2024 ↓, s. 117, 121.
- ↑ Odell 2024 ↓, s. 129–130.
- ↑ Odell 2024 ↓, s. 135–138.
- ↑ Odell 2024 ↓, s. 143–147.
- ↑ Odell 2024 ↓, s. 137.
- ↑ Odell 2024 ↓, s. 151–159.
- ↑ Odell 2024 ↓, s. 161–169.
- ↑ Odell 2024 ↓, s. 13, 169, 191, 303, 321.
- ↑ Odell 2024 ↓, s. 178–180, 236, 242.
- ↑ Odell 2024 ↓, s. 13–14, 17–18, 299, 312, 315–316, 345.
- ↑ Odell 2024 ↓, s. 194.
- ↑ Odell 2024 ↓, s. 303.
- ↑ Odell 2024 ↓, s. 338–339.
- ↑ Odell 2024 ↓, s. 344–345, 354.
- ↑ Odell 2024 ↓, s. 357.
- ↑ Odell 2024 ↓, s. 415.
- ↑ Odell 2024 ↓, s. 332, 335.
- ↑ Zoolander 2 w bazie IMDb (ang.)
- ↑ Odell 2024 ↓, s. 390.
- ↑ Odell 2024 ↓, s. 34–35, 95.
- ↑ Odell 2024 ↓, s. 49, 90, 106, 146, 170.
- ↑ Odell 2024 ↓, s. 35–36, 95.
- ↑ Odell 2024 ↓, s. 11, 15–17, 25, 90–91, 96, 146, 188, 299.
- ↑ Odell 2024 ↓, s. 47.
- ↑ Odell 2024 ↓, s. 52, 55–56.
- ↑ Odell 2024 ↓, s. 58–59, 68, 94.
- ↑ Odell 2024 ↓, s. 69.
- ↑ Odell 2024 ↓, s. 85, 87.
- ↑ Odell 2024 ↓, s. 90, 109.
- ↑ Odell 2024 ↓, s. 108–111, 120, 134–135, 138, 142, 150, 152.
- ↑ Odell 2024 ↓, s. 259.
- ↑ Odell 2024 ↓, s. 11, 253–258, 264, 411.
- ↑ Odell 2024 ↓, s. 17, 347–349.
- ↑ Odell 2024 ↓, s. 184–185.
- ↑ Odell 2024 ↓, s. 14–15, 216–219, 260–262.
- ↑ Odell 2024 ↓, s. 15, 341.
- ↑ Odell 2024 ↓, s. 14, 292–293.
- ↑ Odell 2024 ↓, s. 278–279, 313–315.
- ↑ Odell 2024 ↓, s. 230–232, 235, 265.
- ↑ The devil wears tofu?. Today, 2005-10-20. [dostęp 2015-09-12]. (ang.).
- ↑ Britain Honors Anna Wintour With a Fancy New Title. NY Magazine, 2008-06-16. [dostęp 2015-09-12]. (ang.).
- ↑ Anna Wintour décorée de l’Ordre National de la Légion d’honneur. Vogue. [dostęp 2015-09-12]. (fr.).
Bibliografia
- Jerry Oppenheimer: Zawsze w pierwszym rzędzie. Królowa Vogue Anna Wintour. 2006. ISBN 83-7163-517-6.
- Amy Odell: Anna Wintour. Biografia. Anna Błasiak (tłum.). Wydawnictwo Marginesy, 2024. ISBN 978-83-67859-98-1.
- Britannica: biography/Anna-Wintour