Barnaba (Nastić)
Vojislav Nastić Војислав Настић | |||
Biskup chwostański | |||
![]() | |||
Kraj działania | |||
---|---|---|---|
Data i miejsce urodzenia | 31 stycznia 1914 | ||
Data i miejsce śmierci | 12 listopada 1964 | ||
Miejsce pochówku | |||
Biskup chwostański | |||
Okres sprawowania | 1947 | ||
Wyznanie | prawosławne | ||
Kościół | |||
Śluby zakonne | 1940 | ||
Diakonat | 1940 | ||
Prezbiterat | do 1947 | ||
Nominacja biskupia | 20 maja 1947 | ||
Chirotonia biskupia | 19 sierpnia 1947 | ||
|
Data konsekracji | 19 sierpnia 1947 |
---|---|
Miejscowość | Belgrad |
Miejsce | |
Konsekrator | Gabriel V |
Współkonsekratorzy | Nektariusz (Krulj), (Wincenty (Prodanow) |
Barnaba, imię świeckie Vojislav Nastić (ur. 31 stycznia 1914 w Gary, Indiana, zm. 12 listopada 1964 na Fruškiej gorze) – serbski biskup prawosławny, święty prawosławny.
Życiorys
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/e/eb/%D0%A1%D0%B2%D1%98%D0%B5%D1%82%D0%BB%D0%BE%D0%BF%D0%B8%D1%81_%D0%B6%D0%B8%D0%B2%D0%BE%D0%BF%D0%B8%D1%81%D0%B0_%D0%A1%D0%B2._%D0%B8%D1%81%D0%BF%D0%BE%D0%B2%D1%98%D0%B5%D0%B4%D0%BD%D0%B8%D0%BA%D0%B0_%D0%92%D0%B0%D1%80%D0%BD%D0%B0%D0%B2%D0%B5_%D0%9D%D0%B0%D1%81%D1%82%D0%B8%D1%9B%D0%B0_%D1%83_%D1%81%D1%80%D0%B1._%D0%BF%D1%80._%D1%86%D1%80._%D0%A1%D0%B2._%D0%92%D0%B0%D1%81%D0%B8%D0%BB%D0%B8%D1%98%D0%B0_%D0%9E._%D1%83_%D0%9D._%D0%91%D0%B0%D0%BD%D0%BE%D0%B2%D1%86%D0%B8%D0%BC%D0%B0.jpg/240px-thumbnail.jpg)
Jego rodzice emigrowali do Stanów Zjednoczonych w celach zarobkowych[1]. Po I wojnie światowej Nasticiowie wrócili do Królestwa Serbów, Chorwatów i Słoweńców i osiedli w Sarajewie. Tam Vojislav Nastić ukończył gimnazjum. Następnie podjął studia teologiczne na Uniwersytecie Belgradzkim i ukończył je w 1937 jako najlepszy absolwent. Po zakończeniu nauki powrócił do Sarajewa i pracował jako szkolny katecheta. W 1940 wstąpił do monasteru Mileševa, składając wieczyste śluby mnisze na ręce metropolity Dabaru i Bośni Piotra[1].
Służył w Sarajewie. W 1941 odrzucił propozycję przyłączenia się do niekanonicznego Chorwackiego Kościoła Prawosławnego, w którym miał zostać biskupem. Nie chciał również współpracować z jugosłowiańską partyzantką socjalistyczną[1].
Po zakończeniu II wojny światowej przyjął święcenia kapłańskie z rąk biskupa zwornicko-tuzlańskiego Nektariusza. 20 maja 1947 Święty Sobór Serbskiego Kościoła Prawosławnego nominował go na wikariusza archieparchii belgradzkiej z tytułem biskupa chwostańskiego. Jego chirotonia biskupia odbyła się 19 sierpnia 1947 pod przewodnictwem patriarchy Gabriela V[1]. W zakres obowiązków biskupa chwostańskiego wchodziło administrowanie dwiema wakującymi eparchiami: metropolią Dabaru i Bośni oraz eparchią zahumsko-hercegowińską. Rezydował w Sarajewie. Już 25 grudnia 1947 został aresztowany, a następnie skazany na 11 lat ciężkiego więzienia, prace przymusowe i utratę praw obywatelskich na trzy lata. Biskupa oskarżano o spotkania z wrogami państwa, jego krytykę i planowanie obalenia władz socjalistycznych, ataki na armię jugosłowiańską w kazaniach, podburzanie mas przeciwko władzom, podżeganie do wojny, fałszywe informowanie zagranicznych organizacji o sytuacji w Jugosławii, zapewnianie, że państwo prześladuje Cerkiew, krytykę planu pięcioletniego, spotkania ze skazanym na śmierć katolickim duchownym związanym z ustaszami i uzyskanie od niego informacji o wywrotowej organizacji katolickiej, z którą miał następnie współdziałać w celu obalenia władz[1]. Proces duchownego relacjonowany był przez prasę jugosłowiańską, która potępiała biskupa i nazywała go zdrajcą, a także przez prasę amerykańską[1].
Biskup Barnaba odbywał karę początkowo w Stolcu, a następnie w więzieniach w Zenicy i w Sremskiej Mitrovicy. W 1950 patriarcha serbski Wincenty II bezskutecznie starał się o jego zwolnienie. W tym samym roku, podczas transportu koleją do więzienia w Sremskiej Mitrovicy, został poważnie ranny w katastrofie kolejowej[1]. Leczony był w szpitalu w Sremskiej Mitrovicy, następnie w Belgradzie, po czym pozwolono mu zamieszkać w monasterze Wprowadzenia Matki Bożej do Świątyni w Belgradzie[2]. W 1953 na polecenie władz musiał wyjechać do monasteru Gomionica. Władze Jugosławii nie zgodziły się, by ponownie zaczął służyć jako biskup. Do 1959 przebywał w klasztorze Gomionica. Następnie, po upływie czasu wyroku, odzyskał wolność i przeniósł się do monasteru Krušedol, gdzie nadal był obserwowany przez jugosłowiańskie służby bezpieczeństwa. Kilkakrotnie bez powodzenia ubiegał się o zgodę na podjęcie publicznej działalności duszpasterskiej. W 1963 musiał przenieść się do innego klasztoru Fruškiej gory – monasteru Beočin. Prowadził ascetyczny tryb życia, stale zachowywał surowy post. Zmarł nagle 12 listopada 1964 i został pochowany w cerkwi Wniebowstąpienia Pańskiego w klasztorze, w którym przeżył ostatni rok[1].
Władał językami angielskim, francuskim i niemieckim[1].
18 maja 2004 Święty Sobór Biskupów kanonizował biskupa Barnabę. Decyzja ta została uroczyście ogłoszona 15 maja 2005. Dniem wspomnienia biskupa jest 12 listopada[1].