Białogórze
wieś | |||
![]() Kościół filialny pw. św. Andrzeja Boboli | |||
Państwo |
| ||
---|---|---|---|
Województwo | |||
Powiat | zgorzelecki | ||
Gmina | Zgorzelec | ||
Wysokość | 230-250[2] m n.p.m. | ||
Liczba ludności (III 2011) | 222[3] | ||
Strefa numeracyjna | 75 | ||
Kod pocztowy | 59-900[4] | ||
Tablice rejestracyjne | DZG | ||
SIMC | 0193200 | ||
Położenie na mapie gminy wiejskiej Zgorzelec ![]() | |||
Położenie na mapie Polski ![]() | |||
Położenie na mapie województwa dolnośląskiego ![]() | |||
Położenie na mapie powiatu zgorzeleckiego ![]() | |||
![]() | |||
|
Białogórze (dawniej niem. Lichtenberg) – wieś w Polsce położona w województwie dolnośląskim, w powiecie zgorzeleckim, w gminie Zgorzelec.
Położenie
Białogóra to wieś o długości około 1,1 km leżąca na granicy Równiny Zgorzeleckiej i Wzgórz Siekierczyńskich, na wysokości 230-250 m n.p.m.[2]
Podział administracyjny
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa jeleniogórskiego.
Historia
Najstarsze ślady osadnictwa w tym rejonie pochodzą z VII wieku[2]. Nie wiadomo dokładnie kiedy powstała sama wieś, wzmianki informują o tym, że w 1346 roku istniał tu kościół[2]. W 1825 roku były tu 64 budynki, w tym: kościół i szkoła ewangelicka oraz 2 młyny wodne[2]. W 1840 oprócz kościoła i szkoły była też pastorówka, folwark z owczarnią i 2 młyny wodne, wieś liczyła wtedy 76 budynków[2]. W drugiej połowie XIX wieku zbudowano szosę ze Zgorzelca do Jeleniej Góry, co przyniosło pewne ożywienie gospodarcze[2]. Po 1945 roku Białogórze zachowało charakter wsi rolniczej, w 1978 roku było tu 29 gospodarstw rolnych[2].
Zabytki
Do wojewódzkiego rejestru zabytków wpisane są[5]:
- kościół filialny pw. św. Andrzeja Boboli, otoczony murem, wzniesiony na początku XVI wieku i przebudowany w roku 1675. Zachowane jest kilka epitafiów szlacheckich z XVIII w. oraz murowana bramka ze śladami sgraffito[6]
- budynek mieszkalno-gospodarczy, nr 41, murowano-szachulcowy, z 1870 r.
Inne zabytki:
- dwa wczesnosłowiańskie grodziska oraz cmentarzysko kurhanowe, datowane na VIII-XI wiek, znaleziono na nim około 200 mogił, znajdują się w pobliżu wsi. Kurhany pod Białogórzem odkrył latem 1929 r. dr Otto F. Gandert ze Zgorzelca (Görlitz). Grodziska te zamieszkiwali Bieżuńczanie.
Przypisy
- ↑ Państwowy Rejestr Nazw Geograficznych – miejscowości – format XLSX, Dane z państwowego rejestru nazw geograficznych – PRNG, Główny Urząd Geodezji i Kartografii, 5 listopada 2023, identyfikator PRNG: 4830
- ↑ a b c d e f g h Słownik geografii turystycznej Sudetów. redakcja Marek Staffa. T. 2: Pogórze Izerskie. Wrocław: Wydawnictwo I-BiS, 2003, s. 102-105. ISBN 83-85773-60-6.
- ↑ GUS: Ludność - struktura według ekonomicznych grup wieku. Stan w dniu 31.03.2011 r.
- ↑ Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych, Poczta Polska S.A., październik 2022, s. 26 [zarchiwizowane 2022-10-26] .
- ↑ Rejestr zabytków nieruchomych woj. dolnośląskiego. Narodowy Instytut Dziedzictwa. s. 258. [dostęp 2012-11-12]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-03-27)].
- ↑ Krzysztof R. Mazurski, Między Nysą Łużycką a Kwisą, Krajowa Oficyna Wydawnicza, Wrocław, 1980, s.26
Bibliografia
- Słownik geografii turystycznej Sudetów. Marek Staffa (redakcja). T. 2: Pogórze Izerskie. Wrocław: Wydawnictwo I-BiS, 2003, ISBN 83-85773-60-6.
Linki zewnętrzne
- Zdjęcia z Białogórza. chwila.com. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-08-23)].
- p
- d
- e
Wsie |
|
---|