Bronisław Brochwicz-Rogoyski
![]() | |||
Imię i nazwisko | Bronisław Wawrzyniec Brochwicz-Rogóyski | ||
---|---|---|---|
Data i miejsce urodzenia | 10 sierpnia 1861 | ||
Data i miejsce śmierci | 17 marca 1921 | ||
Narodowość | polska | ||
Dziedzina sztuki | architektura | ||
Epoka | historyzm | ||
Ważne dzieła | |||
|
Bronisław Wawrzyniec Rogoyski herbu Brochwicz (ur. 10 sierpnia 1861 w Głodnie, zm. 17 marca 1921 w Warszawie) – polski architekt, przedstawiciel historyzmu.
Życiorys
Uczęszczał do Gimnazjum Męskiego w Lublinie, następnie studiował architekturę w Szkole Politechnicznej we Lwowie, Wyższej Szkole Technicznej w Brunszwiku i Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Pięknych w Paryżu. Dyplom uzyskał na Politechnice Warszawskiej.
Zaprojektował (z Izaakiem Gustawem Clasonem) pierwszy wieżowiec w Warszawie − budynek centrali telefonicznej Towarzystwa Akcyjnego Telefonów „Cedergren” przy ul. Zielnej 39[1]. Inną warszawską budowlą jego projektu jest Szara Willa (w końcu XX wieku przebudowana przez Andrzeja Kicińskiego), a także budynki przy ul. Foksal 16/18, ul. Smolnej oraz dom firmy Gebethner i Wolff. Współautor (wraz ze Stefanem Szyllerem) kompleksu Instytutu Politechnicznego im. Cara Mikołaja II (późniejsza Politechnika Warszawska). Przypisuje mu się także projekt warszawskiej kamienicy Wolfa Krongolda, jednak nie zostało to potwierdzone[2].
Pochowany został na cmentarzu Powązkowskim (kwatera 63-5-29)[3].
Galeria
- Wybrane realizacje
-
- Kamienica przy ul. Foksal 16/18 w Warszawie
- Kościół Wniebowzięcia NMP w Nowoczerkasku
- Dom firmy Gebethner i Wolff w Warszawie (niezachowany)
Przypisy
- ↑ Jarosław Zieliński: Złota 44 i inne warszawskie niebotyki. Warszawa: EKBIN Studio PR, 2015, s. 239. ISBN 978-83-940941-0-2.
- ↑ Jerzy S. Majewski. Kamienica Krongolda na rogu Żelaznej i Złotej. „Stolica”, s. 38, październik 2018.
- ↑ Cmentarz Stare Powązki: BRONISŁAW BROCHWICZ ROGÓYSKI, [w:] Warszawskie Zabytkowe Pomniki Nagrobne [dostęp 2020-02-03] .
- VIAF: 96296353
- ULAN: 500085194
- PWN: 3968424