Charles Bally
![]() | |||
Data i miejsce urodzenia | 4 lutego 1865 | ||
---|---|---|---|
Data i miejsce śmierci | 10 kwietnia 1947 | ||
Zawód, zajęcie | językoznawca | ||
Narodowość | szwajcarska | ||
|
Charles Bally (ur. 4 lutego 1865 w Genewie, zm. 10 kwietnia 1947 tamże[1]) – szwajcarski językoznawca, jeden z twórców stylistyki funkcjonalnej[2].
Był uczniem Ferdinanda de Saussure’a[1][2]. Później objął Katedrę Językoznawstwa Ogólnego i Sanskrytu na Uniwersytecie w Genewie[2].
W 1916 r. wspólnie z Albertem Sechehayem wydał Kurs językoznawstwa ogólnego Ferdinanda de Saussure’a[2].
Wybrane publikacje
Bally był autorem prac z językoznawstwa ogólnego i stylistyki[1]. Można wśród nich wymienić:
- Traité de stylistique française (t. 1–2, 1909)
- Le Langage et la Vie (1913)
- La pensée et la langue, [w:] „Bulletin de la Société linguistique de Paris”, 22–23 (1922)
- La Crise du français, notre langue maternelle à l'école (1930) (wznowienie przez: Jean-Paul Bronckart, Jean-Louis Chiss, Christian Puech : 2004)
- Linguistique générale et linguistique française (1932, wyd. poprawione 1945)
- L’Arbitraire du signe. Valeur et signification (1940)
- Manuel d'accentuation grecque (1945)
- Le Langage et la Vie (wyd. III, 1977)
Przypisy
Kontrola autorytatywna (osoba):
- ISNI: 0000000081533095
- VIAF: 73849538
- LCCN: n81120924
- GND: 118656937
- NDL: 00432197
- BnF: 11890022v
- SUDOC: 026702797
- SBN: MILV041021
- NLA: 35012889
- NKC: jn20020513001
- BNE: XX1719814
- NTA: 06834371X
- BIBSYS: 90150072
- CiNii: DA01200424
- Open Library: OL113960A
- PLWABN: 9810617389205606
- NUKAT: n97008401
- J9U: 987007309491205171
- PTBNP: 30405
- LNB: 000043809
- NSK: 000370947
- CONOR: 36244835
- BNC: 000187943
- ΕΒΕ: 142097
- BLBNB: 000396955
- KRNLK: KAC199601499
- LIH: LNB:V*326275;=BL
- PWN: 3873732
- Britannica: biography/Charles-Bally
- Treccani: charles-bally
- Universalis: charles-bally
- БРЭ: 1847755
- NE.se: charles-bally
- SNL: Charles_Bally
- VLE: charles-bally
- Catalana: 0007104
- Hrvatska enciklopedija: 5562