Denny Hulme
![]() | Ten artykuł od 2022-09 wymaga zweryfikowania podanych informacji. Należy podać wiarygodne źródła w formie przypisów bibliograficznych. Część lub nawet wszystkie informacje w artykule mogą być nieprawdziwe. Jako pozbawione źródeł mogą zostać zakwestionowane i usunięte. Sprawdź w źródłach: Encyklopedia PWN • Google Books • Google Scholar • Federacja Bibliotek Cyfrowych • BazHum • BazTech • RCIN • Internet Archive (texts / inlibrary) Po wyeliminowaniu niedoskonałości należy usunąć szablon {{Dopracować}} z tego artykułu. |
![]() Denny Hulme w 1973 roku | |||
Imię i nazwisko | Denis Clive Hulme | ||
---|---|---|---|
Państwo |
| ||
Data i miejsce urodzenia | 18 czerwca 1936 | ||
Data i miejsce śmierci | 4 października 1992 | ||
Sukcesy | |||
1967: | |||
|
Denis Clive „Denny” Hulme (ur. 18 czerwca 1936 w Nelson, zm. 4 października 1992 w Bathurst) – nowozelandzki kierowca wyścigowy, Mistrz Świat Formuły 1 z 1967 roku.
Życiorys
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/0/00/HulmeDenis196508.jpg/250px-HulmeDenis196508.jpg)
Denny Hulme był synem właściciela plantacji tabaki. Wyścigową karierę rozpoczął w rodzinnej Nowej Zelandii, by w 1960 roku przenieść się do Europy, gdzie trafił pod skrzydła mistrza świata Formuły 1, Jacka Brabhama. Najpierw pracował jako mechanik, ale szybko otrzymał szansę pokazania swojego talentu w Formule 2. Po kilku udanych sezonach, w 1965 roku awansował do Formuły 1, gdzie w ekipie Brabhama zastąpił Dana Gurneya, który założył własny zespół.
W 1966 roku wprowadzono nowe reguły w Formule 1, do których najlepiej dostosował się zespół Brabhama. Mistrzem został założyciel zespołu Jack Brabham, a Hulme zajął w końcowej punktacji czwarte miejsce. W kolejnym sezonie jednak to Nowozelandczyk sięgnął po koronę mistrzowską, wyprzedzając Brabhama oraz Jima Clarka. W trakcie sezonu Hulme odniósł dwa zwycięstwa (GP Monako, GP Niemiec).
W 1968 roku Hulme przeszedł do zespołu swojego rodaka, Bruce'a McLarena, gdzie pozostał już do końca kariery. Po tragicznej śmierci McLarena w 1970 roku, jego miejsce w zespole zajął Peter Revson, który stał się bliskim przyjacielem Hulme'a. Jednak w marcu 1974 roku Revson zginął podczas testów na torze Kyalami, w efekcie czego Hulme zapowiedział zakończenie kariery w Formule 1. Ogółem w latach 1965–1974 Hulme wystąpił w 112 wyścigach Grand Prix F1, notując 8 zwycięstw i 1 pole position.
W latach 1968–1972 Hulme występował także w wyścigach amerykańskiej serii prototypów Can-Am, gdzie partnerowali mu – podobnie jak w Formule 1, Bruce McLaren oraz Peter Revson. W 1968 oraz 1970 roku Hulme został mistrzem tej serii.
W późniejszych latach występował w Mistrzostwach Australii Samochodów Turystycznych. W 1992 roku podczas najbardziej prestiżowego wyścigu tej serii, 1000 km Bathurst doznał zawału serca prowadząc BMW M3. Mimo natychmiastowej pomocy służb medycznych Hulme zmarł w drodze do szpitala. Miał 56 lat.
- p
- d
- e
|
- Universalis: dennis-hulme
- SNL: Denny_Hulme