Edward Görlich
Data i miejsce urodzenia | 26 lipca 1914 |
---|---|
Data i miejsce śmierci | 8 lipca 2009 |
Profesor nauk chemicznych | |
Specjalność: geochemia, analiza chemiczna i elektrochemia, krystalochemia i chemia krzemianów, stan szklisty | |
Alma Mater | |
Doktorat | 1951 |
Profesura | 1969 |
Polska Akademia Umiejętności | |
Status | członek krajowy czynny |
Doktor honoris causa Akademia Górniczo-Hutnicza im. Stanisława Staszica w Krakowie – 1996 | |
Uczelnia | |
Okres zatrudn. | od 1952 |
Prorektor ds. Ogólnych | |
Uczelnia | Akademia Górniczo-Hutnicza |
Okres spraw. | 1971–1973 |
Odznaczenia | |
![]() ![]() ![]() ![]() |
Edward Görlich (ur. 26 lipca 1914 w Krakowie, zm. 8 lipca 2009 tamże) – polski profesor zwyczajny nauk technicznych Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie. Dziekan Wydziału Ceramicznego w latach 1960–1964, członek czynny Polskiej Akademii Umiejętności, dyrektor Instytutu Inżynierii Materiałowej (1971), prorektor ds. ogólnych AGH (1971–1973), przewodniczący komitetu redakcyjnego wyd. „Nauka dla wszystkich” (1964–2002).
Życiorys
Syn dyrektora tramwajów miejskich[1]. Przed wojną ukończył studia chemiczne na Uniwersytecie Jagiellońskim.
W czasie okupacji pracował jako laborant w Ostdeutsche Chemische Werke GmbH (Krakowskie Zakłady Sodowe Solvay).
W 1947 roku na Wydziale Matematyczno-Przyrodniczym UJ uzyskał dyplom magistra filozofii w zakresie chemii. Stopień doktora uzyskał w roku 1951, tytuł profesora nadzwyczajnego w 1959 zaś profesora zwyczajnego w 1969 roku. W latach 1960–1972 pełnił obowiązki kierownika Katedry Chemii Krzemianów na Wydziale Inżynierii Materiałowej i Ceramiki. Jeden ze współtwórców Wydziału Ceramicznego i jedynej w Polsce Katedry Chemii Krzemianów. Stworzył polską szkołę chemii krzemianów. Z jego inicjatywy powstał w Polsce pierwszy Wydział Inżynierii Materiałowej i Ceramiki i pierwszy kierunek studiów „Inżynieria Materiałowa”. W dorobku naukowym posiadał ponad 120 publikacji oraz kilka monografii (w tym pierwszego w Polsce podręcznika chemii krzemianów). Jednym z jego uczniów był Mirosław Handke.
Zmarł w Krakowie, pochowany na cmentarzu Rakowickim (kwatera FD-11-6)[2].
Najważniejsze publikacje
- Analiza krzemianów - zagadnienia ogólne, Warszawa, (1958);
- Minerały ilaste, Biuletyn Przemysłu materiałów Ogniotrwałych, (1948), 100–127;
- Aquantitative theory of the character of chemical bonding in binary compounds, Nature, 192, (1961), 133–135;
- Electrostatic explanation of chemical bonding, Prace Komisji Nauk Technicznych, PAN Kraków 4, (1965);
- Looking for an Answer, (2009).
Ordery i odznaczenia
- Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski
- Złoty Krzyż Zasługi (1956)
- Medal 10-lecia Polski Ludowej (15 stycznia 1955)[3]
- Medal KEN (1974)
- Złota Odznaka Miasta Krakowa
- Srebrna Odznaka Miasta Krakowa (1972)
Nagrody i wyróżnienia
- nagrody MOiSW (1967–1973)
- doktor honoris causa AGH (1995)
- wielokrotny laureat nagród Rektora AGH za prace naukowo-dydaktyczne i za całokształt działalności organizacyjnej i dydaktycznej
Przypisy
- ↑ Audycja z dn.17.02.2019 r. [online], www.radiokrakow.pl [dostęp 2024-01-10] (pol.).
- ↑ Lokalizator Grobów – Zarząd Cmentarzy Komunalnych [online], www.zck-krakow.pl [dostęp 2024-01-10] .
- ↑ M.P. z 1955 r. nr 101, poz. 1400 - Uchwała Rady Państwa z dnia 15 stycznia 1955 r. Nr 0/165 - na wniosek Ministra Szkolnictwa Wyższego.
Bibliografia
- Biuletyn Informacyjny Pracowników AGH 1995 nr 17, s. 6–9.
- Biuletyn Informacyjny Pracowników AGH 2004 nr 132/133, s. 13.
- Dziennik Polski 2009 nr 161 (11-12 VII 2009). s. A10 (nekrologi).
- Wielka Księga 85-lecia Akademii Górniczo-Hutniczej. Gliwice : Helion, cop. 2004, s. 102.
- PWN: 3906822