Eklererzy
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/7/75/Compi%C3%A8gne_Mus%C3%A9e_Figurine_11.jpg/220px-Compi%C3%A8gne_Mus%C3%A9e_Figurine_11.jpg)
Eklererzy (franc. éclaireurs – zwiadowcy) – rodzaj jazdy utworzonej przez cesarza Napoleona dekretem z dnia 9 grudnia 1813[1].
Sformowano trzy pułki eklererów, które wraz z pułkami starej gwardii utworzyć miały doborowe brygady jazdy. Zadaniem pułków eklererów miała być przede wszystkim służba ubezpieczeniowa. Pod względem organizacji, umundurowania i uzbrojenia eklererzy podobni byli do gwardii lekkokonnych[2].
Ostatecznie sformowano dwie brygady francuskie (1. i 2.) oraz jedną brygadę polską (3.) w skład której weszły: 1 Pułk Szwoleżerów-Lansjerów Gwardii Cesarskiej oraz 3 Pułk Eklererów utworzony na bazie resztek 6. i 7. szwadronu pułku lekkokonnego przyprowadzonego z Krakowa przez majora Jana Leona Kozietulskiego[2].
Eklererzy wzięli udział w obronie Francji przed inwazją sprzymierzonych w ramach VI koalicji podczas kampanii w 1814[2].
Przypisy
- ↑ Kwaśniewicz 1993 ↓, s. 49.
- ↑ a b c Mała encyklopedia wojskowa ↓, s. 368.
Bibliografia
- Włodzimierz Kwaśniewicz: Od rycerza do wiarusa czyli słownik dawnych formacji, funkcji, instytucji i stopni wojskowych. Zielona Góra: Lubuska Oficyna Wydawnicza, 1993.
- Mała encyklopedia wojskowa. T. 1 (A–J). Warszawa: Wydawnictwo MON, 1967.