Grażyna Krzanowska
Data i miejsce urodzenia | 1 marca 1952 |
---|---|
Pochodzenie | polskie |
Gatunki | muzyka poważna, muzyka współczesna, postmodernizm |
Zawód | kompozytorka, pedagog |
![]() | Zobacz w Wikiźródłach hasło Grażyna Krzanowska w Encyklopedii Muzycznej PWM |
Grażyna Krzanowska, z domu Makowska (ur. 1 marca 1952 w Legnicy)[1] – polska kompozytorka i pedagog.
Życiorys
W latach 1971–1976 studiowała kompozycję u Tadeusza Natansona w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej we Wrocławiu. W latach 1976–1986 wykładała teorię muzyki w Państwowej Szkole Muzycznej im. Mieczysława Karłowicza w Katowicach, od 1986 w Państwowej Szkole Muzycznej im. Stanisława Moniuszki w Bielsku-Białej[1][2][3].
Od 1976 mieszka w Czechowicach-Dziedzicach, gdzie działa jako organizator życia muzycznego, m.in. zainicjowała i prowadzi od 1991 Muzyczne Spotkania Młodych „Alkagran” (festiwal poświęcony pamięci Andrzeja Krzanowskiego), a w 1993 założyła prywatną Małą Akademię Muzyki[1][3].
Główne nagrody i wyróżnienia
(na podstawie materiałów źródłowych[3][2])
- 1978 – II nagroda w Konkursie Młodych Kompozytorów Związku Kompozytorów Polskich za Symfonię z uderzeniem w kotły na orkiestrę (1977–1978)
- 1979 – III nagroda w Konkursie Kompozytorskim Naczelnej Redakcji Muzycznej Polskiego Radia i Telewizji za Polanowe ognie na sopran, alt i zespół instrumentalny (1979)
- 1983 – wyróżnienie na The Okanagan Music Festival for Composers w Kanadzie za Kwartet smyczkowy nr 2 (1980)
- 1989 – II nagroda w IX Międzynarodowym Konkursie dla Kompozytorek w Mannheim za Silver Line na piętnaście instrumentów smyczkowych (1988–1989)
Twórczość
W twórczości Krzanowskiej przenikają się trzy nurty: folklorystyczny, dydaktyczny i symfoniczno-kameralny, w którym osobowość kompozytorki wyraża się najpełniej. Dramaturgia większości jej utworów rozgrywa się na planie harmoniczno-sonorystycznym. Jej stylistycznie różnorodny język muzyczny zbliża ją do postmodernistów[1] .
Kompozytorka swobodnie czerpie z tradycyjnych technik i klasycznych form, mieszając technikę aleatoryczną i klasterowe brzmienia z wyraźnymi odniesieniami tonalnymi. A przy tym nadaje brzmieniom dźwięczność zaczerpniętą z kameralistyki, co pozwala jej, nawet w muzyce orkiestrowej, tworzyć chwile wielkiej intymności i subtelności[2].
Jej utwory były wykonywane m.in. podczas „Warszawskiej Jesieni”, Festiwalu Musica Polonica Nova we Wrocławiu, Śląskich Dni Muzyki Współczesnej w Katowicach[4].
Ważniejsze kompozycje
(na podstawie materiałów źródłowych[1][2][3])
|
|
Przypisy
- ↑ a b c d e Widłak 1997 ↓.
- ↑ a b c d
Barbara Zwolska-Stęszewska: Krzanowska, Grażyna. [w:] Oxford Music Online. Grove Music Online [on-line]. 2001-01-20. [dostęp 2018-04-20]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-04-20)]. via Oxford University Press. (ang.).
- ↑ a b c d Grażyna Krzanowska. [w:] Polskie Centrum Informacji Muzycznej [on-line]. [dostęp 2018-04-20]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-04-20)].
- ↑ Grażyna Krzanowska. Culture. [dostęp 2018-04-20]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-04-20)].
Bibliografia
- Elżbieta Widłak: Krzanowska Grażyna. W: Encyklopedia muzyczna PWM. Elżbieta Dziębowska (red.). Wyd. I. T. 5: KLŁ część biograficzna. Kraków: PWM, 1997. ISBN 83-224-3303-4. OCLC 164821167.
- PWN: 3928099