Halina Kunicka
![]() | Ten artykuł dotyczy piosenkarki. Zobacz też: Halina Kunicka (kulturystka). |
![]() Halina Kunicka (2008), aut. Marcin Kydryński | |||
Imię i nazwisko | Halina Kydryńska | ||
---|---|---|---|
Data i miejsce urodzenia | 18 lutego 1938 | ||
Gatunki | muzyka rozrywkowa | ||
Zawód | piosenkarka | ||
Aktywność | od 1957 | ||
Wydawnictwo | |||
Odznaczenia | |||
![]() ![]() ![]() ![]() | |||
| |||
Strona internetowa |
Halina Irena Kunicka-Kydryńska (ur. 18 lutego 1938 we Lwowie) – polska piosenkarka.
Debiutowała na scenie w latach 50. XX wieku, a szczególnie popularna była w latach 60. i 70. Od tego czasu koncertowała ze swoim recitalem po Polsce, wcześniej występowała także w Europie, Izraelu, USA, Kanadzie i Australii. Podczas koncertów często akompaniowali jej Czesław Majewski i Jerzy Derfel. Wydała łącznie 12 płyt, które sprzedały się w łącznym nakładzie ok. 1 mln egzemplarzy, a trzy z nich doczekały się statusu złotych[1]. W swoim repertuarze, głównie popowym, sięgała także po klasykę przedwojennego kabaretu i romanse rosyjskie. Do jej największych przebojów należą: „Orkiestry dęte”, „Niech no tylko zakwitną jabłonie”, „Lato, lato czeka”, „Od nocy do nocy”, „To były piękne dni” i „Gwiazda naszej miłości”.
Uhonorowana nagrodami branżowymi i odznaczeniami państwowymi, m.in. Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski i Srebrnym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”.
Życiorys
Urodziła się 18 lutego 1938 we Lwowie, a mieszkała w Hoszczy pod Lwowem[2]. Jest córką Wacława Kunickiego (ur. 18 maja 1906) i Zofii z domu Bek[3]. Jej ojciec był oficerem Korpusu Ochrony Pogranicza – pełnił funkcję dowódcy plutonu w 1 kompanii Batalionu KOP „Hoszcza”[2], a podczas wojny obronnej 1939 walczył jako dowódca 1 kompanii ckm w 98 Pułku Piechoty; jego dalsze losy nie są znane[2][4][5][6]. Jako dziecko kilkukrotnie przeprowadzała się z matką; mieszkały w Grójcu, Radości i Warszawie[7].
Muzyką zainteresowała się dzięki matce, która śpiewała i grała na pianinie, a także zapoznawała córkę z piosenkami harcerskimi, przedwojennymi i powstańczymi oraz repertuarem kabaretowym i muzyką lwowską[8][9]. W wieku 16 lat zdała maturę[9] w VII Liceum Ogólnokształcącym im. Juliusza Słowackiego w Warszawie[10]. Za namową ojczyma, adwokata Mieczysława Góralewicza, podjęła studia prawnicze na Uniwersytecie Warszawskim, które ukończyła w 1959 na podstawie pracy magisterskiej pt. Udział prokuratora w procesie prywatnoskargowym[11][12]. Będąc na trzecim roku studiów, zdobyła wyróżnienie w organizowanym przez Polskie Radio konkursie dla piosenkarzy-amatorów, a w nagrodę dostała się do studia piosenkarskiego, w którym pobierała lekcje śpiewu i solfeżu u Hanny Skarżanki, Igora Śmiałowskiego i Tomasza Dąbrowskiego[13][14]. Emisję głosu doskonaliła również u Wandy Wermińskiej i Olgi Łady[15]. Od 1958 przez kolejne trzy lata występowała w kabarecie Pinezka[16].
W 1959 dokonała pierwszych nagrań radiowych, zarejestrowała m.in. utwór „Czumbałałajka”[13]. Nagrała także piosenki do filmów: „Są takie dni” z Lunatyków Bohdana Poręby i „Lato, lato” z Szatana z siódmej klasy Marii Kaniewskiej. W sierpniu 1964 wystąpiła z piosenkami „Chłopcy z obcych mórz” i „Przyjdzie na to czas” w koncercie polskim podczas 4. Międzynarodowego Festiwalu Piosenki w Sopocie. W 1966 wydała swoją pierwszą płytę, zatytułowaną po prostu Halina Kunicka. W latach 60. występowała też w popularnych audycjach radiowych: Podwieczorek przy mikrofonie i Zgaduj-zgadula oraz w programie Telewizyjna Giełda Piosenki[17]. Zaczęła też koncertować za granicą, odbyła trasę po Bułgarii[17]. Po powrocie do Polski ruszyła w rejs TSS „Stefan Batory”, na którym śpiewała[18]. W 1967 wystąpiła z utworem „Popatrz kto to jest” podczas 5. Krajowego Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu, otrzymała nagrodę krytyki muzycznej na festiwalu w Splicie i wydała swój drugi album studyjny pt. Panienki z bardzo dobrych domów. W czerwcu 1969 wystąpiła kilka razy podczas 7. KFPP w Opolu.
W 1970 za utwór „Orkiestry dęte” otrzymała nagrodę publiczności na 10. Międzynarodowym Festiwalu Piosenki w Sopocie i wyróżnienie na 1. Międzynarodowym Festiwalu Piosenki w Tokio[19]. W tym samym roku wydała album pt. Kunicka oraz wystąpiła w kilku koncertach podczas 8. KFPP w Opolu. W 1971 otrzymała pierwszą nagrodę, nagrodę dziennikarzy i nagrodę publiczności na festiwalu w Dreźnie[20], a także wydała album pt. Ach, panie, panowie… i wystąpiła na 9. KFPP w Opolu, na którym fotoreporterzy okrzyknęli ją tytułem „Miss Obiektywu”. W 1972 reprezentowała Polskę w zespole artystów na olimpiadzie oraz wystąpiła z piosenką „Czekaj mnie, wypatruj mnie” podczas 10. KFPP w Opolu. W 1973 wydała swoją kolejną płytę pt. W innym lesie, w innym sadzie, a także wystąpiła z utworem „Premiera” w koncercie Premier na 11. KFPP w Opolu. W 1974 wydała album, zatytułowany po prostu Halina Kunicka, oraz uświetniła minirecitalem koncert inaugurujący 12. KFPP w Opolu, na którym zaśpiewała także duet „Ballada o dobrej żonie” w duecie z Lucjanem Kydryńskim[21]. W 1975 nagrała utwór „Od nocy do nocy”, będący motywem przewodnim filmu Jerzego Antczaka Noce i dnie[22]. Piosenką promowała swój kolejny album, również zatytułowany Od nocy do nocy, który wydała w 1977. Rok później premierowo zaprezentowała płytę pt. 12 godzin z życia kobiety, na którą nagrała utwory napisane specjalnie dla niej przez Jerzego Derfela do słów Wojciecha Młynarskiego[8][23]. W latach 70. występowała także m.in. w paryskiej Olimpii oraz w USA i Australii[24]. W czerwcu 1979 zaśpiewała „Orkiestry dęte” podczas koncertu Przeboje 35-lecia na 17. KFPP w Opolu.
W 1980 wystąpiła w programie telewizyjnym Studio Gama, w którym zaśpiewała piosenki z płyty pt. 12 godzin z życia kobiety[25]. W 1984 wydała album pt. Co się stało. W 1988 wystąpiła z piosenkami „Spóźniłam się na swój ślub” i „Zabłyśnie dzień” w koncercie jubileuszowym Róbmy swoje z okazji 25-lecia pracy artystycznej Wojciecha Młynarskiego w ramach 25. KFPP w Opolu.
W latach 90. zawiesiła karierę artystyczną, by skupić się na opiece nad chorującym mężem[26]. W 2004 została odznaczona Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski za „wybitne zasługi w pracy artystycznej”[27], a w 2005 odebrała Brązowy Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”[28]. W grudniu 2006, trzy miesiące po śmierci męża, powróciła na scenę po kilkuletniej przerwie, grając koncert kolęd w kościele św. Anny w Warszawie[29]. Od tamtej pory gra recitale po całej Polsce[30][31][32]. W 2009 nakładem wytwórni Polskie Nagrania „Muza” ukazał się album kompilacyjny pt. Świat nie jest taki zły, zawierający 40 największych przebojów z repertuaru Kunickiej.
W lutym 2015 nakładem Wydawnictwa „Otwarte” ukazała się książka biograficzna pt. Halina Kunicka. Świat nie jest taki zły, będąca wywiadem-rzeką przeprowadzonym przez Kamilę Drecką-Anderman[2][33]. Od tamtej pory w ramach promocji książki odbywa spotkania autorskie na terenie Polski, często połączone z recitalami[34][35][36][37][38][39][8]. W czerwcu 2015 otrzymała Honorowy Złoty Mikrofon Polskiego Radia podczas 52. Krajowego Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu[40]. W 2017 przyznano jej Srebrny Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”[41]. W sierpniu 2018 reedycję miał jej album 12 godzin z życia kobiety z 1978[42]. Latem 2019 gościła w jednym z odcinków programu rozrywkowego Polsatu Twoja twarz brzmi znajomo, w którym imitowała ją aktorka i wokalistka Emilia Komarnicka-Klynstra[43].
Wpływ na popkulturę
Została jedną z bohaterek wiersza Zbigniewa Herberta „Dalida”, opublikowanego w 1998 w tomie poetyckim Epilog burzy[44][9]. W postać artystki wcielili się Zofia Zborowska, Honorata Skarbek, Emilia Komarnicka-Klynstra i Robert Janowski w programie rozrywkowym Polsatu Twoja twarz brzmi znajomo[43][45][46].
Życie prywatne
W wieku 22 lat wyszła za Stanisława Wierzbickiego[47], inżyniera budownictwa[48], z którym rozwiodła się po siedmiu latach małżeństwa. W marcu 1968 poślubiła dziennikarza i konferansjera Lucjana Kydryńskiego w obecności świadków: Jerzego Połomskiego i Edyty Wojtczak[49]. Mają syna, Marcina (ur. 1968)[50].
Dyskografia
Dyskografia opracowana na podstawie materiału źródłowego[51].
- 1966 – Halina Kunicka
- 1967 – Panienki z bardzo dobrych domów
- 1970 – Kunicka
- 1971 – Ach, panie, panowie…
- 1973 – W innym lesie, w innym sadzie
- 1974 – Halina Kunicka
- 1977 – Od nocy do nocy
- 1978 – 12 godzin z życia kobiety
- 1984 – Co się stało
- 2000 – Upływa szybko życie
Odznaczenia
- Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (2004, za wybitne zasługi w pracy artystycznej)[27]
- Odznaka Zasłużony dla Warszawy
- Brązowy Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis” (2005)[28]
- Srebrny Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis” (2017)[41]
Przypisy
- ↑ Biografia na stronie Radia RMF
- ↑ a b c d Kunicka i Drecka-Anderman 2015 ↓, s. 9
- ↑ Kunicka i Drecka-Anderman 2015 ↓, s. 10–11, 19.
- ↑ Kamila Drecka: Otworzyłam się na życie. tvp.info, 20 października 2012. [dostęp 2015-03-09]. [zarchiwizowane z tego adresu (2 kwietnia 2015)].
- ↑ Pierwszego ojca znałam tylko z fotografii. se.pl. [dostęp 2015-03-09].
- ↑ Halina Kunicka. Notacje. ninateka.pl. [dostęp 2015-03-09].
- ↑ Kunicka i Drecka-Anderman 2015 ↓, s. 16–17, 22.
- ↑ a b c lena: Mam ogromny szacunek dla swojej publiczności. gazeta.wodzislaw-slaski.pl, 2019-04-09. [dostęp 2021-04-19]. (pol.).
- ↑ a b c Justyna Sochacka: Halina Kunicka: staram się żyć rozsądnie. gazetasenior.pl, 2018-12-12. [dostęp 2021-04-19]. (pol.).
- ↑ Znani absolwenci. liceum7.edu.pl. [dostęp 2021-04-19]. (pol.).
- ↑ Wolałam śpiewać, niż bronić ludzi. se.pl, 12 lutego 2015. [dostęp 2015-03-09].
- ↑ Kunicka i Drecka-Anderman 2015 ↓, s. 26, 32, 47.
- ↑ a b Krzysztof Logan Tomaszewski: Supergwiazdy na walizkach. Polska Oficyna Wydawnicza Logan, 1993, s. 167. ISBN 83-900770-1-9.
- ↑ Kunicka i Drecka-Anderman 2015 ↓, s. 37–39.
- ↑ Kunicka i Drecka-Anderman 2015 ↓, s. 308.
- ↑ Kunicka i Drecka-Anderman 2015 ↓, s. 41, 48.
- ↑ a b Kunicka i Drecka-Anderman 2015 ↓, s. 60–61
- ↑ Kunicka i Drecka-Anderman 2015 ↓, s. 64–65.
- ↑ Lucjan Kydryński: Przejazdem przez życie… Kroniki rodzinne. Wydawnictwo Literackie, 2005, s. 94–95. ISBN 83-08-03780-1.
- ↑ Kunicka i Drecka-Anderman 2015 ↓, s. 62.
- ↑ Kydryński zaśpiewał 1974. tvp.pl, 2013-04-18. [dostęp 2021-04-19]. (pol.).
- ↑ WiesławW. Kot WiesławW., Sto najważniejszych scen filmu polskiego, Poznań: Wydawnictwo Poznańskie, 2014, s. 209 .
- ↑ Halina Kunicka: świat nie jest taki zły. polskieradio24.pl, 2014-02-04. [dostęp 2021-04-19]. (pol.).
- ↑ Kunicka i Drecka-Anderman 2015 ↓, s. 158–161.
- ↑ Joanna Nojszewska: Kobiety, które śpiewały Młynarskiego. Wydawnictwo Marginesy, 2024, s. 67–72. ISBN 978-83-67859-92-9.
- ↑ Kunicka i Drecka-Anderman 2015 ↓, s. 252.
- ↑ a b M.P. z 2004 r. nr 42, poz. 725
- ↑ a b Lista laureatów medalu Zasłużony Kulturze – Gloria Artis. www.gov.pl. [dostęp 2017-01-21].
- ↑ Kunicka i Drecka-Anderman 2015 ↓, s. 274.
- ↑ Kunicka i Drecka-Anderman 2015 ↓, s. 276.
- ↑ Teresa Madej: Wyśpiewana "spowiedź" Haliny Kunickiej. zamosconline.pl, 2011-03-11. [dostęp 2021-04-19]. (pol.).
- ↑ Iwona Danilewicz: Halina Kunicka w Suwałkach. niebywalesuwalki.pl, 2012-09-29. [dostęp 2021-04-19]. (pol.).
- ↑ Halina Kunicka. Świat nie jest taki zły. otwarte.eu. [dostęp 2015-03-09].
- ↑ Spotkanie z haliną kunicką i jej książką pt: „Świat nie jest taki zły”. kultura.tarnow.pl. [dostęp 2021-04-19]. (pol.).
- ↑ Halina Kunicka z okazji Dnia Matki w Radomsku. 2017-05-24. [dostęp 2021-04-19]. (pol.).
- ↑ Halina Kunicka zaśpiewa w Dworku Białoprądnickim. krakow.pl, 2018-01-16. [dostęp 2021-04-19]. (pol.).
- ↑ Krzysztof Ogiolda: Halina Kunicka: W Opolu trzeba było być. Kto tu nie przyjeżdżał, nie istniał. 2018-09-13. [dostęp 2021-04-19]. (pol.).
- ↑ Spotkanie z Haliną Kunicką. biblioteka-niepolomice.pl, 2019-04-30. [dostęp 2021-04-19]. (pol.).
- ↑ Halina Kunicka w chrzanowskiej bibliotece!. mbp.chrzanow.pl, 2019-01-22. [dostęp 2021-04-19]. (pol.).
- ↑ Laureaci 52. KFPP 2015. opole.pl. [dostęp 2018-04-05].
- ↑ a b Medal Zasłużony Kulturze - Gloria Artis. www.gov.pl. [dostęp 2020-06-21].
- ↑ Paweł Piotrowicz: Ciągle piękne dni. Przeboje Haliny Kunickiej zabrzmią jeszcze raz. kultura.onet.pl, 2018-08-23. [dostęp 2021-04-19]. (pol.).
- ↑ a b Halina Kunicka wzruszyła się występem w programie „Twoja twarz brzmi znajomo”. „To dla mnie prezent!”. plejada.pl, 2019-09-19. [dostęp 2021-04-19]. (pol.).
- ↑ Z.Herbert, Dalida, w: Epilog burzy. Wrocław 1998, s.13-14.
- ↑ „O Pani!”, Marek Molak to Grzegorz Hyży jak żywy!. polsat.pl, 2018-09-22. [dostęp 2021-04-19]. (pol.).
- ↑ Ewelina Ruckgaber i „Historia jednej…” wygranej!. polsat.pl, 2019-09-21. [dostęp 2021-04-19]. (pol.).
- ↑ Wiktor Krajewski, Andrzej Szwan: Lulla La Polaca. Wydawnictwo Znak, 2024, s. 244. ISBN 978-83-240-9579-7.
- ↑ Kunicka i Drecka-Anderman 2015 ↓, s. 57–59.
- ↑ Kunicka i Drecka-Anderman 2015 ↓, s. 84, 110, 183.
- ↑ Lucjan Kydryński: Przejazdem przez życie… Kroniki rodzinne. Wydawnictwo Literackie, 2005, s. 88. ISBN 83-08-03780-1.
- ↑ Halina Kunicka w Katalogu Polskich Płyt Gramofonowych
Bibliografia
- Halina Kunicka, Kamila Drecka-Anderman: Świat nie jest taki zły. Wydawnictwo Otwarte, 2015. ISBN 978-83-7515-299-9.
- Halina Kunicka w Katalogu Polskich Płyt Gramofonowych
Linki zewnętrzne
- Halina Kunicka na zdjęciach w bibliotece Polona
- PWN: 3929037