Ignacy Misiąg
![]() płk Ignacy Misiąg | |||
![]() | |||
Data i miejsce urodzenia | 30 lipca 1891 | ||
---|---|---|---|
Data i miejsce śmierci | 24 stycznia 1942 | ||
Przebieg służby | |||
Lata służby | 1910–1912 | ||
Siły zbrojne |
| ||
Formacja | |||
Jednostki | 14 pułk piechoty | ||
Stanowiska | dowódca batalionu | ||
Główne wojny i bitwy | I wojna światowa | ||
Odznaczenia | |||
![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() | |||
|
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/5/5b/Wr%C4%99czenie_sztandaru_14_pp.jpg/240px-Wr%C4%99czenie_sztandaru_14_pp.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/5/55/Dow%C3%B3dca_14_pu%C5%82ku_piechoty_p%C5%82k_Ignacy_Misi%C4%85g_%28siedzi_trzeci_od_lewej%29_z_dzie%C4%87mi_z_w%C5%82oc%C5%82awskiej_ochronki.jpg/240px-Dow%C3%B3dca_14_pu%C5%82ku_piechoty_p%C5%82k_Ignacy_Misi%C4%85g_%28siedzi_trzeci_od_lewej%29_z_dzie%C4%87mi_z_w%C5%82oc%C5%82awskiej_ochronki.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/6/6e/II_po%C5%82._1928_-_kadra_oficerska_14_pp.jpg/240px-II_po%C5%82._1928_-_kadra_oficerska_14_pp.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/9/9e/Ignacy_Misi%C4%85g.jpg/240px-Ignacy_Misi%C4%85g.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/0/0d/Korpus_oficerski_14_pp_%28I_kwarta%C5%82_1930%29.jpg/240px-Korpus_oficerski_14_pp_%28I_kwarta%C5%82_1930%29.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/0/06/Kompania_podoficerska_14_pp_%281933%29.jpg/240px-Kompania_podoficerska_14_pp_%281933%29.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/7/71/1_kompania_strzelecka_14_pp_w_1933_roku.jpg/240px-1_kompania_strzelecka_14_pp_w_1933_roku.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/8/86/Misi%C4%85g_gr%C3%B3b.jpg/240px-Misi%C4%85g_gr%C3%B3b.jpg)
Ignacy Misiąg (ur. 30 lipca 1891 w Tywoni, zm. 24 stycznia 1942[1] w Stargardzie) – pułkownik piechoty Wojska Polskiego.
Życiorys
Służba w c. i k. Armii
Był synem niezamożnego chłopa Jana (1853–1927) i Franciszki z domu Krajnig. Uczył się w gimnazjum w Jarosławiu, w którym uzyskał maturę (w 1910)[2]. W latach 1908–1911 należał do Drużyn Bartoszowych. Po ukończeniu gimnazjum rozpoczął studia prawnicze na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie, które zmuszony był przerwać z powodu powołania do armii austro-węgierskiej. W latach 1910–1911 odbył jednoroczną ochotniczą służbę wojskową w samodzielnym batalionie c. i k. 90 pułku piechoty. Służył wówczas na terenie Bośni i Hercegowiny. Po spełnieniu obowiązku wojskowego, powrócił do nauki, wstępując jednocześnie do Towarzystwa Sportowo-Gimnastycznego „Strzelec”.
Po wybuchu I wojny światowej został w 1914 zmobilizowany do cesarskiej i królewskiej Armii. Po ukończeniu szkoły oficerskiej, w stopniu kadeta rezerwy, wysłany został na front serbski. W 1915 awansowany do stopnia podporucznika w rezerwie ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1915[3]. Walczył na terenie Czarnogóry i Włoch (gdzie przeszedł malarię). W 1918 Ignacy Misiąg otrzymał awans do rangi porucznika ze starszeństwem z dniem 1 maja 1915[4].
Służba w Wojsku Polskim
Po zakończeniu I wojny światowej powrócił z frontu do Jiczyna. Został organizatorem i pierwszym dowódcą 14 pułku piechoty, albowiem objął na przełomie października i listopada 1918 dowodzenie batalionem zapasowym 90 pułku piechoty, którego większość obsady stanowili Polacy. Na bazie tegoż batalionu utworzył jednostkę, która otrzymała nazwę 9 pułku piechoty[a]. Po przetransportowaniu 9 pp do Jarosławia por. Misiąg włączył się czynnie w organizowanie oddziałów Wojska Polskiego. W lutym 1919 nastąpiło przemianowanie 9 pp na 14 pułk piechoty, a Ignacy Misiąg został (z dniem 17 lutego 1919) adiutantem dowódcy tego pułku[b][5]. W tym czasie, na podstawie dekretu z dnia 27 grudnia 1918 Wodza Naczelnego Józefa Piłsudskiego, został przyjęty, jako były oficer armii austro-węgierskiej, do Wojska Polskiego. Z kolei na podstawie rozkazu nr 178 wydanego przez Szefa Sztabu Generalnego gen. dyw. Stanisława Szeptyckiego otrzymał, z dniem 1 listopada 1918, przydział (w stopniu porucznika) do Okręgu Wojskowego Przemyskiego[6]. W szeregach 14 pułku piechoty brał udział w wojnie polsko-ukraińskiej (uczestniczył w ofensywie na terenie Małopolski Wschodniej w maju 1919)[c], a także w wojnie polsko-rosyjskiej, m.in. w ofensywie na froncie wołyńskim (sierpień 1919), wyprawie kijowskiej (kwiecień 1920), walkach na Białorusi (maj 1920)[d], walkach odwrotowych (lipiec 1920)[e] oraz kontrofensywie w Małopolsce Wschodniej (2 połowa sierpnia 1920 roku)[f]. Z dniem 8 lipca 1919 został wyznaczony adiutantem taktycznym pułku[g], w czerwcu 1920 został pełniącym obowiązki dowódcy pułku, a z dniem 3 sierpnia 1920 objął dowodzenie 14 pułkiem piechoty[5][h]. Na mocy dekretu Naczelnego Wodza Wojska Polskiego z dnia 15 lipca 1920[i] został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu majora w piechocie[7]. Ignacy Misiąg odznaczał się odwagą, zmysłem taktycznym i organizacyjnym, czego dowodem było przyznanie mu Krzyża Srebrnego Orderu Wojennego Virtuti Militari (nadanego dekretem Wodza Naczelnego z dnia 13 kwietnia 1921[8]) i czterokrotnie Krzyża Walecznych[9].
W dniu 1 maja 1921 przybył wraz z pułkiem do Włocławka i objął jednocześnie stanowisko komendanta tamtejszego garnizonu. Na dzień 1 czerwca 1921 pełnił w randze majora służbę w 14 pułku piechoty[10]. Dekretem Naczelnika Państwa i Wodza Naczelnego z dnia 3 maja 1922 (dekret L. 19400/O.V.) został zweryfikowany w tym stopniu (majora) ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 205. lokatą w korpusie oficerów piechoty[11]. W roku 1923 zajmował już 191. lokatę wśród majorów korpusu piechoty[12] i był oficerem pełniącym obowiązki dowódcy 14 pułku piechoty[13]. W dniu 28 października 1923 r. odebrał we Włocławku z rąk Prezydenta RP sztandar ufundowany dla 14 pp przez społeczeństwo miasta[14]. Na podstawie rozporządzenia[j] z dnia 31 marca 1924 r., wydanego przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Stanisława Wojciechowskiego, został awansowany do stopnia podpułkownika, ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1923 roku i 82 lokatą w korpusie oficerów piechoty[15]. W roku 1924 Ignacy Misiąg nadal pełnił obowiązki dowódcy 14 pp[16] i zajmował w tym czasie 83. lokatę wśród podpułkowników piechoty w swoim starszeństwie[17]. W tym samym roku piastował również stanowisko prezesa Wojskowego Klubu Sportowego 14 pułku piechoty „Zagoń”[18]. Zarządzeniem Ministra Spraw Wojskowych, opublikowanym w dniu 20 stycznia 1928, został przeniesiony służbowo z dniem 3 lutego 1928 na III unifikacyjny trzymiesięczny kurs dowódców pułków w Doświadczalnym Centrum Wyszkolenia w Rembertowie[19]. W roku 1928, piastując stanowisko dowódcy 14 pp[20], zajmował 55 lokatę wśród podpułkowników piechoty ze swego starszeństwa[21].
Podczas pobytu we Włocławku okazał się być doskonałym administratorem i organizatorem życia społecznego. Okres dowodzenia 14 pp przez Ignacego Misiąga to czas rozkwitu włocławskiego garnizonu. Obiekty koszarowe zostały wyremontowane, rozbudowane i zelektryfikowane, zbudowano dom mieszkalny dla podoficerów, a pułk osiągnął wysoki poziom wyszkolenia. Szczególny wysiłek wkładał podpułkownik (a następnie pułkownik) Misiąg w rozwój kultury fizycznej w mieście. Był członkiem Miejskiego Komitetu Wychowania Fizycznego i Przysposobienia Wojskowego, a od 1932 roku pełnił funkcję prezesa klubu sportowego „Cuiavia”, w którym pod jego rządami powstało wiele nowych sekcji. Zwalczał analfabetyzm wśród żołnierzy organizując (wraz z prezesem miejscowego PCK - Anną Boye) kursy, które ukończyło ponad cztery tysiące żołnierzy. Działał we włocławskim harcerstwie (od 1922) oraz w Lidze Obrony Powietrznej i Przeciwgazowej. W okresie dużego bezrobocia panującego we Włocławku (lata 1931–1932), z jego rozkazu wojsko przekazywało potrzebującym żywność, opał oraz wydawało darmowe posiłki dzieciom i młodzieży[22][23].
Zarządzeniem Prezydenta Rzeczypospolitej Ignacego Mościckiego[k] został awansowany do stopnia pułkownika, ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1929 i 18 lokatą w korpusie oficerów piechoty[24]. W dniu 27 listopada 1929 Prezydent Mościcki nadał płk. Misiągowi Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski za zasługi na polu organizacji, administracji i wyszkolenia wojska[25]. W roku 1930 zajmował 105 lokatę łączną na liście starszeństwa pułkowników piechoty (była to jednocześnie nadal 18 lokata w swoim starszeństwie). Pozostawał w tym czasie wciąż dowódcą 14 pułku piechoty[26]. Również w 1932, jako dowódca 14 pp[27], zajmował 18 lokatę wśród pułkowników korpusu piechoty w swoim starszeństwie[28].
Z dniem 20 czerwca 1933 został wyznaczony przez ministra spraw wojskowych na stanowisko szefa Biura Personalnego Ministerstwa Spraw Wojskowych[29] (od władz i mieszkańców Włocławka otrzymał na pożegnanie pamiątkową szablę ze złotą głownią[14]). Pozostając na tym stanowisku, zajmował na dzień 1 lipca 1933 roku - 83 lokatę łączną wśród pułkowników piechoty (była to zarazem 17 lokata w starszeństwie)[30]. Z kolei w dniu 5 czerwca 1935 była to już 67 lokata pośród wszystkich pułkowników korpusu piechoty (a jednocześnie 16 lokata w swoim starszeństwie)[31]. Zarządzeniem z dnia 19 marca 1937 roku został odznaczony przez Prezydenta Rzeczypospolitej Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski, z wyjątkowe zasługi w służbie wojskowej[32]. Pułkownik Ignacy Misiąg odznaczany był również przez Ignacego Mościckiego Krzyżem Niepodległości (w 1933) i Złotym Krzyżem Zasługi (w 1935)[33].
W lutym 1938 objął stanowisko dowódcy piechoty dywizyjnej 6 Dywizji Piechoty (siedziba dowództwa dywizji znajdowała się w Krakowie). Na dzień 23 marca 1939 zajmował 13 lokatę wśród pułkowników korpusu piechoty w swoim starszeństwie[34] i nadal pełnił służbę na stanowisku I dowódcy piechoty dywizyjnej 6 DP[35].
Kampania wrześniowa
W lipcu 1939 został dowódcą Oddziału Wydzielonego „Ignacy”[l] i na jego czele wziął udział w kampanii wrześniowej. Zadaniem OW „Ignacy” (inaczej znanego jako „Brzeźce”) była osłona kierunku pszczyńskiego. W dniach 1 i 2 września zgrupowanie płk. Misiąga toczyło zacięte walki z niemiecką 5 Dywizją Pancerną, w wyniku których, mimo początkowego sukcesu, uległo rozbiciu w okolicach Pszczyny. Dalsze walki prowadził pułkownik Misiąg wraz z 6 Dywizją Piechoty (w ramach Grupy Operacyjnej „Bielsko”) na Śląsku, nad Dunajcem, nad Sanem, w lasach biłgorajskich i w pierwszej bitwie pod Tomaszowem Lubelskim. W dniu 20 września 1939, po kapitulacji 6 Dywizji Piechoty w rejonie Rawy Ruskiej, dostał się do niewoli niemieckiej[14].
Niewola i śmierć
Początkowo przebywał w obozie w Bochni, a następnie w Oflagu XI B Braunschweig, w którym pełnił funkcję starszego obozu. W kwietniu 1940[m] został przeniesiony do Oflagu II C Woldenberg, gdzie również objął obowiązki starszego obozu. Kierował obozową organizacją podziemną, lecz w grudniu 1941 z uwagi na stan zdrowia zrezygnował z tej funkcji.
Ciężko chory na chorobę Buergera został umieszczony w szpitalu jenieckim w Stargardzie, w którym amputowano mu obie nogi. Mimo to choroba rozprzestrzeniała się i w jej wyniku zmarł w szpitalu w dniu 24 stycznia 1942 roku. Po jego śmierci w oflagu odbyła się akademia, a na znak żałoby wszelkie imprezy obozowe zawieszono na okres dwóch dni[22]. Pochowany został na Międzynarodowym Cmentarzu Wojennym w Stargardzie[36].
Za udział w walkach wojny obronnej 1939 został pośmiertnie odznaczony Krzyżem Złotym Orderu Wojennego Virtuti Militari (w 1967)[14].
Rodzina
Pułkownik Ignacy Misiąg był żonaty z Marią Średnicką, z którą mieli dwóch synów: Mariana Ignacego (ur. 19 czerwca 1922 r.)[n] i Jana Kazimierza (ur. 4 marca 1926 r.) oraz córkę Zofię Wandę (ur. 22 stycznia 1925 r.)[14]. Wszystkie dzieci urodziły się we Włocławku.
Awanse
porucznik (1918 r.)
kapitan (1919 r.)
major (1.6.1919 r.)[11]
podpułkownik (1.7.1923 r.)[37]
pułkownik (1.1.1929 r.)[37]
Ordery i odznaczenia
- Krzyż Złoty Orderu Wojennego Virtuti Militari (pośmiertnie, 1967)[14]
- Krzyż Srebrny Orderu Wojennego Virtuti Militari nr 1553 (1921)[38]
- Krzyż Niepodległości (19 grudnia 1933)[39][40]
- Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski (19 marca 1937)[41][32]
- Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (1929)[25]
- Krzyż Walecznych (czterokrotnie)[9]
- Złoty Krzyż Zasługi (19 marca 1935)[42][33]
- Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921[43]
- Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości[43]
- Srebrny Medal za Długoletnią Służbę (11 listopada 1938)
- Brązowy Medal za Długoletnią Służbę (10 maja 1938)
- Odznaka pamiątkowa Straży Granicznej (11 listopada 1933)
- Odznaka Honorowa „Orlęta”
- Gwiazda Przemyśla
- Odznaka „Za Wołyń”
Uwagi
- ↑ 9 pułk piechoty stanowił wówczas oddział o sile odpowiadającej batalionowi.
- ↑ Dowódcą 14 pułku piechoty był wówczas ppłk Wiktor Jarosz-Kamionka
- ↑ Stoczono wówczas ciężkie walki pod Drohobyczem, Stanisławowem, Niżniowem, Narajowem i Dżurynem.
- ↑ Walczono wówczas między innymi pod Wołodutami i Zamostoczem.
- ↑ W dniu 9 lipca stoczono ciężką walkę pod Hrebionką.
- ↑ 14 pułk piechoty stoczył wówczas zwycięską walkę pod Reklińcem.
- ↑ Na to stanowisko został wyznaczony przez ówczesnego dowódcę 14 pp - ppłk. Wacława Farę.
- ↑ Dowódcą 14 pułku piechoty Ignacy Misiąg pozostał do czerwca 1933. Obowiązki dowódcy zdał tylko na krótko ppłk. Stefanowi Iwanowskiemu, który dowodził pułkiem w okresie od 29 września do 26 października 1920.
- ↑ Był to dekret marszałka Józefa Piłsudskiego o sygnaturze L. 2207.
- ↑ Rozporządzenie O. V. L. 8629/A. 1924.
- ↑ Było to zarządzenie z dnia 1 stycznia 1929, o sygnaturze: B.P.L. 37231-III-28.
- ↑ W skład tego oddziału weszły: IV/16 pp, III/20 pp, I/6 pal, trzy plutony przeciwpancerne i dwa szwadrony.
- ↑ Według części źródeł do oflagu II C został przeniesiony w dniu 22 czerwca 1940.
- ↑ Jego matką chrzestną została Bronisława Czubryt, żona ówczesnego majora 14 pułku piechoty - Juliana Czubryta.
Przypisy
- ↑ Księga pochowanych żołnierzy polskich poległych w II wojnie światowej, t. V, Polscy jeńcy wojenni i internowani, Pruszków 1996, s. 244.
- ↑ Sprawozdanie Dyrekcyi C. K. Gimnazyum w Jarosławiu za rok szkolny 1910, Jarosław 1910, s. 47.
- ↑ Ranglisten der kaiserlich und königlichen Heeres 1916, Wien 1916, s. 204.
- ↑ Ranglisten der kaiserlich und königlichen Heeres 1918, Wien 1918, s. 146.
- ↑ a b Kunikowski 2004 ↓, s. 111.
- ↑ Dziennik Rozkazów Wojskowych ↓, nr 4 z 16 I 1919, s. 105.
- ↑ Dziennik Personalny MSWojsk. ↓, nr 27 z 21 VII 1920, s. 594.
- ↑ Dziennik Personalny MSWojsk. ↓, nr 16 z 23 IV 1921, s. 810.
- ↑ a b Jednodniówka 14 Pułku Piechoty 1934 ↓, s. 43.
- ↑ Spis oficerów służących czynnie w dniu 1.6.21 r. ↓, s. 61, 774.
- ↑ a b Lista starszeństwa oficerów zawodowych 1922 ↓, s. 30.
- ↑ Rocznik oficerski 1923 ↓, s. 401.
- ↑ Rocznik oficerski 1923 ↓, s. 164.
- ↑ a b c d e f Kunikowski 2004 ↓, s. 112.
- ↑ Dziennik Personalny MSWojsk. ↓, nr 32 z 2 IV 1924, s. 167.
- ↑ Rocznik oficerski 1924 ↓, s. 156.
- ↑ Rocznik oficerski 1924 ↓, s. 343.
- ↑ Wojskowy Rocznik Sportowy 1924 ↓, s. 78.
- ↑ Dziennik Personalny MSWojsk. ↓, nr 2 z 20 I 1928, s. 9.
- ↑ Rocznik oficerski 1928 ↓, s. 30.
- ↑ Rocznik oficerski 1928 ↓, s. 164.
- ↑ a b Wojciechowski 1991 ↓, s. 139-140.
- ↑ Kunikowski 2004 ↓, s. 111-112.
- ↑ Dziennik Personalny MSWojsk. ↓, Nr 1 z 4 I 1929, s. 1.
- ↑ a b Dziennik Personalny MSWojsk. ↓, nr 19 z 12 XII 1929, s. 360.
- ↑ Lista starszeństwa oficerów zawodowych piechoty 1930 ↓, s. 115.
- ↑ Rocznik oficerski 1932 ↓, s. 544.
- ↑ Rocznik oficerski 1932 ↓, s. 17.
- ↑ Dziennik Personalny MSWojsk. ↓, nr 8 z 28 VI 1933, s. 127.
- ↑ Lista starszeństwa oficerów zawodowych piechoty 1933 ↓, s. 6.
- ↑ Lista starszeństwa oficerów zawodowych piechoty 1935 ↓, s. 5.
- ↑ a b Dziennik Personalny MSWojsk. ↓, nr 1 z 19 III 1937, s. 1.
- ↑ a b Dziennik Personalny MSWojsk. ↓, nr 4 z 19 III 1935, s. 19.
- ↑ Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 7.
- ↑ Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 532.
- ↑ Międzynarodowy Cmentarz Wojenny – płk Ignacy Misiąg. Cz.3 [online], Stargard, okolice - wiadomości, aktualności, informacje, sport, kultura, rozrywka, dziennik, [dostęp 2020-12-13] .
- ↑ a b Wojciechowski 1991 ↓, s. 139.
- ↑ Dekret Wodza Naczelnego L. 2864 z 13 kwietnia 1921 Dziennik Personalny z 1921 r. nr 16, poz. 558
- ↑ M.P. z 1933 r. nr 292, poz. 318 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”.
- ↑ Dziennik Personalny MSWojsk. ↓, nr 9 z 19 III 1934, s. 106.
- ↑ M.P. z 1937 r. nr 64, poz. 95 „za zasługi w służbie wojskowej”.
- ↑ M.P. z 1935 r. nr 65, poz. 85 „za zasługi w służbie wojskowej”.
- ↑ a b Na podstawie
Bibliografia
- Jednodniówka 14 Pułku Piechoty w 16 rocznicę powstania: 1918-27 października 1934.. Włocławek, 1934. [dostęp 2017-10-25].
- Dziennik Rozkazów Wojskowych. [dostęp 2018-12-13].
- Wojskowy Rocznik Sportowy na rok 1924. Wojskowy Instytut Naukowo-Wydawniczy. Warszawa, 1924. [dostęp 2018-12-14].
- Spis oficerów służących czynnie w dniu 1.6.21 r.: dodatek do Dziennika Personalnego Ministerstwa Spraw Wojskowych nr 37 z dnia 24 września 1921 r.. Zbiory Biblioteki Jagiellońskiej w Krakowie - spis zamieszczony na stronie Małopolskiego Towarzystwa Genealogicznego, 1921. [dostęp 2018-05-30].
- Rocznik oficerski 1923. Ministerstwo Spraw Wojskowych. Warszawa, 1923. [dostęp 2018-05-30].
- Rocznik oficerski 1924. Ministerstwo Spraw Wojskowych. Warszawa, 1924. [dostęp 2018-05-30].
- Rocznik oficerski 1928. Ministerstwo Spraw Wojskowych. Warszawa, 1928. [dostęp 2018-05-30].
- Rocznik oficerski 1932. Ministerstwo Spraw Wojskowych. Warszawa, 1932. [dostęp 2018-05-30].
- Lista starszeństwa oficerów zawodowych piechoty opublikowana w „Przeglądzie Piechoty”. Zeszyt 7, lipiec 1930 r. Przegląd Piechoty: miesięcznik wydawany przez Departament Piechoty, Sekcję Piechoty Towarzystwa Wiedzy Wojskowej i Wojskowy Instytut Naukowo-Wydawniczy, 1930. [dostęp 2018-05-30].
- Lista starszeństwa oficerów zawodowych piechoty: dodatek bezpłatny dla prenumeratorów „Przeglądu Piechoty”. 1 lipca 1933 r. Przegląd Piechoty: miesięcznik wydawany przez Departament Piechoty, Sekcję Piechoty Towarzystwa Wiedzy Wojskowej i Wojskowy Instytut Naukowo-Wydawniczy, 1933. [dostęp 2018-05-30].
- Lista starszeństwa oficerów zawodowych piechoty: dodatek bezpłatny dla prenumeratorów „Przeglądu Piechoty”. 5 czerwiec 1935 r. Przegląd Piechoty: miesięcznik wydawany przez Departament Piechoty, Sekcję Piechoty Towarzystwa Wiedzy Wojskowej i Wojskowy Instytut Naukowo-Wydawniczy, 1935. [dostęp 2018-05-30].
- Ryszard Rybka, Kamil Stepan: Rocznik Oficerski 1939. Stan na dzień 23 marca 1939. Kraków: Fundacja CDCN, 2006. ISBN 978-83-7188-899-1.
- Władysław Steblik: Armia „Kraków” 1939. Warszawa: Wydawnictwo MON, 1975.
- Mieczysław Wojciechowski: Zasłużeni dla Włocławka (XIII - XX wiek) pod redakcją Mieczysława Wojciechowskiego. Włocławek: Włocławskie Towarzystwo Naukowe, 1991. ISBN 83-85289-00-3.
- Lista starszeństwa oficerów zawodowych 1922: załącznik do Dziennika Personalnego Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 13 z 1922 r.. Zakłady Graficzne Ministerstwa Spraw Wojskowych, 1922. [dostęp 2017-10-19].
- Dzienniki Personalne Ministerstwa Spraw Wojskowych z lat 1920–1937. [dostęp 2019-12-10].
- Stanisław Kunikowski: Włocławski Słownik Biograficzny pod redakcją Stanisława Kunikowskiego. Tom I. Włocławek: Lega Oficyna Wydawnicza, 2004. ISBN 83-88115-80-4.
- Bogusław Rusztecki, Płk Ignacy Misiąg, Polska Zbrojna.
Linki zewnętrzne
- Fotografia portretowa płk. Ignacego Misiąga.. Zbiory NAC on-line. [dostęp 2018-12-15].
- Uroczystość poświęcenia internatu przy Gimnazjum im. Jana Długosza we Włocławku (pułkownik Ignacy Misiąg siedzi drugi od prawej).. Zbiory NAC on-line, 1930-10-04. [dostęp 2018-12-15].