Józef Baczewski
![]() | Zobacz też: Wykaz stron o innych osobach o nazwisku Baczewski. |
Data urodzenia | 1829 | ||
---|---|---|---|
Data i miejsce śmierci | maj 1911 | ||
Zawód, zajęcie | przemysłowiec | ||
Narodowość | polska | ||
|
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/d/de/Baczewski-e.jpg/220px-Baczewski-e.jpg)
Józef Adam Baczewski (często pisany jako Adam Józef Baczewski) (ur. 1829, zm. 16 maja 1911 we Lwowie[1]) – polski przemysłowiec, powstaniec styczniowy.
Życiorys
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/7/76/Baczewski_Winiak_Brandy.jpg/90px-Baczewski_Winiak_Brandy.jpg)
Ukończył Politechnikę Lwowską. Od 1856 r. właściciel fabryki wódek i likierów we Lwowie, założonej przez rodzinę Baczewskich w 1782. Adam Baczewski dzięki zainwestowaniu w importowaną nowoczesną aparaturę, budowie rafinerii spirytusu i przede wszystkim dzięki wprowadzeniu nowatorskich metod reklamy (zwłaszcza bardzo ozdobnych i zróżnicowanych butelek – karafek oraz etykiet) uczynił ze swojej firmy największego producenta alkoholu w Polsce i jednego z największych w środkowej Europie. Jednocześnie wprowadził swoje produkty na rynki europejskie, zdobywając szereg nagród na międzynarodowych wystawach i rozszerzając tym samym międzynarodową renomę polskiej wódki. Eksportował do wielu krajów europejskich (m.in. Niemcy, Francja, Wielka Brytania), a także na inne kontynenty (Ameryka Północna, Ameryka Południowa, Australia) pod handlową marką J.A. Baczewski. W okresie II Rzeczypospolitej alkohole spod marki J.A. Baczewski cieszyły się niezmierną popularnością wśród ówczesnych elit. Część majątku przeznaczał na cele filantropijne.
Od 1871 r. radny miejski Lwowa.
Ufundował jedną z największych kaplic grobowych na Cmentarzu Łyczakowskim zbudowaną przez znanego polskiego architekta Jana Schultza w 1883 r. i przeznaczoną na mauzoleum rodziny Baczewskich.
Z żoną Wiktorią Rosenzweig miał dwóch synów: Leopolda – wiceprezydenta Izby Handlowej we Lwowie i prezesa lwowskiej Rady Powiatowej, Henryka i córkę: panią Padewską[2].
Zakład Baczewskich
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/8/8c/J._A._Baczewski_factory_in_Lviv.jpg/240px-J._A._Baczewski_factory_in_Lviv.jpg)
W 1910 roku władze austriackie przyznały zakładowi Baczewskich Godło Cesarskiego Orła, dodając wytwórni splendoru, poprzez nadanie prawa do umieszczenia na szyldzie i etykietach napisu Cesarsko-Królewski Dostawca Dworu. Po Józefie fabrykę prowadzili jego synowie Henryk i Leopold, a w okresie międzywojennym wnukowie Adam i Stefan[3]. Firma Baczewskich istniała we Lwowie do 1939, gdy fabryka została zbombardowana przez lotnictwo niemieckie, a resztę sprzętu i zapasów rozgrabili Sowieci. Adam i Stefan Baczewscy zostali ofiarami zbrodni katyńskiej.
Po 1945 r. potomkowie Józefa Adama Baczewskiego reaktywowali firmę w Wiedniu i wyroby spirytusowe są tam produkowane do dziś pod marką J.A. Baczewski. Marka J.A. Baczewski powróciła na polski rynek alkoholowy najpierw w latach 90. ubiegłego wieku jako produkt Polmosu Starogard Gdański na licencji austriackiej oraz ponownie w roku 2011 ze specjalnie z tej okazji zaprojektowanymi oryginalnymi (polskie wzory odróżniają się od innych wypuszczonych na rynki europejskie) butelkami w kształcie karafek oraz etykietami.
Od 2013 roku we Lwowie działa popularna Restauracja Baczewskich, która nawiązuje do tradycji wytwórni. Sześć lat później podobny lokal otwarto w Warszawie przy Alei Szucha niedaleko Ambasady Ukrainy[4].
Przypisy
- ↑ Nekrolog Czas 1911 nr 225 z 18 maja s. 3.
- ↑ Zmarli Kurier Lwowski 1911 nr 224 s. 3.
- ↑ Irina Kotłobułatowa: Baczewski, Baczewski.... lwow.com.pl. [dostęp 2015-03-23].
- ↑ Kawałek Lwowa w Warszawie. horecabc.pl. [dostęp 2019-03-27].
Bibliografia
- Stanisław Nicieja, „Cmentarz Łyczakowski”, Wyd. Ossolineum 1989.
- Zofja Krzemicka, w: Polski Słownik Biograficzny. T. 1. Kraków: Polska Akademia Umiejętności – Skład Główny w Księgarniach Gebethnera i Wolffa, 1935, s. 202–203.