Józef Hornberger
![]() | |
![]() | |
Data i miejsce urodzenia | 15 stycznia 1897 |
---|---|
Data i miejsce śmierci | |
Przebieg służby | |
Siły zbrojne | Wojsko Polskie |
Jednostki | Grupa Obrony Lwowa |
Stanowiska | dowódca batalionu |
Główne wojny i bitwy | I wojna światowa |
Odznaczenia | |
![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() |
Józef Hornberger (ur. 15 stycznia 1897 w Dąbrowie Tarnowskiej, zm. wiosną 1940 w Charkowie) – major piechoty Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys
Syn Jakuba i Małgorzaty z domu Penc. Od 1914 wstąpił do Legionów i został przyjęty do 1 pułku piechoty.
W 1918 roku wstąpił do Wojska Polskiego i został przydzielony do 8 pułku piechoty Legionów. Po zakończeniu działań wojennych pozostał w wojsku oraz został zweryfikowany do stopnia porucznika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku. W 1923 roku służył i pracował w Okręgowym Zakładzie Gospodarczym II z oddelegowaniem do Kierownictwa Rejonu Intendentury Grodno. Następnie został przeniesiony do intendentury 3 Dywizji Piechoty. W 1924 roku został awansowany na kapitana ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1924 roku. Od 1927 roku służył w 3 pułku strzelców podhalańskich. Na majora został awansowany ze starszeństwem z 19 marca 1937 i 36. lokatą w korpusie oficerów piechoty[1]. W marcu 1939 pełnił służbę w 6 Okręgowym Urzędzie Przysposobienia Wojskowego i Wychowania Fizycznego we Lwowie na stanowisku komendanta Okręgu Związku Strzeleckiego nr VI[2].
We wrześniu 1939, w czasie obrony Lwowa, był dowódcą improwizowanego batalionu. Po agresji ZSRR na Polskę i kapitulacji Lwowa przed Armią Czerwoną został wbrew warunkom kapitulacji miasta wzięty do niewoli sowieckiej i przewieziony do obozu w Starobielsku. Wiosną 1940 został zamordowany przez funkcjonariuszy NKWD w Charkowie i pogrzebany w Piatichatkach. Od 17 czerwca 2000 spoczywa na Cmentarzu Ofiar Totalitaryzmu w Charkowie[3].
5 października 2007 Minister Obrony Narodowej awansował go pośmiertnie do stopnia podpułkownika[4]. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007 w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”.
Ordery i odznaczenia
- Krzyż Niepodległości – 25 stycznia 1933 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”[5]
- Krzyż Walecznych[1]
- Srebrny Krzyż Zasługi – 17 marca 1930 „za zasługi na polu wyszkolenia wojska”[6]
- Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921
- Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości
- Odznaka za Rany i Kontuzje
- Medal 10 Rocznicy Wojny Niepodległościowej (Łotwa)[7]
Zobacz też
- jeńcy polscy w niewoli radzieckiej (od 1939 roku)
- obozy NKWD dla jeńców polskich
- ofiary zbrodni katyńskiej – zamordowani w Charkowie
- zbrodnia katyńska
Przypisy
- ↑ a b Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 28.
- ↑ Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 520.
- ↑ Księga Cmentarna Charkowa 2003 ↓, s. 167.
- ↑ Decyzja Nr 439/MON Ministra Obrony Narodowej z 5 października 2007 w sprawie mianowania oficerów Wojska Polskiego zamordowanych w Katyniu, Charkowie i Twerze na kolejne stopnie oficerskie. Decyzja nie została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym MON.
- ↑ M.P. z 1933 r. nr 24, poz. 33.
- ↑ M.P. z 1930 r. nr 98, poz. 144.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. Nr 12 z 6 sierpnia 1929 r., s. 240.
Bibliografia
- Rocznik Oficerski 1923 - Ministerstwo Spraw Wojskowych, Biuro Personalne, Warszawa 1923, s. 1266. 1283, 1321.
- Rocznik Oficerski 1932 - Ministerstwo Spraw Wojskowych, Biuro Personalne, Warszawa 1932, s. 55, 617.
- Jerzy Ciesielski, Zuzanna Gajowniczek, Grażyna Przytulska, Wanda Krystyna Roman, Zdzisław Sawicki, Robert Szczerkowski, Wanda Szumińska: Charków. Księga Cmentarna Polskiego Cmentarza Wojennego. Jędrzej Tucholski (red.). Warszawa: Oficyna Wydawnicza RYTM, 2003. ISBN 83-916663-5-2.
- Ryszard Rybka, Kamil Stepan: Rocznik oficerski 1939. Stan na dzień 23 marca 1939. Kraków: Fundacja CDCN, 2006. ISBN 978-83-7188-899-1.