Jan-Ove Waldner
Waldner w 2012 | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Data i miejsce urodzenia | 3 października 1965 | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
Wzrost | 179 cm[1] | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Uchwyt | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Kariera juniorska | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Kariera seniorska | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Dorobek medalowy | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Strona internetowa |
Jan-Ove Waldner (ur. 3 października 1965 w Sztokholmie[1]) – szwedzki tenisista stołowy, mistrz olimpijski z Barcelony (1992), sześciokrotny mistrz świata, dwukrotny zdobywca pucharu świata, jedenastokrotny mistrz europy. Nazywany „Mozartem tenisa stołowego”. Uznawany za najlepszego tenisistę stołowego w historii. Jedyny zawodnik spoza Azji, któremu udało się zdobyć tytuł mistrza olimpijskiego w tenisie stołowym. Zdobywca tzw. Wielkiego szlema (mistrzostwo świata, puchar świata i mistrzostwo olimpijskie w grze pojedynczej).
Życiorys
Kariera juniorska i pierwsze lata w szwedzkiej Elitserien
Początki (1971–1978)
Grę w tenisa stołowego rozpoczął mając 6 lat[4][5][6], w czasach, gdy sport ten był w Szwecji bardzo popularny (spowodowane było to m.in. tytułem mistrza świata zdobytym przez Stellana Bengtssona – jako pierwszy Szwed w historii)[7][8]. Pierwszym klubem Waldnera był Stockholms Spårvägars GoIF[a], w barwach którego w ciągu całej kariery występował łącznie przez 17 lat[10].
Mając 9 lat z zaproszenia Szwedzkiego Związku Tenisa Stołowego uczestniczył w odbywającym się w Örebro obozie tenisowym[11]. Gdy matka Waldnera – Marianne – przyjechała zabrać go do oddalonego o ok. 250 km domu, ten odrzekł: „Jutro odbywa się tutaj turniej. Za wszelką cenę nie chcę, żeby mnie ominął”[11]. W 1975[b] zdobył mistrzostwo Szwecji w kategorii wiekowej do lat 11[12], co udało mu się także w 1976[c][13].
Ledwie rok później, 5 października 1977 roku[14] zadebiutował w szwedzkiej ekstraklasie w barwach klubu Stockholms Spårvägars GoIF[10][15] i wkrótce wygrał swój pierwszy mecz[11][16]. Jego przeciwnik pytał potem „jak można pokonać kogoś, kogo się nie widzi?” – Waldner miał wtedy bowiem tylko 140 cm wzrostu[11].
W 1978[d] zdobył tytuł wicemistrza Szwecji w kategorii wiekowej do lat 13[17], przegrywając w finale zawodów z Jörgenem Perssonem w dwóch setach (21-19, 21-19)[18]. Był to pierwszy mecz między tymi zawodnikami[18], którzy przez całą karierę w samej grze pojedynczej mierzyli się 102 razy[18].
Lata występów na Mistrzostwach Europy Juniorów (1979–1983)
1979
W rozgrywanych w Rzymie Mistrzostwach Europy Juniorów 1979 roku awansował do finału kategorii wiekowej kadetów, wygrywając w ćwierćfinale z Columem Slevinem z Irlandii (21-16, 21-16) i w półfinale z Pavlem Kroslakiem z Czechosłowacji (22-20, 21-18)[19]. Mimo wygrania dwóch meczów bez straty seta[19], Waldner przegrał w finale z Miroslavem Brodą z Czechosłowacji[20][21] w dwóch setach (19-21, 19-21)[19]. W rozgrywkach drużyn narodowych w kategorii wiekowej kadetów również zdobył srebrny medal, po tym jak reprezentacja Szwecji uległa Czechosłowacji 1-3[19]. W ramach tego pojedynku Waldner ponownie przegrał z Brodą w grze pojedynczej (20-22, 21-9, 18-21)[19] oraz w grze podwójnej (w parze z Jonnym Åkessonem) z parą Broda/Kroslak (21-15, 21-16)[19].
W tym samym roku Waldner zdobył również klubowe wicemistrzostwo Szwecji (Elitserien) ze Stockholms Spårvägars GoIF[22].
1980
W marcu 1980 roku Waldner odniósł swoje pierwsze zwycięstwo w turnieju Safir International (w grze pojedynczej, w kategorii wiekowej kadetów), pokonując w finale w trzech setach Jörgena Perssona (21-18, 13-21, 21-19)[18]. W odbywających się w tym samym miesiącu mistrzostwach Szwecji zdobył zaś brązowy medal w kategorii wiekowej do lat 15 (w grze pojedynczej), po tym jak w półfinale przegrał 2:1 w setach z Erikiem Lindhem[23].
Latem 1980 roku po raz pierwszy odwiedził Chiny, gdzie wystąpił w turnieju Shanghai Open[11]. Na trybunach zasiadało wówczas 12 tysięcy kibiców[14]. Waldner przyjeżdżał tam jako „młodzieżowa gwiazda tenisa stołowego”, jednak już w trakcie treningów wielokrotnie przegrywał z chińskimi młodymi zawodnikami[11].
W odbywających się w sierpniu owego roku w Poznaniu Mistrzostwach Europy Juniorów startował zarówno w kategorii kadetów (gra pojedyncza oraz drużynowo), jak i juniorów (gra podwójna)[24]. W grze pojedynczej dotarł do finału bez straty seta, pokonując w ćwierćfinale Carla Preana z Anglii (21-19, 21-17), a w półfinale Tibora Nagya z Węgier (21-16, 21-19)[24][25]. W decydującym spotkaniu Waldner przegrał jednak z Jörgenem Perssonem (21-12, 18-21, 16-21)[24], zdobywając wicemistrzostwo Europy[25]. W grze podwójnej zaś (w parze z Jonnym Åkessonem) zdobył złoty medal[16], pokonując w finale w dwóch setach parę Persson/Erik Lindh (21-18, 21-12)[24]. W owych mistrzostwach Waldner zdobył jeszcze jeden tytuł mistrza Europy, gdyż drużyna narodowa Szwecji pokonała Czechosłowację (3:0 w meczach)[24].
1981
W marcu 1981 roku Waldner ponownie wygrał mistrzostwo Szwecji w kategorii wiekowej do lat 15 (w grze pojedynczej), pokonując w finale w trzech setach Jörgena Perssona (21-18, 20-22, 21-16)[18]. Wygrał jednak także w grze pojedynczej w kategorii wiekowej do lat 17[26], zdobywając przy tym srebrny medal w tej samej kategorii wiekowej w grze podwójnej[27].
W odbywających się na przełomie lipca i sierpnia 1981 roku Mistrzostwach Europy Juniorów w Topolczanach, Waldner startował już tylko w kategorii wiekowej juniorów[28]. W czwartej rundzie gry pojedynczej znów pokonał on Tibora Nagya (21-16, 21-13)[28], a ćwierćfinale Vladislava Brodę (21-18, 26-24)[28]. Po pokonaniu Vladimíra Dvořáka ze Związku Radzieckiego (21-19 i 21-14)[28], Waldnerowi ponownie przyszło grać o złoty medal, który ostatecznie zdobył, wygrywając w dwóch setach z Miroslavem Brodą (21-18, 21-14)[28]. Również w grze podwójnej zdobył wówczas mistrzostwo Europy, po tym jak wraz z Jonnym Åkessonem pokonali w finale braci bliźniaków – Vladislava Brodę i Miroslava Brodę (21-19, 21-19)[28]. Trzeci złoty medal w owych mistrzostwach Waldner zdobył dzięki zwycięstwu drużyny narodowej Szwecji (w składzie Waldner, Persson, Lindh)[29] nad Czechosłowacją (5:3 w meczach)[28]. W starciu tym przegrał on jednak 2 z 3 rozgrywanych meczów[28].
Jesienią 1981 roku zdobył także złoty medal Mistrzostw Krajów Nordyckich Juniorów w grze pojedynczej, ponownie pokonując w finale Perssona (23-21, 21-17)[18]. Mając w owym roku 16 lat, Waldner wygrał swoją pierwszą nagrodę o dużej wartości – samochód Porsche, którego jednak przez kolejne lata nie mógł prowadzić[30].
1982
W 1982 Waldner po raz drugi zwyciężył w turnieju Safir International (tym razem w kategorii Elite)[31], pokonując w dwóch setach Mikaela Appelgrena (21-5, 22-20)[32]. Wygrał także ponownie mistrzostwo Szwecji w kategorii wiekowej do lat 17, po tym jak pokonał w finale 2:1 Jonnego Åkessona (21-23, 21-11, 21-19)[33].
W mistrzostwach Europy Juniorów w Hollabrunn zdobył zaś cztery medale – trzy złote i jeden srebrny[34]. W grze pojedynczej w czwartej rundzie pokonał Aleksandra Stadnichenko ze Związku Radzieckiego (21-11, 21-10), a następnie Paula Haldana z Rumunii (21-19, 19-21, 21-7)[34]. W półfinale mierzył się z Vladislavem Brodą, którego pokonał w dwóch setach (21-15, 21-18), a w rozstrzygającym o medalu spotkaniu wygrał, również w dwóch setach, z partnerem z gry podwójnej – Jonnym Åkessonem (21-15, 21-18)[34].
W grze podwójnej zaś razem z Åkessonem pokonali w ćwierćfinale w dwóch setach (21-10, 21-16) parę Marat Abzhigitov (Związek Radziecki)/Josef Leinweber (Węgry)[34]. W walce o finał Waldner znów spotkał Perssona, który grał w parze z Zoltanem Kaposztasem (Węgry)[34]. Waldner i Åkesson okazali się zwycięscy w dwóch setach (21-29, 21-14)[34]. Aby zdobyć złoty medal musieli oni pokonać jeszcze parę bliźniaków Broda. Wygrali w trzech setach (15-21, 21-10, 21-19)[34].
Trzeci złoty medal Waldner zdobył w grze drużyn narodowych[35], po tym jak drużyna Szwecji pokonała Czechosłowację 5:0 w meczach, z czego 2 mecze wygrał Waldner (z Miroslavem Brodą – 21-17 i 21-16, a także Vladislavem Brodą – 21-12, 20-22, 21-11)[34].
Srebrny medal Waldner zawdzięcza awansowi do finału w mikście, gdzie, grając w parze z Katalin Bolvari[35], ulegli parze Jörgen Persson i Olga Nemes (Rumunia) w trzech setach (23-21, 12-21, 16-21)[34].
W tym samym roku Waldner po raz drugi zdobył wicemistrzostwo Szwecji z klubem Stockholms Spårvägars GoIF[36].
1983
W rozgrywanych w marcu 1983 roku mistrzostwach Szwecji Waldner zdobył srebrny medal w grze pojedynczej w kategorii juniorów, po tym, jak przegrał w finale z Jörgenem Perssonem (26-24, 23-21)[18][37]. W grze podwójnej zaś wygrał brązowy medal[38].
W tym samym roku, w rodzimej Szwecji – Malmö – występował po raz ostatni w Mistrzostwach Europy Juniorów, zdobywając złoty medal w grze pojedynczej oraz srebrny w grze podwójnej mieszanej i drużynowo[39].
W rozgrywkach indywidualnych najpierw pokonał w czwartej rundzie Nicky’ego Masona z Anglii (21-13, 21-14), a potem Ilija Lupulesku z Jugosławii (21-15, 22-20)[39]. W kolejnej rundzie przeciwnikiem Waldnera był Andrei Mazunov ze Związku Radzieckiego, z którym to wygrał w trzech setach (15-21, 21-8, 21-19)[39]. W meczu o złoty medal Waldner pokonał Carla Preana z Anglii (21-10, 21-18)[39].
W mikście tym razem występował w parze Pią Eliasson ze Szwecji[40]. W ćwierćfinale pokonali oni węgierską parę Sándor Varga/Szonja Pircsak (21-11, 21-17), a w kolejnej rundzie parę radziecką Mazunov/Flera Khasanova (12-21, 21-10, 21-13)[39]. W finale dla Waldnera powtórzył się wynik sprzed roku (mimo zmiany partnerki). Razem z Eliasson przegrali bowiem z parą Persson/Nemes (21-15, 21-11)[39].
Rozgrywki drużyn narodowych Szwecja zakończyła na drugim miejscu, po tym, jak przegrała w finale ze Związkiem Radzieckim (5:4 w meczach)[39]. W starciu tym Waldner wygrał dwa z trzech rozgrywanych przez siebie meczów (przegrał w dwóch setach z Mazunovem – 23-21 i 24-22)[39].
Pod koniec roku Waldner ponownie grał w finale Mistrzostw Krajów Nordyckich Juniorów z Jörgenem Perssonem, lecz tym razem przegrał 3:1 w setach (21-19, 13-21, 21-9, 21-19)[18].
Również w 1983, jako zawodnik Stockholms Spårvägars GoIF, zdobył pierwsze w karierze klubowe mistrzostwo Szwecji[41].
Kariera seniorska
W wieku lat 17 zdobył pierwsze mistrzostwo Szwecji seniorów[42], a także pierwszy medal w seniorskich międzynarodowych zawodach – srebrny medal mistrzostw Europy[16]. W finale zawodów uległ rodakowi Mikaelowi Appelgrenowi[43], z którym przyjaźnił się i trenował od 1972[15]. Appelgren wygrał po pięciu setach i niemal godzinie gry[44]. W tym samym roku (1983) wraz z reprezentacją Szwecji zdobył swój pierwszy medal mistrzostw świata (srebrny)[7].
Waldner grał w Stockholms Spårvägars GoIF w latach 1978–1984, 1987–1991 i 2012–2016[45], gdzie też zakończył karierę[46]. W sezonie 2015/2016 klub ten występował pod nazwą Ängby/Spårvägen Elit[47]. W latach 1991–1995 Waldner występował w Ängby SK[48], a w latach 1995–2003 w Kalmar BTK[49]. Z klubem tym zdobywał mistrzostwo w 1996, 1999, 2000 i 2002[50]. Następnie trafił do niemieckiej Bundesligi, będąc zawodnikiem SV Plüderhausen (2003–2005)[51] oraz TTC RhonSprudel Fulda-Maberzell (2005–2012)[52]. Wraz z tym zespołem zwyciężył w Pucharze ETTU (Europejskiego Związku Tenisa Stołowego) w sezonie 2004/2005[53].
Sukcesy
Podsumowanie
Jest jednym z ledwie pięciu tenisistów stołowych, którzy wygrali tzw. Wielkiego Szlema, tj. zdobyli w grze pojedynczej mistrzostwo świata, puchar świata i mistrzostwo olimpijskie[54][55][56]. Jest liderem pod względem liczby zwycięstw w turnieju Europa Top 12 (16)[57].
Wystąpił w 15 edycjach mistrzostw świata, przy czym ostatni raz w 2006[46]. W rozgrywanych w 1997 w Manchesterze Mistrzostwach Świata zdobył złoty medal nie przegrywając w całym turnieju choćby seta[58]. Uczestniczył także w pięciu igrzyskach olimpijskich[59]. Jest jedynym zawodnikiem spoza Azji, któremu udało się zdobyć tytuł mistrza olimpijskiego w tenisie stołowym[46].
Sukcesy turniejowe
Za czasów kariery seniorskiej
Igrzyska olimpijskie
Na podstawie[1].
- 2004 – czwarte miejsce (gra pojedyncza); ćwierćfinał (gra podwójna)
- 2000 – srebrny medal (gra pojedyncza); 1/8 finału (gra podwójna)
- 1996 – 1/8 finału (gra pojedyncza); ćwierćfinał (gra podwójna)
- 1992 – złoty medal (gra pojedyncza); pierwsza runda (gra podwójna)
- 1988 – ćwierćfinał (gra pojedynczej i gra podwójna)
Mistrzostwa świata
Na podstawie[60].
- 2004 – brązowy medal (drużynowo)
- 2001 – brązowy medal (drużynowo)
- 2000 – złoty medal (drużynowo)
- 1999 – brązowy medal (gra pojedyncza)
- 1997 – srebrny medal (gra podwójna)
- 1997 – złoty medal (gra pojedyncza)
- 1995 – srebrny medal (drużynowo)
- 1993 – złoty medal (drużynowo)
- 1993 – brązowy medal (gra pojedyncza)
- 1991 – złoty medal (drużynowo)
- 1991 – srebrny medal (gra pojedyncza)
- 1989 – złoty medal (gra pojedyncza)
- 1989 – złoty medal (drużynowo)
- 1987 – srebrny medal (drużynowo)
- 1987 – srebrny medal (gra pojedyncza)
- 1985 – srebrny medal (drużynowo)
- 1983 – srebrny medal (drużynowo)
Mistrzostwa Europy
Na podstawie[60].
- 2002 – złoty medal (drużynowo)
- 2000 – złoty medal (drużynowo)
- 1996 – złoty medal (drużynowo)
- 1996 – złoty medal (gra podwójna)
- 1996 – złoty medal (gra pojedyncza)
- 1994 – srebrny medal (drużynowo)
- 1994 – srebrny medal (gra pojedyncza)
- 1992 – złoty medal (drużynowo)
- 1992 – srebrny medal (gra podwójna)
- 1990 – złoty medal (drużynowo)
- 1988 – złoty medal (drużynowo)
- 1988 – złoty medal (gra podwójna)
- 1988 – brązowy medal (gra pojedyncza)
- 1986 – złoty medal (drużynowo)
- 1986 – złoty medal (gra podwójna)
- 1984 – srebrny medal (gra podwójna)
- 1982 – srebrny medal (gra pojedyncza)
Puchar świata
Na podstawie[61], o ile nie zaznaczono inaczej.
- 1996 – srebrny medal (gra pojedyncza)
- 1994 – srebrny medal (drużynowo)[62]
- 1991 – srebrny medal (drużynowo)[63]
- 1991 – brązowy medal (gra pojedyncza)
- 1990 – złoty medal (drużynowo)[64]
- 1990 – złoty medal (gra pojedyncza)
- 1983 – srebrny medal (gra pojedyncza)
Europa Top 12 (16)
Na podstawie[3].
- 1997 – trzecie miejsce
- 1996 – trzecie miejsce
- 1996 – zwycięstwo
- 1995 – zwycięstwo
- 1994 – finał
- 1993 – zwycięstwo
- 1991 – finał
- 1990 – finał
- 1989 – zwycięstwo
- 1988 – zwycięstwo
- 1987 – finał
- 1986 – zwycięstwo
- 1984 – zwycięstwo
Mistrzostwa Szwecji
Na podstawie[65].
- 2010 – złoty medal (gra pojedyncza)
- 2007 – brązowy medal (gra pojedyncza)
- 2007 – brązowy medal (gra podwójna)
- 2006 – złoty medal (gra pojedyncza)
- 2001 – brązowy medal (gra podwójna)
- 1999 – brązowy medal (gra pojedyncza)
- 1999 – złoty medal (gra podwójna)
- 1997 – złoty medal (gra pojedyncza)
- 1997 – srebrny medal (gra podwójna)
- 1996 – złoty medal (gra pojedyncza)
- 1996 – brązowy medal (gra podwójna)
- 1994 – srebrny medal (gra pojedyncza)
- 1994 – złoty medal (gra podwójna)
- 1993 – srebrny medal (gra podwójna)
- 1992 – brązowy medal (gra pojedyncza)
- 1992 – złoty medal (gra podwójna)
- 1991 – złoty medal (gra pojedyncza)
- 1991 – złoty medal (gra podwójna)
- 1990 – brązowy medal (gra podwójna)
- 1989 – złoty medal (gra pojedyncza)
- 1989 – srebrny medal (gra podwójna)
- 1988 – brązowy medal (gra pojedyncza)
- 1988 – srebrny medal (gra podwójna)
- 1986 – złoty medal (gra podwójna)
- 1986 – złoty medal (gra pojedyncza)
- 1985 – brązowy medal (gra pojedyncza)
- 1985 – brązowy medal (gra podwójna)
- 1985 – złoty medal (gra podwójna mieszana)
- 1984 – złoty medal (gra pojedyncza)
- 1984 – brązowy medal (gra podwójna)
- 1984 – srebrny medal (gra podwójna mieszana)
- 1983 – złoty medal (gra pojedyncza)
- 1983 – brązowy medal (gra podwójna)
- 1983 – złoty medal (gra podwójna mieszana)
- 1982 – złoty medal (gra podwójna)
- 1982 – złoty medal (gra podwójna mieszana)
- 1981 – złoty medal (gra podwójna)
- 1981 – brązowy medal (gra pojedyncza)
Inne turnieje (tylko zwycięstwa)
World Tour
Na podstawie[66].
- 1996 – Japan Open
- 1997 – Qatar Open
- 1996 – French Open
- 1996 – Yugoslavia Open
- 1991 – Japan Open
- 1990 – U.S. Open
- 1990 – Japan Open
- 1988 – French Open
- 1986 – French Open
- 1986 – German Open
- 1983 – Polish Open
- 1983 – Swedish Open
Safir International
Na podstawie[31], o ile nie zaznaczono inaczej.
- 1992
- 1988
- 1984
- 1982
- 1980 (kategoria kadetów)[18]
Za czasów kariery juniorskiej
Mistrzostwa Europy
Na podstawie[3], o ile nie zaznaczono inaczej.
- 1983 – złoty medal (gra pojedyncza w kategorii wiekowej juniorów)
- 1983 – srebrny medal (gra podwójna mieszana w kategorii wiekowej juniorów)
- 1983 – srebrny medal (drużynowo w kategorii wiekowej juniorów)[39]
- 1982 – złoty medal (gra pojedyncza w kategorii wiekowej juniorów)
- 1982 – złoty medal (gra podwójna w kategorii wiekowej juniorów)
- 1982 – srebrny medal (gra podwójna mieszana w kategorii wiekowej juniorów)
- 1982 – złoty medal (drużynowo w kategorii wiekowej juniorów)
- 1981 – złoty medal (gra pojedyncza w kategorii wiekowej juniorów)
- 1981 – złoty medal (gra podwójna w kategorii wiekowej juniorów)
- 1981 – złoty medal (drużynowo w kategorii wiekowej juniorów)
- 1980 – złoty medal (gra podwójna w kategorii wiekowej juniorów)
- 1980 – złoty medal (drużynowo w kategorii wiekowej kadetów)
- 1980 – srebrny medal (gra pojedyncza w kategorii wiekowej kadetów)
- 1979 – srebrny medal (drużynowo w kategorii wiekowej kadetów)[19]
- 1979 – srebrny medal (gra pojedyncza w kategorii wiekowej kadetów)
Mistrzostw Krajów Nordyckich
Na podstawie[18].
- 1983 – srebrny medal (gra pojedyncza w kategorii wiekowej juniorów)
- 1981 – złoty medal (gra pojedyncza w kategorii wiekowej juniorów)
Mistrzostwa Szwecji
Na podstawie[67].
- 1983 – srebrny medal (gra pojedyncza w kategorii do lat 17)
- 1983 – brązowy medal (gra podwójna w kategorii do lat 17)
- 1982 – złoty medal (gra pojedyncza w kategorii do lat 17)
- 1981 – złoty medal (gra pojedyncza w kategorii do lat 17)
- 1981 – złoty medal (gra pojedyncza w kategorii do lat 15)
- 1981 – srebrny medal (gra podwójna w kategorii do lat 17)
- 1980 – brązowy medal (gra pojedyncza w kategorii do lat 15)
- 1979 – srebrny medal (gra pojedyncza w kategorii do lat 13)
- 1977 – złoty medal (gra pojedyncza w kategorii do lat 11)
- 1976 – złoty medal (gra pojedyncza w kategorii do lat 11)
Sukcesy klubowe
Kontynentalne
- 2005 – zwycięstwo w Pucharze ETTU z SV Plüderhausen[53]
- 1986 – zwycięstwo w Pucharze Europy z ATSV Saarbrücken[68][69]
Ligowe
Na podstawie[70], o ile nie zaznaczono inaczej.
- 2002 – mistrzostwo Szwecji z Kalmar BTK
- 2000 – mistrzostwo Szwecji z Kalmar BTK
- 1999 – mistrzostwo Szwecji z Kalmar BTK
- 1996 – wicemistrzostwo Szwecji z Kalmar BTK
- 1996 – mistrzostwo Szwecji z Kalmar BTK
- 1995 – mistrzostwo Szwecji z Ängby SK
- 1992 – mistrzostwo Szwecji z Ängby SK
- 1984 – mistrzostwo Niemiec z ATSV Saarbrücken[68]
- 1984 – mistrzostwo Szwecji ze Stockholms Sparvägars GoIF
- 1983 – mistrzostwo Szwecji ze Stockholms Sparvägars GoIF
- 1982 – wicemistrzostwo Szwecji ze Stockholms Sparvägars GoIF
- 1979 – wicemistrzostwo Szwecji ze Stockholms Sparvägars GoIF
Puchar kraju
Na podstawie[68].
- 1986 – Puchar Niemiec z ATSV Saarbrücken
- 1985 – Puchar Niemiec z ATSV Saarbrücken
Rywalizacje
Jörgen Persson
Przez całą karierę Waldner mierzył się z Jörgenem Perssonem w oficjalnych rozgrywkach 102 razy[18]. Częściej, bo 53 razy, triumfował Persson (Waldner wygrał 49 spotkań)[18]. Pierwszy mecz między oboma zawodnikami rozegrany został 16 grudnia 1978 roku[18] – był to finał Mistrzostw Szwecji w kategorii wiekowej do lat 13[17], w którym to zwyciężył Persson w dwóch setach (21-19, 21-19)[18]. W 1980 mierzyli się oni w finale Mistrzostw Europy w kategorii wiekowej kadetów. Spotkanie to również zakończyło się zwycięstwem Perssona, lecz tym razem w trzech setach (12-21, 21-18, 21-16)[18].
Na Igrzyskach Olimpijskich w Seulu w 1988 obaj zawodnicy spotkali się w meczu o siódme miejsce, które po zwycięstwie w trzech setach (21-15, 21-16 i 21-17) ostatecznie zajął Persson[71]. Dwukrotnie spotkanie między Waldnerem a Perssonem rozstrzygało o tytule mistrza świata – w 1989 (wygrał Waldner – 21-17, 21-18, 20-22, 18-21, 21-10[72]) i w 1991 (wygrał Persson – 21-19, 21-18, 21-18)[73]. Ponadto 14 razy spotykali się oni w rozgrywkach szwedzkiej ekstraklasy, w tym w dwóch meczach finałów playoffs 1995/1996 (oba wygrał Waldner[74]), oraz pięciokrotnie w Bundeslidze[18]. Dwa razy spotkania między Waldnerem i Perssonem decydowały o mistrzostwie Szwecji – w 1984 i 1997. W 1984 Waldner wygrał w czterech setach (18-21, 21-14, 22-20, 21-13)[75], a w 1997 w trzech (21-17, 21-17, 21-18)[76].
W 1996 mierzyli się oni także w finale Mistrzostw Europy. Mecz ten i zarazem złoty medal wygrał Waldner, po tym, jak pokonał Perssona w czterech setach (16-21, 21-15, 22-20, 21-17)[77].
Ostatnie spotkanie w grze pojedynczej między tymi zawodnikami odbyło się 3 marca 2012 roku podczas Zamkniętych Mistrzostw Szwecji w Borås. Zwyciężył Persson w czterech setach (11-8, 12-10, 12-10, 11-3)[18].
Mikael Appelgren
Waldner i Mikael Appelgren przyjaźnili się i trenowali wspólnie od 1972[15]. W czasie trwania karier zawodowych obu zawodników rozegrali oni 55 spotkań, z czego 29 zakończyło się zwycięstwem Waldnera[44]. W 1981 po raz pierwszy rywalizowali w oficjalnych zawodach w kategorii seniorów – w półfinale mistrzostw Szwecji, który ostatecznie wygrał Appelgren 3-0 w setach[78].
W 1982, gdy Waldner po raz pierwszy dotarł do finału międzynarodowych seniorskich zawodów – mistrzostw Europy – jego rywalem był właśnie Appelgren. Po pięciu setach i niemal godzinie gry[44], wspomniany finał zakończył się zwycięstwem Appelgrena (17-21, 17-21, 21-18, 22-20, 21-19)[79].
W 1983 obaj zawodnicy spotkali się w finale Pucharu Świata, a w meczu tym również triumfował Appelgren (21-14, 13-21, 21-12, 21-17)[80]. W latach 1983, 1989, 1991 i 1996 między oboma zawodnikami rozstrzygała się kwestia tytułu mistrza Szwecji[81]. Każde z tych spotkań kończyło się zwycięstwem Waldnera: w 1983 3-0[82], w 1989 3-1 (21-17, 22-20, 19-21, 21-12)[83], w 1991 3-0 (23-21, 21-17, 21-17)[84], a w 1996 3-2 (15-21, 21-15, 21-16, 21-18)[85].
Ostatnie spotkanie rozegrali oni 12 lutego 2002 roku, w ramach meczu ligi szwedzkiej między Ängby SK-Kalmar BTK[44][81]. Wygrał wówczas Waldner 3-1 w setach (11-5, 11-7, 6-11, 11-4)[44].
Erik Lindh
Z Erikiem Lindhem Waldner mierzył się łącznie 36 razy, z czego 28 meczów zakończył zwycięstwem[86]. W 29 z owych 36 meczów zawodnicy mierzyli się w ramach rozgrywek ligi szwedzkiej, w 7 zaś w ramach turniejów[86]. Pierwszy raz w oficjalnych rozgrywkach Waldner mierzył się z Lindhem 23 marca 1980 roku, w ramach półfinału mistrzostw Szwecji w kategorii wiekowej do lat 15 (w grze pojedynczej)[23]. Waldner przegrał to spotkanie 2:1 w setach i ostatecznie zdobył brązowy medal[23].
W 1983 obaj zawodnicy rywalizowali w półfinale Pucharu świata[80]. Mecz ten wygrał Waldner 3-2 w setach (21-18, 17-21, 14-21, 21-7, 21-19), zdobywając następnie (po przegranej w finale z Mikaelem Appelgrenem) srebrny medal (Lindh zaś zdobył brązowy medal, po tym jak pokonał w meczu o trzecie miejsce Zorana Kalinicia)[80]. Trzy lata później – w 1986 – mecz między Waldnerem a Lindhem decydował o mistrzostwie Szwecji, które ostatecznie zdobył Waldner po zwycięstwie 3-2 w setach (15-21, 21-16, 21-19, 17-21, 22-20)[87].
W 1992 zawodnicy Ci dwukrotnie mierzyli się w finałach playoffs ligi szwedzkiej między Falkenbergs BTK, w którym występował Lindh, i drużyną Waldnera – Ängby SK. Oba spotkania kończyły się zwycięstwem Waldnera: 2-1[88] i 2-1[88]. Również mistrzowski tytuł zdobyła wówczas drużyna Ängby SK[70].
Po raz ostatni w oficjalnych zawodach mierzyli się oni 20 stycznia 2003 roku, w ramach meczu ligi szwedzkiej między Kalmar BTK (drużyna Waldnera) i BTK Enig[89]. Zwyciężył Lindh 3-1 w setach (11-6, 8-11, 11-7, 11-8)[89].
Uznanie
Waldner jest powszechnie uznawany za najlepszego tenisistę stołowego w historii[16][56][90][91][92][93][94]. Określa się go mianem „Mozarta tenisa stołowego”[4][7][93][95][96]. Jest też najbardziej rozpoznawalnym (po Michaelu Jordanie) zagranicznym sportowcem w Chinach[46][97], gdzie też nazywany jest chiń. trad. 老瓦; pinyin Lǎo Wǎ, co oznacza „Stary Waldner”[96][98] i chiń. trad. 常青树; pinyin Cháng Qīng Shù, tj.„Wiecznie zielone drzewo”[14][99]. Według The New York Times chińczycy traktują go jak „gwiazdę rocka przechadzającą się po Manhattanie”[100]. Jako jeden z niewielu obcokrajowców otrzymał zgodę na otwarcie własnego baru w Pekinie[92][95], a w 2013 jego podobizna znalazła się na chińskich znaczkach pocztowych (jako jedynego żyjącego obcokrajowca w historii)[92][95][98]. Owych znaczków sprzedano kilkanaście milionów sztuk[92][95]. Wcześniej na chińskim znaczku, jako jedyny obok Waldnera obcokrajowiec, pośmiertnie znalazł się Karol Marx[101]. W 2007 Waldner znalazł się też na benińskim znaczku pocztowym[102].
Uznanie to wynika m.in. z faktu, iż był postrzegany jako jedyny zawodnik, który był w stanie rywalizować z chińskimi tenisistami[100]. Chińscy fani nie postrzegali go jednak jak innych europejskich tenisistów – jako przeciwnika dla swoich reprezentantów, a jako kogoś, od kogo oczekują wygranej[103]. Na pojedynkach tych wychowywało się wielu sportowców, m.in. Kong Linghui, który pokonał go w finale Igrzysk Olimpijskich w Sydney w 2000 roku[100]. Waldner dowiódł bowiem, że można pokonać każdego, nawet tych, którzy wydawali się niemożliwi do pokonania[104]. Trener chińskiej kadry i dwukrotny mistrz olimpijski Liu Guoliang, a także Wang Liqin – również dwukrotny mistrz olimpijski – uważali Waldnera za wzór do naśladowania dla przyszłych pokoleń tenisistów[104].
W 1992 został nagrodzony nagrodą Svenska Dagbladets guldmedalj[105], a w stworzonym przez szwedzki dziennik Dagens Nyheter rankingu 150 najlepszych sportowców w historii tego kraju zajął trzecie miejsce (za Björnem Borgiem i Zlatanem Ibrahimoviciem)[106].
W 2003 został włączony do galerii sław Międzynarodowej Federacji Tenisa Stołowego[66].
Zespół, w którym grał w latach 1995–2003 – Kalmar BTK[49], nazwał swoją halę na cześć Waldnera – JO Waldnerhallen[107].
Życie prywatne
Wychował się w okolicach Sztokholmu[7]. Matka Waldnera – Marianne – pracowała jako sprzedawca w sklepie, ojciec – Åke – jako asystent graficzny w gazecie[30]. Oboje angażowali się w karierę syna[7]. Ma o dwa lata[108] starszego brata – Kjell-Åke[30], który również został zawodowym tenisistą stołowym[7] – trzykrotnie zdobywał mistrzostwo ligi szwedzkiej z drużyną Stockholms Spårvägars GoIF[108]. Trenowali oni razem w starym porzuconym kinie zlokalizowanym w Aspudden[7].
Jest pierwszym w historii tenisistą stołowym, który zarobił milion dolarów[92][95]. Stworzył własną markę ubrań i perfum, której hasłem przewodnim jest „Załóż legendę”[95].
Był uzależniony od hazardu i poddawał się leczeniu[16]. Według doniesień medialnych przegrał w kasynach około pół miliona euro[90]. W związku z uzależnieniem i wielkimi sukcesami porównywano go do Diego Maradony[92].
Mieszka w Sztokholmie[6].
Uwagi
- ↑ Klub ten od 1992 występuje pod nazwą Spårvägens BTK[9].
- ↑ Choć turniej odbywał się w 1975, to zwycięzcy zapisywano mistrzostwo 1976 roku.[12].
- ↑ Choć turniej odbywał się w 1976, to zwycięzcy zapisywano mistrzostwo 1977 roku.[13].
- ↑ Choć turniej odbywał się w 1978, to zwycięzcy zapisywano mistrzostwo 1979 roku.[17].
Przypisy
- ↑ a b c Jan-Ove Waldner Bio, Stats, and Results [online], Olympics at Sports-Reference.com [dostęp 2019-09-10] [zarchiwizowane z adresu 2008-08-26] (ang.).
- ↑ PossumP. Communication PossumP., Przewaga stylu azjatyckiego nad europejskim [online], www.pingpong.com.pl [dostęp 2019-09-20] (pol.).
- ↑ a b c Waldner, Jan-Ove [online], www.tischtennis-infos.de [dostęp 2019-09-15] .
- ↑ a b Ciekawostki o tenisie stołowym [online], taor-karpaty.com [dostęp 2019-09-10] .
- ↑ Jan-Ove Waldner [online], www.facebook.com [dostęp 2019-09-11] (pol.).
- ↑ a b Waldner Willing to Play in China [online], en.people.cn [dostęp 2019-09-11] .
- ↑ a b c d e f g Jan-Ove Waldner – a giant in modern table [online], jo-waldner.com [dostęp 2019-09-10] (ang.).
- ↑ SebiPeti, Jan Ove Waldner, the table tennis legend [online], Top Ping Pong, 20 grudnia 2018 [dostęp 2019-09-10] (ang.).
- ↑ TournamentsSCMedal Tables Per Club [online] (ang.).
- ↑ a b Player Profile/Jan-Ove Waldner/Overview [online] [dostęp 2019-09-11] (ang.).
- ↑ a b c d e f Jan Ove Waldner „The Mozart of table tennis” – NBTTC [online], Newport Beach Table Tennis Club, 16 marca 2013 [dostęp 2020-08-14] (ang.).
- ↑ a b TTStat.se > Tävlingar > USM > 1976 > Pojkar 11 [online], www.ttstat.se [dostęp 2019-09-15] .
- ↑ a b TTStat.se > Tävlingar > USM > 1977 > Pojkar 11 [online], www.ttstat.se [dostęp 2019-09-15] .
- ↑ a b c Die Jan-Ove-Waldner Story TTC Rhönsprudel Fulda-Maberzell [online], www.ttc-maberzell.de [dostęp 2019-09-11] [zarchiwizowane z adresu 2018-12-25] .
- ↑ a b c Table tennis player J-O Waldner retires - Radio Sweden [online], sverigesradio.se [dostęp 2019-09-11] (ang.).
- ↑ a b c d e WojciechW. Osiński WojciechW., Lubił żarty i hazard, zadebiutował w ekstraklasie gdy miał 12 lat. Mozart już nie zagra [online], Przegladsportowy.pl, 16 lutego 2016 [dostęp 2020-08-14] .
- ↑ a b c TTStat.se > Tävlingar > USM > 1979 > Pojkar 13 [online], www.ttstat.se [dostęp 2019-09-15] .
- ↑ a b c d e f g h i j k l m n o p q Jörgen vs J-O – Jörgen Persson [online], jpersson.se [dostęp 2019-09-11] .
- ↑ a b c d e f g Table Tennis News No. 105, „Table Tennis News”, październik 1979, s. 9 [dostęp 2019-09-11] (ang.).
- ↑ ETTU.org - History – Results [online], www.ettu.org [dostęp 2019-09-11] [zarchiwizowane z adresu 2019-07-04] (niem.).
- ↑ JEM 1979 in Rom [online], www.tischtennis-infos.de [dostęp 2019-09-11] .
- ↑ TTStat.se > Tävlingar > SM > 1979 > Herrar lag [online], www.ttstat.se [dostęp 2019-09-15] .
- ↑ a b c TTStat.se > Tävlingar > USM > 1980 > Pojkar 15 [online], www.ttstat.se [dostęp 2019-09-15] .
- ↑ a b c d e Table Tennis News No. 113, „Table Tennis News”, październik 1980, s. 29-30 [dostęp 2019-09-11] (ang.).
- ↑ a b JEM 1980 in Poznan [online], www.tischtennis-infos.de [dostęp 2019-09-11] .
- ↑ TTStat.se > Tävlingar > USM > 1981 > Herrjuniorer 17 [online], www.ttstat.se [dostęp 2019-09-15] .
- ↑ TTStat.se > Tävlingar > USM > 1981 > Herrjuniorer 17 dubbel [online], www.ttstat.se [dostęp 2019-09-15] .
- ↑ a b c d e f g h Table Tennis News No. 121, „Table Tennis News”, październik 1981, s. 26–27 [dostęp 2019-09-11] (ang.).
- ↑ JEM 1981 in Topolcany [online], www.tischtennis-infos.de [dostęp 2019-09-12] .
- ↑ a b c The lightening of Jan-Ove Waldner [online], www.masatenisi.org [dostęp 2019-09-11] .
- ↑ a b Safir International 2016 [online], s. 14–15 [dostęp 2019-09-11] (ang.).
- ↑ TTStat.se > Tävlingar > Safirs Internationella > 1982 > Herrsingel [online], www.ttstat.se [dostęp 2019-09-12] .
- ↑ TTStat.se > Tävlingar > USM > 1982 > Herrjuniorer 17 [online], www.ttstat.se [dostęp 2019-09-15] .
- ↑ a b c d e f g h i Table Tennis News No. 129, „Table Tennis News”, wrzesień 1982, s. 6 [dostęp 2019-09-11] (ang.).
- ↑ a b JEM 1982 in Hollabrunn [online], www.tischtennis-infos.de [dostęp 2019-09-12] .
- ↑ TTStat.se > Tävlingar > SM > 1982 > Herrar lag [online], www.ttstat.se [dostęp 2019-09-15] .
- ↑ TTStat.se > Tävlingar > USM > 1983 > Herrjuniorer 17 [online], www.ttstat.se [dostęp 2019-09-15] .
- ↑ TTStat.se > Tävlingar > USM > 1983 > Herrjuniorer 17 dubbel [online], www.ttstat.se [dostęp 2019-09-15] .
- ↑ a b c d e f g h i Table Tennis News No. 137, „Table Tennis News”, październik 1983, s. 6 [dostęp 2019-09-11] (ang.).
- ↑ JEM 1983 in Malmö [online], www.tischtennis-infos.de [dostęp 2019-09-12] .
- ↑ TTStat.se > Tävlingar > SM > 1983 > Herrar lag [online], www.ttstat.se [dostęp 2019-09-15] .
- ↑ Jan Ove Waldner – One Last Time [online], sports.jrank.org [dostęp 2019-09-11] (ang.).
- ↑ ETTU.org – History – Results [online], www.ettu.org [dostęp 2019-09-11] [zarchiwizowane z adresu 2018-06-20] (niem.).
- ↑ a b c d e 1982: Äpplet... 2002: Waldner [online], Aftonbladet [dostęp 2019-09-11] (szw.).
- ↑ TTStat.se > Lagprofil > Spårvägens BTK [online], www.ttstat.se [dostęp 2019-09-11] .
- ↑ a b c d Słynny tenisista stołowy kończy karierę [online], sport.tvp.pl [dostęp 2019-09-10] (pol.).
- ↑ TTStat.se > Lagprofil > Ängby/Spårvägen Elit [online], www.ttstat.se [dostęp 2019-09-11] .
- ↑ TTStat.se > Lagprofil > Ängby SK [online], www.ttstat.se [dostęp 2019-09-11] .
- ↑ a b TTStat.se > Lagprofil > Kalmar BTK [online], www.ttstat.se [dostęp 2019-09-11] .
- ↑ Kalmar Bordtennisklubb European Youth Portal [online], europa.eu [dostęp 2019-09-11] .
- ↑ Waldner, Jan-Ove [online], www.tischtennis-infos.de [dostęp 2019-09-12] .
- ↑ Jan-Ove Waldner leaves Fulda-Maberzell! [online], web.archive.org, 22 sierpnia 2019 [dostęp 2020-03-25] [zarchiwizowane z adresu 2019-08-22] .
- ↑ a b ETTU.org - History [online], www.ettu.org [dostęp 2019-09-12] [zarchiwizowane z adresu 2019-09-23] (niem.).
- ↑ London 2012: Zhang Jike keeps China on course for all-gold sweep [online], theguardian.com, 2 sierpnia 2012 [dostęp 2019-09-11] (ang.).
- ↑ Press Release: Ma Long Completes Golden Grand Slam with Rio 2016 Gold [online], International Table Tennis Federation, 12 sierpnia 2016 [dostęp 2019-09-11] (ang.).
- ↑ a b Top 5 Greatest Players in Table Tennis ⋆ PingSunday [online], PingSunday, 2 września 2018 [dostęp 2019-09-13] (ang.).
- ↑ Pindera: Wspomnień czar [online], Polsat Sport [dostęp 2019-09-11] (pol.).
- ↑ MŚ w tenisie stołowym: Szwedzi z medalem w singlu po 20 latach [online], Polsat Sport [dostęp 2019-09-16] (pol.).
- ↑ Jan-Ove WALDNER – Olympic Table Tennis | Sweden [online], International Olympic Committee, 13 czerwca 2016 [dostęp 2019-09-10] (ang.).
- ↑ a b Jan-Ove Walder merits [online], jo-waldner.com [dostęp 2019-09-15] (ang.).
- ↑ Liebherr 2016 Men’s World Cup Media Kit [online] (ang.).
- ↑ World Team Cup 1994 in Nimes [online], www.tischtennis-infos.de [dostęp 2019-09-15] .
- ↑ World Team Cup 1991 in Barcelona [online], www.tischtennis-infos.de [dostęp 2019-09-15] .
- ↑ World Team Cup 1990 in Hokkaido [online], www.tischtennis-infos.de [dostęp 2019-09-15] .
- ↑ TTStat.se > Spelarprofil > Jan-Ove Waldner > Tävlingsresultat [online], www.ttstat.se [dostęp 2019-09-15] .
- ↑ a b Jan-Ove Waldner European Table Tennis Hall of Fame [online], etthof.org [dostęp 2019-09-15] .
- ↑ Player Profile/Jan-Ove Waldner/Tournament Results/SC Youth [online] (ang.).
- ↑ a b c Eine Legende geht – TTBL [online], ttbl.de [dostęp 2019-09-12] (niem.).
- ↑ ATSV Saarbrücken Tischtennis – chronik [online], www.atsv-tischtennis.de [dostęp 2019-09-15] [zarchiwizowane z adresu 2019-09-23] .
- ↑ a b TTStat.se > Tävlingar > SM > Tävlingar [online], www.ttstat.se [dostęp 2019-09-15] .
- ↑ TTStat.se > Tävlingar > OS > 1988 > Herrsingel [online], www.ttstat.se [dostęp 2019-09-19] .
- ↑ TTStat.se > Tävlingar > VM > 1989 > Herrsingel [online], www.ttstat.se [dostęp 2019-09-19] .
- ↑ TTStat.se > Tävlingar > VM > 1991 > Herrsingel [online], www.ttstat.se [dostęp 2019-09-19] .
- ↑ TTStat.se > Sök > Inbördes möten > Spelare [online], www.ttstat.se [dostęp 2019-09-19] .
- ↑ TTStat.se > Tävlingar > SM > 1984 > Herrsingel [online], www.ttstat.se [dostęp 2019-09-19] .
- ↑ TTStat.se > Tävlingar > SM > 1997 > Herrsingel [online], www.ttstat.se [dostęp 2019-09-19] .
- ↑ TTStat.se > Tävlingar > EM > 1996 > Herrsingel [online], www.ttstat.se [dostęp 2019-09-19] .
- ↑ TTStat.se > Tävlingar > SM > 1981 > Herrsingel [online], www.ttstat.se [dostęp 2019-09-21] .
- ↑ TTStat.se > Tävlingar > EM > 1982 > Herrsingel [online], www.ttstat.se [dostęp 2019-09-20] .
- ↑ a b c TTStat.se > Tävlingar > World Cup > 1983 > Herrsingel [online], www.ttstat.se [dostęp 2019-09-20] .
- ↑ a b TTStat.se > Sök > Inbördes möten > Spelare [online], www.ttstat.se [dostęp 2019-09-19] .
- ↑ TTStat.se > Tävlingar > SM > 1983 > Herrsingel [online], www.ttstat.se [dostęp 2019-09-20] .
- ↑ TTStat.se > Tävlingar > SM > 1989 > Herrsingel [online], www.ttstat.se [dostęp 2019-09-20] .
- ↑ TTStat.se > Tävlingar > SM > 1991 > Herrsingel [online], www.ttstat.se [dostęp 2019-09-20] .
- ↑ TTStat.se > Tävlingar > SM > 1996 > Herrsingel [online], www.ttstat.se [dostęp 2019-09-20] .
- ↑ a b TTStat.se > Sök > Inbördes möten > Spelare [online], www.ttstat.se [dostęp 2019-09-19] .
- ↑ TTStat.se > Tävlingar > SM > 1986 > Herrsingel [online], www.ttstat.se [dostęp 2019-09-20] .
- ↑ a b TTStat.se > 1991/1992 > Elitserien > Slutspel > Lagmatch > Final 1 [online], www.ttstat.se [dostęp 2019-09-20] .
- ↑ a b TTStat.se > 2002/2003 > Elitserien > Grundserien > Lagmatch > Omg. 13 [online], www.ttstat.se [dostęp 2019-09-20] .
- ↑ a b RenéR. Adler RenéR., Klammer Tischtennisgott sucht sein Glück in Plüdershausen [online], 23 maja 2003 [dostęp 2019-09-12] .
- ↑ EliE. Baraty EliE., Who is the Greatest Table Tennis Player of all Time? JO- Waldner or Ma Long? [online], 12 stycznia 2017 [dostęp 2019-09-11] (ang.).
- ↑ a b c d e f TomaszT. Kalemba TomaszT., Jan-Ove Waldner – cieszył się grą i bawił się rywalami [online], Onet.pl, 19 lutego 2016 [dostęp 2019-09-11] .
- ↑ a b Człowiek legenda zakończył karierę [online], www.pingpong.com.pl [dostęp 2019-09-10] (pol.).
- ↑ CREATE SUCCESS [online], CREATE SUCCESS [dostęp 2019-09-11] (ang.).
- ↑ a b c d e f Mistrz, z którym chciał zmierzyć się nawet król [online], plus.gazetalubuska.pl, 19 marca 2016 [dostęp 2019-09-10] (pol.).
- ↑ a b GregG. Bishop GregG., A Swedish Face for China’s Beloved Sport [online], nytimes.com, 23 sierpnia 2008 [dostęp 2019-09-11] (ang.).
- ↑ Ivo: Zapraszamy na mecz LM. Jan Ove Waldner w Polsce!. time-out.pl. [dostęp 2018-02-24]. (pol.).
- ↑ a b ETTU.org – WALDNER first foreigner on a Chinese stamp [online], www.ettu.org [dostęp 2019-09-11] (niem.).
- ↑ 赵思远, Table tennis legend Waldner welcomes retirement – Chinadaily.com.cn [online], www.chinadaily.com.cn [dostęp 2019-09-11] .
- ↑ a b c GeorgeG. Vecsey GeorgeG., SYDNEY 2000: TABLE TENNIS; Chinese Player Salutes Swede He Defeated, „2000-09-26”, nytimes.com [dostęp 2019-09-13] (ang.).
- ↑ Chinese stamp honour for Swedish great Waldner, „Reuters”, 27 września 2013 [dostęp 2019-09-11] (ang.).
- ↑ Un timbre à l'effigie de Jan-Ove WALDNER en Chine [online], www.tennis-de-table.com [dostęp 2019-09-12] [zarchiwizowane z adresu 2017-09-23] (fr.).
- ↑ Waldner calls it quits [online], www.chinadaily.com.cn [dostęp 2019-09-13] .
- ↑ a b People's Daily Online -- What Chinese say about legendary Waldner [online], en.people.cn [dostęp 2019-09-13] .
- ↑ Svenska Dagbladets Bragdguld [online], Idrottsgalan [dostęp 2019-09-10] (ang.).
- ↑ RominaR. Concha RominaR., Jan-Ove Waldner Is The 3rd Sweden's Greatest Athlete Of All Time!, „TableTennista.com”, 24 grudnia 2014 [dostęp 2020-03-25] [zarchiwizowane z adresu 2019-09-09] (ang.).
- ↑ Hitta till oss [online], Kalmar BTK – Bordtennis [dostęp 2019-09-11] (szw.).
- ↑ a b Player Profile/Kjell-Åke Waldner/Overview [online] [dostęp 2019-09-11] (szw.).
Linki zewnętrzne
- Oficjalna strona Waldnera (szw. • ang. • chiń.)
- Profil na stronie TTstat.se (szw. • ang.)
- p
- d
- e
|
- p
- d
- e