Kai Bumann
Data i miejsce urodzenia | 16 sierpnia 1961 |
---|---|
Data i miejsce śmierci | 2 czerwca 2022 |
Przyczyna śmierci | zawał serca |
Instrumenty | fortepian |
Gatunki | |
Zawód | dyrygent, wykładowca akademicki |
Aktywność | 1986–2022 |
Powiązania | Akademia Muzyczna im. Stanisława Moniuszki w Gdańsku, |
Odznaczenia | |
![]() |
Kai Bumann (ur. 16 sierpnia 1961[1] w Berlinie, zm. 2 czerwca 2022[2][3] w Nowym Targu) – dyrygent, pedagog i profesor sztuk muzycznych[4], profesor Akademii Muzycznej im. Stanisława Moniuszki w Gdańsku.
Życiorys
Wykształcenie
Absolwent wydziału dyrygentury Uniwersytetu Artystycznego w Berlinie.
Działalność artystyczna za granicą
Jego początek działalności artystycznej to rok 1986, gdzie rozpoczął pracę jako korepetytor operowy w Trewirze i Fryburgu Bryzgowijskim[5]. W 1989 został pierwszym dyrygentem teatru muzycznego w Detmold, a w sezonie 1992/1993 objął w nim stanowisko dyrektora artystycznego. W Detmlod kierował premierami: Lady Makbet mceńskiego powiatu Szostakowicza, Salome Straussa i Lulu Berga[6]. W latach 1986–1992, jako dyrygent, współpracował na stałe z wieloma teatrami operowymi w Niemczech. W 1996 został pierwszym dyrygentem w Staatstheater w Wiesbaden gdzie zrealizował premierę Czarodziejskiego fletu Mozarta, Cyrulika Sewilskiego Rossiniego, Aidę Verdiego i Toscę Pucciniego[6]. W latach 1998–2003 gościł regularnie w berlińskiej Deutsche Oper dyrygując m.in. Czarodziejskim fletem. Od 1998 był dyrektorem artystycznym i pierwszym dyrygentem Schweizer Jugend-Sinfonie-Orchester w Zurychu[5].
Działalność artystyczna w Polsce
Przez wiele lat był blisko związany z polską sceną i estradą muzyczną. Po zdobyciu II nagrody w Międzynarodowym Konkursie Dyrygenckim w Genewie w 1994 rozpoczął współpracę z najważniejszymi ośrodkami muzycznymi w Polsce. W 1996 został pierwszym gościnnym dyrygentem Polskiej Filharmonii Bałtyckiej w Gdańsku, gdzie dyrygował m.in. cyklem symfonii Beethovena oraz - podczas obchodów 1000-lecia miasta – Pasją wg św. Łukasza Pendereckiego. W 1997 objął dyrekcję artystyczną Opery Krakowskiej, stając się również jej pierwszym dyrygentem[7]. Od początku 2004 do maja 2013 był stałym dyrygentem Warszawskiej Opery Kameralnej[8]. Współpracę z tą sceną rozpoczął, przygotowując muzycznie premierę Falstaffa Verdiego (2003). Z zespołem WOK odbył podróże do Francji, Hiszpanii i dwukrotnie do Japonii (2004, 2006). W Teatrze Wielkim – Operze Narodowej zadebiutował w lutym 2007, dyrygując operą Mozarta Don Giovanni[9]. Od września 2008 do czerwca 2012 pełnił funkcję dyrektora artystycznego Polskiej Filharmonii Bałtyckiej im. Fryderyka Chopina w Gdańsku, gdzie wykonał m.in. wszystkie symfonie Gustava Mahlera[10]. W sezonach 2013–2015 był pierwszym gościnnym dyrygentem w Filharmonii Łódzkiej im. Artura Rubinsteina[11]. Od września 2015 do czerwca 2020 był dyrektorem artystycznym Filharmonii Pomorskiej w Bydgoszczy[12]. 6 października 2018 dyrygował prawykonaniem Lacrimosy nr 2 Krzysztofa Pendereckiego, jednego z ostatnich dzieł kompozytora[13].
Działalność pedagogiczna
Od 2010 prowadził klasę dyrygentury w Akademii Muzycznej w Gdańsku[14]. Prowadził kursy mistrzowskie na uczelniach muzycznych w Polsce i za granicą.[15]
Postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 20 grudnia 2021 otrzymał tytuł profesora sztuk muzycznych[4].
Życie prywatne
Kai Bumann był zafascynowany historią i kulturą Polski[16]. Oprócz działalności dyrygenckiej był wielkim humanistą. Przyjaźnił się z wieloma osobistościami polskiego życia kulturalnego[17]. Najbardziej cenił sobie przyjaźń z Józefem Tischnerem[16]. Mawiał często, że cisza to najpiękniejsza muzyka – dlatego schronienia szukał w cichej gorczańskiej wsi Łopuszna, a mieszkał niedaleko słynnej Tischnerówki. Za życia ks. Józefa Tischnera często szukał u niego porad. Później zawsze pilnował, by odwiedzić jego grób, a w Gdańsku organizował Dni Tischnerowskie[18].
Śmierć
Zmarł 2 czerwca 2022 na zawał serca w nowotarskim szpitalu. Został pochowany 7 czerwca 2022 zgodnie ze swoją wolą[19] na cmentarzu w Łopusznej[20].
Nagrody i odznaczenia
1994 – II nagroda w Międzynarodowym Konkursie Dyrygenckim w Genewie
2014 – odznaczenie medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”[21]
Przypisy
- ↑ Traueranzeigen von Kai Bumann | trauer.nzz.ch [online], trauer.nzz.ch [dostęp 2022-07-11] (niem.).
- ↑ Zmarł Kai Bumann – Polska Filharmonia Bałtycka im. F. Chopina w Gdańsku [online], filharmonia.gda.pl [dostęp 2022-06-02] .
- ↑ Zmarł Kai Bumann, były dyrektor artystyczny Polskiej Filharmonii Bałtyckiej [online], trojmiasto.pl, 2 czerwca 2022 [dostęp 2022-06-02] .
- ↑ a b Nominacje profesorskie dla pedagogów aMuz w pierwszym semestrze 2021/2022 [online], Akademia Muzyczna im. Stanisława Moniuszki w Gdańsku [dostęp 2022-05-06] (pol.).
- ↑ a b Dirigent [online], SJSO [dostęp 2022-06-08] [zarchiwizowane z adresu 2022-06-03] (niem.).
- ↑ a b Kai Bumann [online], philharmonia.spb.ru [dostęp 2022-06-11] (ang.).
- ↑ ams, Gościnny dyrygent [online], Dziennik Polski, 16 października 1998 [dostęp 2019-06-20] (pol.).
- ↑ Portal Trojmiasto.pl [online], trojmiasto.pl [dostęp 2019-06-20] (pol.).
- ↑ Obiekty – Archiwum Teatr Wielki [online], archiwum.teatrwielki.pl [dostęp 2019-06-20] .
- ↑ Tak to się zaczęło ... [online], filharmonia.gda.pl [dostęp 2019-06-20] [zarchiwizowane z adresu 2019-06-20] .
- ↑ ŁukaszŁ. Kaczyński ŁukaszŁ., Filharmonia Łódzka: „rezydujący” artyści i dyrygent w nowej roli [online], Dzienniklodzki.pl [dostęp 2019-06-20] [zarchiwizowane z adresu 2019-06-20] (pol.).
- ↑ Kai Bumann, Filharmonia Pomorska [dostęp 2019-06-20] [zarchiwizowane 2016-05-28] (pol.).
- ↑ Lacrimosa no. 2, Krzysztof Penderecki [online], brahms.ircam.fr [dostęp 2022-06-12] .
- ↑ Pedagodzy :: Akademia Muzyczna im. Stanisława Moniuszki w Gdańsku [online] [dostęp 2019-06-20] [zarchiwizowane z adresu 2019-07-14] (pol.).
- ↑ Wykład z cyklu „Otwarta lekcja mistrzowska”: dr hab. Kai Bumann [online], facebook.com [dostęp 2022-11-11] (pol.).
- ↑ a b Niemiec chory na Polskę – rozmowa z dyrygentem Kai Bumannem [online], Przegląd, 17 lipca 2011 [dostęp 2022-06-12] (pol.).
- ↑ Polak honoris causa. Kai Bumann (1961–2022) [online], ruchmuzyczny.pl [dostęp 2022-06-21] (pol.).
- ↑ Redakcja, Cisza to najpiękniejsza muzyka. Zmarł Kai Bumann [online], Miesięcznik Znak, 3 czerwca 2022 [dostęp 2022-08-26] (pol.).
- ↑ Redakcja, Cisza - muzyka cmentarzy [online], Dziennik Bałtycki, 30 października 2009 [dostęp 2022-06-12] (pol.).
- ↑ podhale24.pl - Podhalański Portal Informacyjny [online], m.podhale24.pl [dostęp 2022-06-07] .
- ↑ MKiDN - Medal Zasłużony Kulturze - Gloria Artis [online] [dostęp 2022-06-11] (pol.).
Linki zewnętrzne
- Biogram na stronie Filharmonii Pomorskiej