Karol Rudnicki
![]() | |||
![]() | |||
Data i miejsce urodzenia | 13 października 1898 | ||
---|---|---|---|
Data i miejsce śmierci | |||
Przebieg służby | |||
Lata służby | 1914–1940 | ||
Siły zbrojne |
| ||
Jednostki | 6 Pułk Ułanów Kaniowskich, | ||
Stanowiska | dowódca plutonu | ||
Główne wojny i bitwy | I wojna światowa | ||
Odznaczenia | |||
![]() ![]() ![]() ![]() | |||
|
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/f/f9/Narcyz_Witczak-Witaczy%C5%84ski_-_Oficerowie_Szko%C5%82y_Podoficer%C3%B3w_Zawodowych_Kawalerii_%28107-142-1%29.jpg/240px-Narcyz_Witczak-Witaczy%C5%84ski_-_Oficerowie_Szko%C5%82y_Podoficer%C3%B3w_Zawodowych_Kawalerii_%28107-142-1%29.jpg)
Karol Stefan Rudnicki (ur. 13 października 1898 w Żydaczowie, zm. wiosną 1940 w Charkowie) – major kawalerii Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys
Syn Zygmunta, starosty trembowelskiego i Stefanii z Marynowskich[1]. Wnuk pisarki Zofii z Mrozowickich Rudnickiej. Młodszy brat generała Klemensa Rudnickiego.
Absolwent szkoły ludowej w Żółkwi (1908) i III Gimnazjum klasycznego we Lwowie (1916). Po zdaniu matury wcielony do armii austriackiej. Walczył na frontach włoskim, rumuńskim i ukraińskim. Po rozpadzie Austro-Węgier, uwięziony przez Ukraińców w Brodach.
1 czerwca 1919 roku został przyjęty do Wojska Polskiego z zatwierdzeniem posiadanego stopnia podporucznika i przydzielony do 6 pułku ułanów. Brał udział w wojnie z Ukraińcami i bolszewikami.
W okresie międzywojennym pozostał w 6 pułk jako dowódca szwadronu i szkoły podoficerskiej. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu porucznika ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 roku i 331. lokatą w korpusie oficerów jazdy (od 1924 roku – kawalerii)[2]. Od 1925 roku został dowódcą plutonu w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii we Lwowie a następnie przeniesiony do Szkoły Podoficerów Zawodowych Kawalerii w Jaworowie. 12 kwietnia 1927 roku został mianowany rotmistrzem ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1927 roku i 45. lokatą w korpusie oficerów kawalerii[3]. W sierpniu 1930 przeniesiony do 12 pułku ułanów na funkcję dowódcy szwadronu, następnie został oficerem mobilizacyjnym. 4 lutego 1934 roku został awansowany na majora ze starszeństwem z 1 stycznia 1934 roku i 11. lokatą w korpusie oficerów kawalerii[4]. W kwietniu tego roku został wyznaczony na stanowisko kwatermistrza[5]. W 1938 roku został przeniesiony do 27 pułku ułanów w Nieświeżu na stanowisko I zastępcy dowódcy pułku.
W kampanii wrześniowej walczył w 27 pułku ułanów. Po agresji ZSRR na Polskę i rozbiciu pułku 27 września 1939 przez Armię Czerwoną w bitwie pod Władypolem, został wzięty do niewoli sowieckiej i przewieziony do obozu w Starobielsku. Zamordowany przez NKWD wiosną 1940 w Charkowie.
Życie prywatne
W 1930 r. poślubił Helenę (1905-1984), pochodzącą z ormiańskiej rodziny Krzeczunowiczów, siostrę Leona Krzeczunowicza, współzałożyciela konspiracyjnej organizacji ziemian "Uprawa". Mieli dwoje dzieci. W czasie II wojny światowej Helena organizowała kursy sanitarne "Uprawy"[6].
Wywód przodków
4. Teodor Józef Rudnicki | ||||||
2. Zygmunt Rudnicki | ||||||
5. Zofia Kazimiera Mrozowicka | ||||||
1. Karol Rudnicki | ||||||
6. Mieczysław Marynowski | ||||||
3. Stefania Marynowska | ||||||
7. Zofia Gostkowska | ||||||
Ordery i odznaczenia
- Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari nr 12228
- Krzyż Walecznych
- Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921
- Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości
Zobacz też
- jeńcy polscy w niewoli radzieckiej (od 1939 roku)
- obozy NKWD dla jeńców polskich
- ofiary zbrodni katyńskiej – zamordowani w Charkowie
Przypisy
- ↑ http://www.genesis.jaxasoft.se/genesis/genesis.aspx?id=1162 [dostęp: 2019-03-12]
- ↑ Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 171.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 13 z 20 kwietnia 1927 roku, s. 123.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 4 z 5 lutego 1934 roku, s. 72.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 7 czerwca 1934 roku, s. 149.
- ↑ MichałM. Żółtowski MichałM., Leon Krzeczunowicz. „Uprawa” – „Tarcza”, Warszawa 2005, s. 97, ISBN 83-923215-0-2 .
Bibliografia
- Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2018-03-22].
- Lista starszeństwa oficerów zawodowych. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1922.
- Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923.
- Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924.
- Rocznik Oficerski 1928. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1928.
- Rocznik Oficerski 1932. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1932.
- Banaszek Kazimierz; Roman Wanda Krystyna; Sawicki Zdzisław: Kawalerowie Orderu Virtuti Militari w mogiłach katyńskich. Kapituła Orderu Wojennego Virtuti Militari, 2000. ISBN 83-87893-79-X.
- Jędrzej Tucholski: Mord w Katyniu. Warszawa: Instytut Wydawniczy PAX, 1991. ISBN 83-211-1408-3.
Linki zewnętrzne
- http://ksiegicmentarne.muzeumkatynskie.pl/wpis/7124
- https://www.ogrodywspomnien.pl/index/showd/16934