Kazimierz Cybulski
![]() | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Pełne imię i nazwisko | Kazimierz Karol Cybulski | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
Data i miejsce urodzenia | 3 marca 1890 | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Data i miejsce śmierci | wiosna 1940 | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Obywatelstwo | polskie | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Dorobek medalowy | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
Kazimierz Karol Cybulski (ur. 3 marca 1890 we Lwowie, zm. wiosną 1940 w Charkowie) – lekkoatleta, multimedalista mistrzostw Polski w lekkoatletyce, wielokrotny rekordzista w lekkoatletyce, kapitan piechoty rezerwy Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys
Syn Aleksandra i Marii. Ukończył studia na Wydziale Prawa i Nauk Politycznych Uniwersytetu Lwowskiego w 1917. Podczas I wojny światowej służył w c. i k. armii. Od 15 grudnia 1918 służył w Wojsku Polskim, w batalionie wartowniczym nr IV/6 w Jarosławiu i nr 6 we Lwowie. Podczas wojny polsko-bolszewickiej walczył w bitwie warszawskiej jako dowódca kompanii w 32 pułku piechoty. Został awansowany do stopnia kapitana ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. W służbie czynnej pozostał do 15 grudnia 1921 (służąc w 40 pułku piechoty Dzieci Lwowskich), po czym przeszedł do rezerwy. Później przydzielony do 65 pułku piechoty. W 1934, jako oficer rezerwy pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Lwów Miasto i posiadał przydział do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr VI. Był wówczas w grupie oficerów rezerwy „powyżej 40 roku życia”[1].
Był czołowym lekkoatletą pierwszych lat II Rzeczypospolitej. Uprawiał skok o tyczce, pchnięcie kulą i rzut dyskiem. Był w grupie sportowców przygotowujących się do startu w Letnich Igrzyskach Olimpijskich w Antwerpii w 1920 (do występu Polaków nie doszło wskutek agresji bolszewickiej)[2].
Zdobył dziewięć tytułów mistrza Polski:
- pchnięcie kulą – 1920 i 1921
- rzut dyskiem – 1920 i 1921
- skok o tyczce – 1921
- skok wzwyż z miejsca – 1921
- skok w dal z miejsca – 1921
- pchnięcie kulą oburącz – 1921
- rzut dyskiem oburącz – 1921
Pięć razy był wicemistrzem Polski:
Zdobył brązowy medal w rzucie dyskiem w 1922. Dwanaście razy ustanawiał lekkoatletyczne rekordy Polski. Wystąpił w pierwszym meczu reprezentacji Polski (z Czechosłowacją i Jugosławią) 5 i 6 sierpnia 1922 w Pradze, zajmując 2. miejsce w rzucie dyskiem i 4. miejsca w skoku o tyczce i pchnięciu kulą.
Rekordy życiowe:
- skok o tyczce – 3,21 m (13 października 1912, Lwów)
- pchnięcie kulą – 11,60 (13 sierpnia 1921, Lwów)
- rzut dyskiem – 39,09 (6 sierpnia 1922, Praga)
Startował w barwach Pogoni Lwów. Karierę sportową zakończył w 1925.
Po wybuchu II wojny światowej, kampanii wrześniowej i agresji ZSRR na Polskę z 17 września 1939 został aresztowany przez sowietów i przewieziony do obozu w Starobielsku[3]. Wiosną 1940 został zamordowany przez funkcjonariuszy NKWD w Charkowie i pogrzebany w Piatichatkach. Od 17 czerwca 2000 spoczywa na Cmentarzu Ofiar Totalitaryzmu w Charkowie.
Upamiętnienie
5 października 2007 Minister Obrony Narodowej awansował go pośmiertnie do stopnia majora[4]. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007 w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”[5].
Zobacz też
- Medaliści mistrzostw Polski seniorów w pchnięciu kulą
- Medaliści mistrzostw Polski seniorów w rzucie dyskiem
- Medaliści mistrzostw Polski seniorów w skoku o tyczce
- Medaliści mistrzostw Polski seniorów w skoku w dal z miejsca
- jeńcy polscy w niewoli radzieckiej (od 1939 roku)
- obozy NKWD dla jeńców polskich
- ofiary zbrodni katyńskiej – zamordowani w Charkowie
Przypisy
- ↑ Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 10, 949.
- ↑ Stanisław Zaborniak: Z tradycji lekkoatletyki w Polsce w latach 1919–1939: Tom VI Udział lekkoatletów i lekkoatletek w międzynarodowej rywalizacji sportowej. Rzeszów: 2011, s. 252, 253. ISBN 978-83-7338-663-1.
- ↑ Andrzej Leszek Szcześniak: Katyń. Lista ofiar i zaginionych jeńców obozów Kozielsk, Ostaszków, Starobielsk. Warszawa: Alfa, 1989, s. 296. ISBN 83-7001-294-9.
- ↑ Decyzja Nr 439/MON Ministra Obrony Narodowej z 5 października 2007 w sprawie mianowania oficerów Wojska Polskiego zamordowanych w Katyniu, Charkowie i Twerze na kolejne stopnie oficerskie. Decyzja nie została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym MON.
- ↑ LISTA OSÓB ZAMORDOWANYCH W KATYNIU, CHARKOWIE, TWERZE I MIEDNOJE MIANOWANYCH POŚMIERTNIE NA KOLEJNE STOPNIE. policja.pl. [dostęp 2014-04-09].
Bibliografia
- Rocznik Oficerski Rezerw 1934. Biuro Personalne Ministerstwa Spraw Wojskowych, 1934.
- Bogdan Tuszyński: Księga sportowców polskich ofiar II wojny światowej 1939-1945. Warszawa: Ars Print Production, cop., 1999. ISBN 83-87224-12-X.
- Księga Cmentarna Polskiego Cmentarza Wojennego: Charków. Rada Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa, 2003. s. 73. [dostęp 2015-01-14].
- p
- d
- e
- p
- d
- e
nr – nie rozegrano
- p
- d
- e
- p
- d
- e