Killer World Tour
![]() | ||||
Wykonawca trasy koncertowej | ||||
Iron Maiden | ||||
Promowane albumy | Killers | |||
---|---|---|---|---|
Lokalizacje | Ameryka Północna, Europa, Azja | |||
Data rozpoczęcia | 17 lutego 1981 | |||
Data zakończenia | 23 grudnia 1981 | |||
Liczba koncertów | 137 | |||
Widownia | 1,7 mln | |||
Iron Maiden | ||||
|
Killer World Tour – trasa koncertowa heavymetalowej formacji Iron Maiden trwająca od 17 lutego 1981 do 23 grudnia 1981 roku, obejmowała ona koncerty na trzech kontynentach, w 15 krajach świata. Grupa po raz pierwszy w karierze zagrała w Ameryce Północnej (jako gość specjalny Judas Priest na trasie „World Wide Blitz Tour 1981” oraz UFO na kilku koncertach)[1] oraz Japonii, gdzie zarejestrowano ścieżki na koncertowy mini album Maiden Japan[2]. Zespół zagrał brytyjskie koncerty w większych obiektach, w tym po raz pierwszy jako gwiazda wieczoru w londyńskiej sali Hammersmith Odeon[3].
Było to również ostatnie tournée, w którym uczestniczył wokalista Paul Di’Anno, który został usunięty z szeregów grupy za niesubordynację i nadużywanie alkoholu oraz kokainy[4]. Zastąpił go pochodzący z grupy Samson charyzmatyczny, obdarzony niezwykle silnym głosem Bruce Dickinson. Grupa wystąpiła z nowym frontmanem podczas serii jesiennych koncertów we Włoszech, pierwszy z koncertów odbył się w Bolonii, 26 października 1981 roku. Trasę zakończyły trzy koncerty w Londynie, w tym czasie muzycy rozpoczęli intensywną pracę nad trzecim albumem studyjnym The Number of the Beast[5].
W toku tournée grupa zagrała serię samodzielnych koncertów w Europie Zachodniej, zapełniając obiekty o pojemności od tysiąca do 10 tys. widzów. Ogromnym zainteresowaniem cieszyły się koncerty w Wielkiej Brytanii, Francji, Niemczech i we Włoszech – w tych krajach grupa była gwiazdą pierwszej wielkości. Siedem koncertów w Japonii wyprzedano na pniu, zaś przyjęcie Brytyjczyków graniczyło z ekstazą. Podczas koncertu na „Summernight Festival 1981” w Norymberdze było obecnych około 100 tys. widzów. Grupa po raz pierwszy w karierze wystąpiła w Bloku Wschodnim, dając koncert na festiwalu muzycznym w Belgradzie (Jugosławia) dla 50 tys. widzów. Był to nie tylko pierwszy występ Iron Maiden za Żelazną Kurtyną, lecz również pierwszy koncert przedstawicieli nowej generacji heavy metalu w tzw. Bloku Wschodnim[6]
Z uwagi na częstą niedyspozycję wokalisty Paula Di’Anno kilkanaście koncertów trasy zostało anulowanych. Odwołano część wyprzedanych koncertów w Niemczech, co doprowadziło do zamieszek ulicznych opisywanych przez tamtejszą prasę[3][7]. Ostatni koncert grupy z dotychczasowym frontmanem miał miejsce w Kopenhadze (Odd Fellow Mansion), 10 września 1981 roku. „Killer World Tour” okazała się dużym sukcesem, w ramach trasy muzycy występowali w małych i wielkich salach, na stadionach i wielkich festiwalach. Zabukowano 137 koncertów, zainteresowanie którymi wyraziło 1,7 mln widzów na całym świecie[4].
Supporty
- Trust – trasa po Wielkiej Brytanii[8].
- Whitesnake – koncerty amerykańskie[8].
- Accept – koncerty niemieckie[8].
- More – koncerty europejskie[8].
- Ocean – koncerty europejskie[8].
- Humble Pie – koncerty amerykańskie[8].
- Bijelo Dougone – koncerty we Włoszech[8].
- Joe Perry Project – koncerty amerykańskie[8].
Artyści supportowani przez Iron Maiden
- Judas Priest – koncerty trasy amerykańskiej[8].
- Kansas – koncerty festiwalowe[8].
- Blue Öyster Cult – niemieckie festiwale[8].
- Motörhead – niemieckie festiwale[8].
- Foreigner – niemieckie festiwale[8].
- UFO – Kalifornia[8].
- Humble Pie – Long Beach Arena[8].
Setlista
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/0/0a/Iron_Maiden1982.jpg/300px-Iron_Maiden1982.jpg)
- Introdukcja[9]: „The Ides of March” (z albumu Killers, 1981) na wszystkich koncertach trasy.
- „Wrathchild” (z albumu Killers, 1981)
- „Purgatory” (z albumu Killers, 1981)
- „Sanctuary” (z albumu Iron Maiden, 1980)
- „Remember Tomorrow” (z albumu Iron Maiden, 1980)
- „Another Life” (z albumu Killers, 1981)
- „Genghis Khan” (z albumu Killers, 1981)
- „Killers” (z albumu Killers, 1981)
- „Innocent Exile” (z albumu Killers, 1981)
- „Murders in the Rue Morgue” (z albumu Killers, 1981)
- „Twilight Zone” (z albumu Killers, 1981)
- „Phantom of the Opera” (z albumu Iron Maiden, 1980)
- „Iron Maiden” (z albumu Iron Maiden, 1980)
Bisy[9]:
- „Running Free” (z albumu Iron Maiden, 1980)
- „Transylvania” (z albumu Iron Maiden, 1980)
- Guitar solo
- „Drifter” (z albumu Killers, 1981)
- „Prowler” (z albumu Iron Maiden, 1980)
Uwagi:
- „Strange World” (z albumu Iron Maiden, 1980) oraz „I’ve Got the Fire” (cover grupy Montrose) były wykonywane tylko kilkakrotnie, w tym podczas trasy po Japonii[9].
- „22 Acacia Avenue” i „Children of the Damned” wykonano 15 listopada podczas koncertu w Rainbow Theatre jako zapowiedź trzeciego albumu The Number of the Beast. Solo w intro do „Children of the Damned” różniło się od wersji albumowej[9].
- „The Prisoner” i „Run to the Hills” zostały zagrane podczas „tajnego” show w Ruskin Arms, 23 grudnia 1981 roku. „The Prisoner” miał nieco inny tekst w drugiej partii refrenu[9].
Oprawa trasy
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/c/c0/Iron_Maiden%2C_Steve_Harris_-_Manchester_Apollo_-_1980.jpg/300px-Iron_Maiden%2C_Steve_Harris_-_Manchester_Apollo_-_1980.jpg)
Oprawa trasy w zasadzie była kontynuacją pomysłów, które grupa zaprezentowała w 1980 roku. Formacja użyła dokładnie tego samego zestawu świateł, opartego o tradycyjne reflektory zawieszone na trzech rampach, oraz ośmiu zestawów z szesnastoma jupiterami, ustawionych po bokach estrady, nad zestawem perkusyjnym oraz w głębi sceny. Grupa wykorzystała także kaskady halogenów zamontowanych na górnej rampie i po bokach sceny. System oświetleniowy ukrywał kilka linijek wyposażonych w światła punktowe oraz dodatkowe reflektory otaczające zestaw perkusyjny i rozmieszczone na szczycie sceny. Pojawiła się natomiast dodatkowa kotara z wizerunkiem maskotki – Eddiego znanym z okładki promowanego albumu Killers czy specjalna, obrotowa kula lustrzana rozświetlająca publiczność. Nie wykorzystywano pirotechniki, natomiast nader chętnie ekipa techniczna wtłaczała na estradę kłęby pary z suchego lodu[4].
Podobnie, jak miało to miejsce przed rokiem, podczas prezentowania kompozycji „Iron Maiden” na scenę wkraczali techniczni przebrani za maskotkę grupy, dzierżąc w dłoniach miotacze suchego lodu zwieńczone reflektorami. Muzykom na tym etapie kariery zależało, na zachowaniu surowego wizerunku koncertowego, pozbawionego zbytnich upiększeń i para-teatralnych rekwizytów. Zrezygnowano z jakiejkolwiek scenografii, jeśli nie liczyć symetrycznie rozstawionych zestawów kolumn i wzmacniaczy czy podium pod perkusję. Liczył się wyłącznie surowy heavy rock. Koncerty, w których uczestniczył już Bruce Dickinson pod względem wizerunkowym nie odbiegały od tego standardu, natomiast w ramach rozgrzewki zespół kilkakrotnie wykonał parę kompozycji przygotowanych na trzeci album studyjny[4].
Daty trasy
UWAGA! w wyniku aktualizacji danych, nazwy obiektów nie muszą się pokrywać ze stanem pierwotnym, znanym z materiałów prasowych grupy.
Data | Miasto | Kraj | Obiekt |
---|---|---|---|
Europa | |||
17 lutego 1981 | Ipswich | ![]() | Gaumont Hall |
18 lutego 1981 | Norwich | University of East Anglia | |
19 lutego 1981 | Oksford | New Theatre | |
20 lutego 1981 | Lancaster | Lancaster University | |
21 lutego 1981 | Derby | Assembly Rooms | |
22 lutego 1981 | Manchester | O2 Apollo Manchester | |
23 lutego 1981 | Hanley | Victoria Hall | |
24 lutego 1981 | Dunstable | Queensway Hall | |
26 lutego 1981 | Guildford | Guildford Civic Hall | |
27 lutego 1981 | Bristol | Colston Hall | |
28 lutego 1981 | Taunton | Odeon | |
1 marca 1981 | Bournemouth | Winter Gardens | |
2 marca 1981 | Southampton | Gaumont Theatre | |
4 marca 1981 | Bradford | St George’s Hall | |
5 marca 1981 | Liverpool | Liverpool Empire | |
6 marca 1981 | Middlesbrough | Town Hall | |
7 marca 1981 | Newcastle upon Tyne | Newcastle City Hall | |
8 marca 1981 | Glasgow | ![]() | Apollo Glasgow |
9 marca 1981 | Edynburg | Odeon | |
10 marca 1981 | Sheffield | ![]() | Sheffield City Hall |
12 marca 1981 | Birmingham | Birmingham Odeon | |
13 marca 1981 | Cambridge | Corn Exchange | |
14 marca 1981 | Bracknell | Leisure Centre | |
15 marca 1981 | Londyn | Hammersmith Odeon | |
18 marca 1981 | Lille | ![]() | Palais St. Sauveur |
19 marca 1981 | Hawr | Arena des Soprts | |
20 marca 1981 | Reims | Maison des Sports | |
21 marca 1981 | Paryż | Bataclan | |
22 marca 1981 | |||
23 marca 1981 | Lyon | Palais d’Hiver | |
24 marca 1981 | Miramas | Salle des Fêtes | |
25 marca 1981 | Tulon | Patinoire Vert Côteau | |
26 marca 1981 | Nicea | Théâtre de verdure de Nice | |
27 marca 1981 | Montpellier | Palais des Sports | |
28 marca 1981 | Nicea | Palasport Olimpicco Arena | |
30 marca 1981 | Mediolan | ![]() | Rolling Stone |
31 marca 1981 | Reggio nell’Emilia | Palasport | |
1 kwietnia 1981 | Brescia | Palasport | |
2 kwietnia 1981 | Gorycja | Palasport | |
2 kwietnia 1981 | |||
3 kwietnia 1981 | Turyn | PalaRuffini | |
5 kwietnia 1981 | Zurych | ![]() | Volkshaus |
6 kwietnia 1981 | Monachium | ![]() | Circus Krone |
7 kwietnia 1981 | Düsseldorf | Philipshalle | |
8 kwietnia 1981 | Kolonia | Colliseum | |
9 kwietnia 1981 | Kassel | Arena | |
10 kwietnia 1981 | Berlin | Neue Welt | |
12 kwietnia 1981 | Würzburg | KD Halle | |
13 kwietnia 1981 | Mannheim | Mannheim Halle | |
14 kwietnia 1981 | Villingen | Centrum | |
15 kwietnia 1981 | Karlsruhe | Halle | |
16 kwietnia 1981 | Erlangen | Musik Center | |
17 kwietnia 1981 | Strasburg | ![]() | Arena |
18 kwietnia 1981 | Miluza | Palais des Sports | |
19 kwietnia 1981 | Douvaine | Salle de la Bulle | |
21 kwietnia 1981 | Tuluza | Colomiers Hall | |
22 kwietnia 1981 | Bordeaux | Salle du Grand Parc | |
23 kwietnia 1981 | Orlean | Rothonde | |
24 kwietnia 1981 | Genk | ![]() | Limburghal |
25 kwietnia 1981 | Antwerpia | Cine Roma Hall | |
26 kwietnia 1981 | Lejda | ![]() | Groenoordhal |
27 kwietnia 1981 | Winschoten | De Klinker | |
28 kwietnia 1981 | Nijmegen | Concertgebouw de Vereeniging | |
29 kwietnia 1981 | Brema | ![]() | Beat Club Show |
30 kwietnia 1981[a] | Offenbach | Offenbach Stadion | |
1 maja 1981 | Hamburg | Sporthalle | |
2 maja 1981[b] | Dortmund | Dortmunder Stadion | |
9 maja 1981 | Oslo | ![]() | Oslo Arena |
Azja | |||
21 maja 1981 | Tokio | ![]() | Tokyo KNH |
22 maja 1981 | Osaka | Festival Hall | |
23 maja 1981 | Nagoja | Aichi KNH | |
24 maja 1981 | Tokyo | Nakano Sun Plaza Hall | |
24 maja 1981 | |||
25 maja 1981 | |||
26 maja 1981 | |||
Ameryka Północna | |||
3 czerwca 1981 | Las Vegas, Nevada | ![]() | Planet Hollywood Resort |
4 czerwca 1981 | Phoenix, Arizona | Arizona Coliseum | |
5 czerwca 1981 | El Paso, Teksas | El Paso Coliseum | |
6 czerwca 1981 | Odessa, Teksas | Ector County Coliseum | |
7 czerwca 1981 | Lubbock, Teksas | Memorial Coliseum | |
8 czerwca 1981 | McAllen, Teksas | Villa Real Center | |
9 czerwca 1981 | Laredo, Teksas | Lerdo Center | |
10 czerwca 1981 | San Antonio, Teksas | Convention Center Arena | |
11 czerwca 1981 | Dallas, Teksas | Moody Coliseum | |
13 czerwca 1981 | Houston, Teksas | Sam Houston Coliseum | |
14 czerwca 1981 | Detroit, Michigan | Harpos Theatre | |
19 czerwca 1981 | Toronto, Ontario | ![]() | Concert Hall |
21 czerwca 1981 | Montreal, Quebec | Le Club | |
22 czerwca 1981[c] | Milwaukee, Michigan | ![]() | Henry Maier Park |
26 czerwca 1981 | Lynwood, Illinois | Point East Center | |
27 czerwca 1981 | Cleveland, Ohio | Agora Ballroom | |
28 czerwca 1981 | Landover, Maryland | Capital Centre | |
1 lipca 1981 | Asbury Park, New Jersey | Asbury Park Arena | |
2 lipca 1981 | Salisbury, Maryland | Wicomico Youth Center | |
3 lipca 1981 | Norfolk, Wirginia | Norfolk Scope | |
4 lipca 1981 | Pittsburgh, Pensylwania | Stanley Auditorium | |
7 lipca 1981 | Myrtle Beach, Karolina Południowa | Civic Center | |
9 lipca 1981 | Atlanta, Georgia | Fox Theatre | |
10 lipca 1981 | Johnson City, Tennessee | Freedom Hall | |
11 lipca 1981 | Memphis, Tennessee | Mid-South Coliseum | |
12 lipca 1981 | Trotwood, Ohio | Hara Arena | |
15 lipca 1981 | Johnstown, Pensylwania | Cambria Arena | |
16 lipca 1981 | Buffalo, Nowy Jork | Shea’s Performing Arts Center | |
17 lipca 1981 | Rochester, Nowy Jork | Auditorium Amphitheatre | |
18 lipca 1981 | Syracuse, Nowy Jork | Landmark Theatre | |
19 lipca 1981 | Albany, Nowy Jork | Palace Theatre | |
21 lipca 1981 | Nowy Jork | Palladium NYC | |
22 lipca 1981 | |||
23 lipca 1981 | |||
24 lipca 1981 | |||
25 lipca 1981 | New Haven, Connecticut | New Haven Coliseum | |
26 lipca 1981 | Allentown, Pensylwania | Great Allentown Fair | |
28 lipca 1981 | Boston, Massachusetts | Boston Gardens | |
29 lipca 1981 | Baltimore, Maryland | Royal Farms Arena | |
30 lipca 1981 | Upper Darby, Pennsylvania | Tower Theater | |
1 sierpnia 1981 | San Bernardino, Kalifornia | Swing Auditorium | |
4 sierpnia 1981 | Long Beach, Kalifornia | Long Beach Arena | |
Europa | |||
15 sierpnia 1981[d] | Stuttgart | ![]() | Cannstatter Wasen |
16 sierpnia 1981[d] | Norymberga | Zeppelinfeld Stadion | |
22 sierpnia 1981[e] | Baarlo | ![]() | Sport Park |
23 sierpnia 1981[d] | Darmstadt | ![]() | Stadion am Böllenfalltor |
26 sierpnia 1981 | Fréjus | ![]() | Des Stadione Civile |
27 sierpnia 1981 | Cap d'Agde | Arènes des Sports | |
29 sierpnia 1981 | Bajonna | Bayonne Stadio | |
31 sierpnia 1981[f] | Annecy | Parc des Sports | |
1 września 1981[f] | Orange | Théâtre antique d’Orange | |
6 września 1981[g] | Belgrad | ![]() | Hippodrome |
8 września 1981 | Sztokholm | ![]() | Draken Göta Lejon |
9 września 1981 | Lund | Olympen | |
10 września 1981 | Kopenhaga | ![]() | Odd Fellows Mansion |
26 października 1981 | Bolonia | ![]() | Land Rover Arena |
27 października 1981 | Rzym | Teatro Tenda | |
28 października 1981 | Florencja | Arena | |
29 października 1981 | Padwa | Palasport | |
30 października 1981 | Mediolan | Palalido Arena | |
15 listopada 1981 | Londyn | ![]() | Rainbow Theatre |
16 listopada 1981 | |||
23 grudnia 1981 | The Ruskin Arms (Secret Show) |
Uwagi
- Zespół po raz pierwszy wystąpił w Ameryce Północnej, Japonii oraz Jugosławii – był to pierwszy koncert grupy w tzw. Bloku Wschodnim[7].
- Pierwsze występy festiwalowe, podczas których grupa była headlinerem, lub co-headlinerem[7].
- Samodzielne koncerty Iron Maiden odbywały się w obiektach o pojemności od tysiąca do 10 tys. widzów[7].
- W ramach trasy muzycy występowali w małych i wielkich salach, na stadionach i wielkich festiwalach[7].
- 10 września 1981 roku w Kopenhadze odbył się ostatni koncert z Paulem Di’Anno[7].
- 23 października 1981 roku w Bolonii grupa dała pierwszy w historii koncert z Bruce’em Dickinsonem[7].
- 43 koncerty w Ameryce Północnej zgromadziły łącznie 500 tys. fanów[7].
- 8 koncertów w stanie Teksas zgromadziło łącznie 110 tys. fanów[7].
- Na festiwalu w Milwaukee stawiło się ponad 45 tys. fanów[7].
- 7 koncertów w Japonii przyciągnęło 25 tys. fanów. Dwa ostatnie koncerty odwołano z uwagi na niedyspozycję wokalisty[7].
- 11 koncertów we Włoszech przyciągnęło ponad 60 tys. fanów[7].
- 22 koncerty we Francji zobaczyło poło 160 tys. fanów – był to absolutny rekord w historii grupy oraz dla wykonawcy heavymetalowego[7].
- 17 koncertów w Niemczech zobaczyło 340 tys. fanów. Rekord w historii grupy[7].
- Podczas „Summernight Festival ’81” na Zeppelinfeld zgromadziło się ponad 100 tys. widzów[7].
- Formacja dotarła także do Jugosławii, by wystąpić na festiwalu w Belgradzie przed 50 tys. widownią. Był to nie tylko pierwszy występ grupy za Żelazną Kurtyną, lecz również pierwszy koncert przedstawicieli nowej generacji heavy metalu w tzw. Bloku Wschodnim[6]
- Koncerty zabukowane na 10 – 16 oraz 30 kwietnia w Niemczech, 27 kwietnia w Holandii, 1 maja w Niemczech, 9 maja w Norwegii oraz 25 i 26 maja w Tokio zostały odwołane ze względu na niedyspozycję wokalisty, który wybrał styl życia „gwiazdy rocka”, będąc – jak twierdził Di’Anno „zaskoczony sytuacją, która stała się udziałem muzyka potężnego zespołu heavymetalowego”[7].
- W Nagoi zarejestrowano materiał na koncertowy mini album Maiden Japan[7].
- W Kanadzie grupa dała pierwsze samodzielne koncerty. Telewizja w Toronto przygotowała specjalny dokument o zespole[7].
- Odwołanie ośmiu koncertów w Niemczech wywołało „zamieszki uliczne” rozczarowanych fanów[7].
- Koncerty w Wielkiej Brytanii odbywały się w kilkutysięcznych salach, w tym po raz pierwszy muzycy zagrali jako gwiazda wieczoru w londyńskiej prestiżowej sali Hammersmith Odeon przed 5 tys. widzów[7].
- Ostatni koncert trasy grupa zagrała jako „Genghis Khan & Charlottes The Harlots”. Dochód z koncertu został w całości przeznaczony na cele charytatywne[7].
Przypisy
- ↑ Wall, Mick: Iron Maiden: Run to the Hills, the Authorised Biography III. Sanctuary Publishing, 2004, s. 250. ISBN 1-86074-542-3. (ang.).
- ↑ Garry Bushell: Running Free, The Official Story of Iron Maiden II. Zomba Books, 1985, s. 91. ISBN 0-946391-84-X. (ang.).
- ↑ a b Wall, Mick: Iron Maiden: Run to the Hills, the Authorised Biography III. Sanctuary Publishing, 2004, s. 189. ISBN 1-86074-542-3. (ang.).
- ↑ a b c d Wall, Mick: Iron Maiden: Run to the Hills, the Authorised Biography III. Sanctuary Publishing, 2004, s. 193. ISBN 1-86074-542-3. (ang.).
- ↑ Wall, Mick: Iron Maiden: Run to the Hills, the Authorised Biography III. Sanctuary Publishing, 2004, s. 219. ISBN 1-86074-542-3. (ang.).
- ↑ a b Killer World Tour, [w:] StjepanS. Juras StjepanS., Killers, Zadar, Croatia: Maiden Croatia Stjepan Juras, 2021, s. 179 - 184, ISBN 978-953-48280-3-8 (ang.).
- ↑ a b c d e f g h i j k l m n o p q r s t u Wall, Mick: Iron Maiden: Run to the Hills, the Authorised Biography III. Sanctuary Publishing, 2004, s. 194. ISBN 1-86074-542-3. (ang.).
- ↑ a b c d e f g h i j k l m n o Supporty 1981. maidenfrance.fr. [dostęp 2011-05-13]. (fr.).
- ↑ a b c d e Setlista 1981. maidenfrance.fr. [dostęp 2011-05-13]. (fr.).
Linki zewnętrzne
- Official website
- Killer World Tour Dates. ironmaiden.com. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-02-04)].
- p
- d
- e
- Bruce Dickinson
- Dave Murray
- Janick Gers
- Adrian Smith
- Steve Harris
- Nicko McBrain