Kino „Praha” w Warszawie
![]() Budynek kina w latach 50. | |||
Państwo |
| ||
---|---|---|---|
Miejscowość | Warszawa | ||
Adres | ul. Jagiellońska 24/26 | ||
Styl architektoniczny | socrealizm | ||
Architekt | |||
Rozpoczęcie budowy | 1948 | ||
Ukończenie budowy | 1950 | ||
Zniszczono | maj 2005 | ||
Położenie na mapie Warszawy ![]() | |||
Położenie na mapie Polski ![]() | |||
Położenie na mapie województwa mazowieckiego ![]() | |||
![]() | |||
|
Kino „Praha” – kino, które znajdowało się na warszawskiej Pradze-Północ przy ulicy Jagiellońskiej 24/26[1]. Zburzone w maju 2005, a w jego miejscu wzniesiono nowy budynek mieszczący m.in. Nove Kino Praha[2].
Historia
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/e/ee/Hol_kina_Praha_w_Warszawie_w_latach_50.jpg/220px-Hol_kina_Praha_w_Warszawie_w_latach_50.jpg)
Kino wybudowano w latach 1948–1950[3]. „Praha” powstała na pustym placu (przed wojną zajmowanym przez niewielki skwer) między ulicami Karola Wójcika (dawna ul. Szeroka, współcześnie ks. Ignacego Kłopotowskiego), Jagiellońską, a Stefana Okrzei.
Projektantami obiektu byli Jan Bogusławski i Józef Łowiński[3]. Ze względu na niestabilny grunt gmach spoczął na sieci ruchomych przegubów zamiast na fundamentach. Dwukondygnacyjna sala kinowa (parter+balkon) mieściła łącznie 580 widzów. Wejście do budynku umieszczono od strony ul. Karola Wójcika, tam też znalazło się okienko kasowe i przeszklony lokal gastronomiczny. Dalej mieścił się hol z drzwiami prowadzącymi do sali kinowej i schodami na galerię (balkon). Wyjście zaś znalazło się od strony ul. Okrzei. Pomiędzy salą a ulicą znajdował się szeroki korytarz, do którego z balkonu wiodła pochylnia.
Wystrój kina stanowiły socrealistyczne płaskorzeźby, plafony i żyrandole. Twórcą wystroju rzeźbiarskiego był Stanisław Sikora[2].
Kino oddano do użytku w listopadzie 1950[4].
W 2005 kino oficjalnie zakończyło działalność (jako niedochodowe). Budynek miał być wpisany do rejestru zabytków, jednak jego właściciel, podlegająca samorządowi województwa mazowieckiego spółka Max Film, postanowiła zburzyć socrealistyczny gmach, a w jego miejscu wznieść sześciokondygnacyjny budynek z częścią biurową, usługową i trójsalowym multipleksem na 555 widzów. Umieszczono w nim ocalone rzeźby Stanisława Sikory[5].
Przypisy
- ↑ Tadeusz Podgórski: Zwiedzamy Warszawę. Warszawa: Wydawnictwo „Sport i Turystyka”, 1956, s. 299.
- ↑ a b Paweł Giergoń: Warszawa – Kino Praha. sztuka.net. [dostęp 2014-05-29].
- ↑ a b Marta Leśniakowska: Architektura w Warszawie 1945–1965. Warszawa: Arkada Pracownia Historii Sztuki, 2003, s. 196. ISBN 83-908950-6-4.
- ↑ Kronika wydarzeń w Warszawie 1945−1958. „Warszawskie Kalendarz Ilustrowany 1959”, s. 61, 1958. Wydawnictwo Tygodnika Ilustrowanego „Stolica”.
- ↑ Kino Praha. twoja-praga.pl. [dostęp 2021-12-25].