Kościół św. Benona w Warszawie
![]() | |||||||
kościół rektorski | |||||||
![]() Kościół św. Benona w Warszawie | |||||||
Państwo |
| ||||||
---|---|---|---|---|---|---|---|
Województwo | |||||||
Miejscowość | Warszawa | ||||||
Wyznanie | |||||||
Kościół | |||||||
Wezwanie | |||||||
| |||||||
Położenie na mapie Warszawy ![]() | |||||||
Położenie na mapie Polski ![]() | |||||||
Położenie na mapie województwa mazowieckiego ![]() | |||||||
![]() | |||||||
| |||||||
Strona internetowa |
Kościół św. Benona, właśc. kościół rektoralny św. Benona w Warszawie – kościół znajdujący się na warszawskim Nowym Mieście przy ul. Pieszej 1, należący do Zgromadzenia Redemptorystów. Przy świątyni mieści się także kuria prowincjalna redemptorystów.
Opis
Początki kościoła w tym miejscu sięgają II poł. XVII w., kiedy Bractwo św. Benona podjęło inicjatywę zbudowania świątyni. Według Jana Stanisława Bystronia z powodu braku wystarczających środków finansowych przy budowie kościoła pracowano dobrowolnie po nocach, przy świetle pochodni[2].
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/6/63/Tablica_na_Ko%C5%9Bciele_%C5%9Bw._Benona_w_Warszawie.jpg/220px-Tablica_na_Ko%C5%9Bciele_%C5%9Bw._Benona_w_Warszawie.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/1/11/PL_Wwa%2C_Wielkanoc_-_groby%2C_kosc_Benona%2C_2023.04.08%2C_fot_Ivonna_Nowicka_%282%29_corr.jpg/220px-PL_Wwa%2C_Wielkanoc_-_groby%2C_kosc_Benona%2C_2023.04.08%2C_fot_Ivonna_Nowicka_%282%29_corr.jpg)
Budowa została zakończona w 1669 roku. Pod koniec XVIII w. kościół przejęli redemptoryści, a działo się to z chwilą przybycia do Warszawy (w 1787 roku) św. Klemensa, późniejszego patrona miasta. W czasie Księstwa Warszawskiego redemptoryści zostali posądzeni o wrogie nastawienie do Napoleona i nowych władz[2] oraz sprzyjanie Austrii, i usunięci z Warszawy[3]. Bezpośrednim powodem tej decyzji były zajścia w czasie nabożeństwa rezurekcyjnego, kiedy to doszło do bójki z udziałem dwóch francuskich oficerów[2]. Fryderyk August podpisał dekret o usunięciu zakonników na początku czerwca 1808 roku, a 20 czerwca tego samego roku zostali oni wywiezieni z Warszawy[2]. Budynek świątyni zamieniono najpierw na koszary, następnie szkołę, magazyn wojskowy, mieszkania, a w końcu fabrykę.
W 1938 roku budynek odkupiła Maria Biernacka i przekazała kurii warszawskiej.
W czasie II wojny światowej kościół został zburzony. Jego ruiny kuria przekazała znowu redemptorystom, którzy w 1956 roku rozpoczęli odbudowę. Wstępna odbudowa zakończona została w 1958 roku, kiedy kard. prymas Stefan Wyszyński dokonał uroczystego poświęcenia odbudowanego kościoła.
W 1965 roku świątynia została wpisana do rejestru zabytków[1].
W 1966 redemptoryści zwrócili się o zaprojektowanie dekoracji wnętrza do Jerzego Nowosielskiego[4]. Projekt krakowskiego artysty nie został jednak zrealizowany, gdyż nie pasował do odtworzonej barokowej budowli[4]. W zakrystii kościoła znajduje się natomiast krzyż ołtarzowy autorstwa Nowosielskiego[5].
Przypisy
- ↑ a b Wykaz zabytków nieruchomych wpisanych do rejestru zabytków (księga A) − stan na 30 czerwca 2023 roku. Woj. mazowieckie (Warszawa). [w:] Narodowy Instytut Dziedzictwa [on-line]. nid.pl. s. 23. [dostęp 2023-07-31].
- ↑ a b c d Jan Stanisław Bystroń: Warszawa. Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 1977, s. 46.
- ↑ Lech Dunin: Przewodnik po kościołach Starego i Nowego Miasta Warszawy. Warszawa: Rada Prymasowska Budowy Kościołów Warszawy, 1979, s. 22.
- ↑ a b Maria Pilich, Przemysław Pilich. Bizantyjski świat Jerzego Nowosielskiego w Warszawie. „Skarpa Warszawska”, s. 68, styczeń 2024.
- ↑ Maria Pilich, Przemysław Pilich. Bizantyjski świat Jerzego Nowosielskiego w Warszawie. „Skarpa Warszawska”, s. 69, styczeń 2024.