Kościół San Paolo Converso
zdesakralizowany | |||||||||||||||||
![]() Fasada dawnego kościoła | |||||||||||||||||
Państwo |
| ||||||||||||||||
---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
Miejscowość | Mediolan | ||||||||||||||||
Wyznanie | katolicyzm | ||||||||||||||||
Kościół | |||||||||||||||||
Wezwanie | San Paolo Converso | ||||||||||||||||
| |||||||||||||||||
| |||||||||||||||||
Położenie na mapie Mediolanu ![]() | |||||||||||||||||
Położenie na mapie Włoch ![]() | |||||||||||||||||
Położenie na mapie Lombardii ![]() | |||||||||||||||||
![]() | |||||||||||||||||
| |||||||||||||||||
Strona internetowa |
Kościół San Paolo Converso – barokowy zdesakralizowany rzymskokatolicki kościół w Mediolanie, położony w dzielnicy Ticinese. We wnętrzu zachowały się obrazy mistrzów z Cremony: Giulio, Antonio i Vincenzo Campi. Obraz Pięćdziesiątnica autorstwa Simone Peterzano został przeniesiony do pobliskiej bazyliki Sant'Eufemia[1].
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/1/1a/Campi%2C_Ascension_of_Christ%2C_San_Paolo_Converso%2C_Milan_01.jpg/220px-Campi%2C_Ascension_of_Christ%2C_San_Paolo_Converso%2C_Milan_01.jpg)
Historia
Kamień węgielny pod budowę kościoła został wmurowany 1 marca 1549. Budowa była prowadzona z inicjatywy Paoli Lodovica Torelli, hrabiny Guastalla oraz Antonio Maria Zaccaria, założyciela nowego żeńskiego zakonu Suore angeliche di San Paolo (Anielanki Świętego Pawła). Wznoszono kościół wraz z klasztorem. Wnętrze zostało podzielone na dwie części – klauzurową i dostępną. W 1564 Antonio Campi ukończył prace nad freskiem w prezbiterium i rozpoczął prace nad freskami w kaplicach. W latach 1586-89 Antonio i Vincenzo Campi zdobili sklepienie świątyni. Fasada, najprawdopodobniej zdobiona przez Ercole Turati Cerano, datowana jest na lata 1601-1619. Obraz Pięćdziesiątnica autorstwa Simone Peterzano został później przeniesiony do pobliskiej bazyliki Sant’Eufemia. Od XVII w. wnętrze kościoła było wykorzystywane jako magazyn[1].
Obecny kościół
Kościół San Paolo Converso pozostał zdesakralizowany, wyłączony z kultu i mieści nową siedzibę spółki CLS architetti. W 2014 w przestrzeni nawy głównej wzniesiona została zamknięta przeszkleniem, czterokondygnacyjna stalowa konstrukcja, na której piętrach rozmieszczone są biura i sale konferencyjne. Poszczególne kondygnacje łączą stalowe schody. Cała konstrukcja nie ingeruje i nie narusza substancji zabytkowej budowli. Przestrzeń przedniego kościoła została w całości przeznaczona na miejsce poświęcone dyscyplinom twórczym, w którym można organizować wystawy i instalacje otwarte dla publiczności. Tylny kościół zachował funkcje dla zakonnic z sąsiedniego klasztoru[2].