Konstantin Hierl
![]() | |||
Data i miejsce urodzenia | 24 lutego 1875 | ||
---|---|---|---|
Data i miejsce śmierci | 23 września 1955 | ||
Zawód, zajęcie | polityk | ||
Odznaczenia | |||
![]() ![]() ![]() ![]() | |||
|
Konstantin Hierl (ur. 24 lutego 1875 w Parsbergu, zm. 23 września 1955 w Heidelbergu) – jeden z czołowych działaczy ruchu hitlerowskiego i przywódca Reichsarbeitsdienst.
Życiorys
Urodził się w Parsbergu w Bawarii. W czasie pierwszej wojny światowej służył jako oficer sztabowy, a po jej zakończeniu służbę pełnił we Freikorpsach[1]. W 1919 roku jako major w politycznym departamencie Reichswehry w Monachium, nakazał byłemu żołnierzowi Hitlerowi, wzięcie udziału w spotkaniu Niemieckiej Partii Robotników, która potem stała się partią nazistowską. Do NSDAP wstąpił w 1927 roku[1].
W dniu 5 czerwca 1931 roku stanął na czele ochotniczej organizacji robotniczej FAD (Freiwilliger Arbeitsdienst), która wykonywała szereg zadań i pomagała obywatelom w różnych pracach (np. rolnych). Prowadził też działalność wśród młodzieży na rzecz kształtowanie postaw obywatelskich poprzez naukę i pracę[2]. Jego organizacja była jedną z wielu, które założono w tamtym czasie w Europie, by dać zatrudnienie ludziom podczas Wielkiego Kryzysu.
Planował wprowadzenie przymusowej służby pracy, do której musieliby należeć wszyscy młodzi Niemcy, od dzieci arystokratów po dzieci chłopów i robotników. Wspólna praca fizyczna miała być przyczynkiem do zacieśnienia więzi między obywatelami z różnych warstw społecznych. Służba pracy miała trwać dwa lata i miała być wykonywana w środowisku wiejskim aby umacniać w młodych Niemcach przywiązanie do ziemi ojczystej. Po tej służbie młodzież miała odbywać obowiązkową służbę wojskową[1].
Kiedy w 1933 naziści przejęli władzę w Niemczech, Hierl był już wysokim rangą członkiem NSDAP i nadal kierował swoją organizacją, którą zwano NSAD (Nationalsozialistischer Arbeitsdienst). Później na polecenie Adolfa Hitlera został mianowany sekretarzem ds. pracy w Ministerstwie Pracy, a NSAD zmieniono na Reichsarbeitsdienst. Hierl przyjął tytuł Reichsarbeitsführera i pozostał jej przywódcą do końca wojny[2].
W dniu 24 lutego 1945 roku otrzymał najwyższe odznaczenie w partii nazistowskiej – Order Niemiecki[2].
Po II wojnie światowej znaleziono dowody świadczące o popełnionych przestępstwach, za co spędził pięć lat w obozie pracy. Zmarł w roku 1955 w Heidelbergu.
Przypisy
Bibliografia
- Carlos Jurado: Nazistowskie bojówki Trzeciej Rzeszy. Wyd. 1. Warszawa: Bellona, 2016. ISBN 978-83-11-14137-7.
- p
- d
- e
W dniu powstania |
|
---|---|
Późniejsi członkowie rządu |
|
- p
- d
- e
Heer Generalfeldmarschall | |
---|---|
Luftwaffe Generalfeldmarschall |
|
Kriegsmarine Großadmiral | |
Schutzstaffel Reichsführer-SS | |
Sturmabteilung Stabschef | |
Ordnungspolizei Chef der Deutschen Polizei |
|
NSFK Korpsführer |
|
NSKK Korpsführer |
|
Reichsarbeitsdienst Reichsarbeitsführer |
|
Hitlerjugend Reichsjugendführer | |
NSDAP Reichsleiter |
|
- † – zabity lub zmarły w trakcie wojny; ? – zaginiony w trakcie wojny