Konstantin Maksimowicz
![]() Konstantin Maksimowicz (przed 1905) | |
![]() | |
Pełne imię i nazwisko | Konstantin Kławdijewicz Maksimowicz |
---|---|
Data urodzenia | 14 maja 1849 |
Data śmierci | 1921 |
Przebieg służby | |
Lata służby | 1865–1917 |
Siły zbrojne |
|
Jednostki | konny pułk przyboczny cara, 1. brygada 2. Dywizji Kawalerii Gwardii |
Stanowiska | generał-gubernator kraju uralskiego, generał-gubernator warszawski |
Główne wojny i bitwy | Wojna rosyjsko-turecka (1877–1878) |
Odznaczenia | |
![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() |
Konstantin Kławdijewicz Maksimowicz, ros. Константин Клавдиевич Максимович (ur. 14 maja 1849, zm. 1921) – generał-gubernator warszawski i dowódca Warszawskiego Okręgu Wojskowego od 19 lutego do 28 sierpnia 1905, rosyjski generał kawalerii i generał-adiutant przy carze Mikołaju II.
Od 1867 kornet w konnym pułku przybocznym cara. Od 1871 porucznik, od 1873 kapitan, od 1879 pułkownik. W 1874 ukończył z 1. lokatą Akademię Sztabu Generalnego. Od 1879 w carskim orszaku jako adiutant. Walczył w wojnie z Turcją 1877–1878. Od 28 listopada 1892 dowódca 1. brygady 2. Dywizji Kawalerii Gwardii w Petersburgu. 24 lutego 1893 mianowany wojskowym gubernatorem rejonu uralskiego.
Później został mianowany namiestnikiem Kraju Nadwiślańskiego i dowódcą Warszawskiego Okręgu Wojskowego. Piastował to stanowisko jednak tylko pięć miesięcy. W związku z kilkukrotnymi próbami zamachu na jego życie, w maju 1905, uciekł z Warszawy i zaszył się w Twierdzy Zegrze, której nie chciał opuścić. Postawa ta stała się przyczyną jego odwołania. Zastąpił go generał Gieorgij Skałon[1].
Odznaczony:
- rosyjskim Orderem Orła Białego (1904),
- Orderem Świętego Aleksandra Newskiego (1910),
- Orderem Świętego Włodzimierza II klasy (1901) i IV klasy (1878),
- Orderem Świętej Anny I klasy (1895),
- Orderem Świętego Stanisława I klasy (1892) i II klasy z Mieczami (1878).
Wyróżniony złotym pistoletem za waleczność (1878) i diamentową odznaką Orderu Świętego Aleksandra Newskiego.
Przypisy
- ↑ Wojciech Lada: Polscy terroryści, Znak Horyzont, Kraków 2014, s. 7
Linki zewnętrzne
- Biografia Maksimowicza (ros.)
- p
- d
- e
|