Ludmiła Bułdakowa
Data i miejsce urodzenia | 25 maja 1938 | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
Data i miejsce śmierci | 8 listopada 2006 | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Wzrost | 171 cm | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Dorobek medalowy | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Odznaczenia | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() |
Ludmiła Stiepanowna Bułdakowa, z domu Mieszczieriakowa (Людмила Степановна Булдакова, z d. Мещерякова, ur. 25 maja 1938 w Leningradzie, zm. 8 listopada 2006 w Moskwie[1]) – radziecka siatkarka. Trzykrotna medalistka olimpijska.
W reprezentacji Związku Radzieckiego grała w latach 1955–1972, pełniła funkcję kapitana zespołu. Oprócz trzech medali igrzysk olimpijskich – złota w 1968 i 1972, srebra w 1964 – sięgnęła po złoto (1956, 1960 i 1970) oraz srebro mistrzostw świata (1962). Trzykrotnie zostawała mistrzynią Europy (1958, 1967, 1971, srebro w 1955). W rozgrywkach klubowych grała w zespole z Kowna, w 1956 została zawodniczką Dinamo. Z moskiewskim zespołem była mistrzynią ZSRR w latach 1960, 1962, 1970–1973. W 1961, 1965, 1968–1972, 1974 triumfowała w Pucharze Europy. W 2012 roku została nominowana do amerykańskiej galerii siatkarskich sław – Volleyball Hall of Fame[2]. Na gali obecna była jej córka, Tatiana, która w jej imieniu odebrała pamiątkową tablicę[3].
Kariera
Ludmiła Meszczeriakowa Bułdakowa przygodę z siatkówką rozpoczęła w 1952 roku w Kownie. Jej pierwszym trenerem był Agustin Karkauzakas. Na początku siatkówka dla Ludmiły była tylko przyjemnym hobby, bowiem jako 14-latka nie wiązała z nią przyszłości. Zespół z Kaunas, w którym występowała Meszczeriakowa, zdobył mistrzostwo kraju juniorów. W następnym sezonie została przeniesiona do drużyny seniorów, a gdy miała 17 lat została zaproszona do Dynama Moskwa i reprezentacji ZSRR. W latach 1955–1972 pełniła funkcję kapitana drużyny narodowej[3].
W 1964 roku na Igrzyskach Olimpijskich po raz pierwszy mogliśmy zobaczyć siatkówkę kobiet. O złotym medalu zadecydował mecz pomiędzy reprezentacjami Japonii i Rosji. Żeńska siatkówka tamtych lat to wieloletnia walka wszystkich szkół siatkarskich świata przeciwko jednej – japońskiej. Twarda, taktycznie elastyczna, z doskonałą linią obrony, reprezentacja Nippon złożona z zawodniczek z klubu Rising Sun zrobiła na Bułdakowej ogromne wrażenie. Po igrzyskach olimpijskich trener ZSRR, Giwi Achwledani, zdecydował się na drastyczne środki: Bułdakowa, skrzydłowa, została przestawiona na rozegranie. Ludmiła była niezadowolona z tej decyzji. Uważała to za próbę ataku na jej osobę, ale że była odpowiedzialna i zdyscyplinowała zaczęła trenować również na rozegraniu[4].
W 1968 roku na Igrzyskach Olimpijskich w Meksyku Rosjanki nie miały sobie równych. W 1972 roku drużyna Związku Radzieckiego obroniła tytuł. Bułdakowa nie kryła łez, bowiem finałowy mecz z reprezentacją Japonii był ostatnim, który rozegrała w swojej karierze[3].
Ludmiła Bułdakowa zmarła w listopadzie 2006 roku. W maju 2007 r. federacja rosyjska ustanowiła nagrodę imieniem Ludmiły Bułdakowej, którą otrzymuje najlepsza zawodniczka sezonu rosyjskiej superligi kobiet[3].
Przypisy
- ↑ Lyudmila Buldakova Biography and Olympic Results [online], Sports-Reference.com [dostęp 2011-07-13] [zarchiwizowane z adresu 2009-04-09] (ang.).
- ↑ Maksymilian Prozorowski: Siatkarska Galeria Sław. blokaut.net. [dostęp 2005-05-28]. (pol.).
- ↑ a b c d Maksymilian Prozorowski: Siatkarska Galeria Sław. blokaut.net. [dostęp 2015-05-28]. (pol.).
- ↑ Maksymilan Prozorowski: Siatkarska Galeria Sław. blokaut.net. [dostęp 2015-05-28]. (pol.).
- p
- d
- e
- p
- d
- e
- p
- d
- e
- БРЭ: 1887964
- Olympedia: 53121