Manjū
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/a/a9/%E8%A9%A6%E9%A3%9F_-_%E5%85%83%E7%A5%96%E6%B8%A9%E6%B3%89%E9%A5%85%E9%A0%AD%E5%B0%82%E9%96%80%E5%BA%97_%E9%95%B7%E5%AF%BF%E5%BA%97_%287971950890%29.jpg/280px-%E8%A9%A6%E9%A3%9F_-_%E5%85%83%E7%A5%96%E6%B8%A9%E6%B3%89%E9%A5%85%E9%A0%AD%E5%B0%82%E9%96%80%E5%BA%97_%E9%95%B7%E5%AF%BF%E5%BA%97_%287971950890%29.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/a/a9/Kangou_Shrine_Rin_Jinja_Nara.jpg/280px-Kangou_Shrine_Rin_Jinja_Nara.jpg)
Manjū (jap. 饅頭) – rodzaj gotowanej na parze, słodkawej bułki wypełnionej nadzieniem z fasoli[1].
Istnieje wiele odmian manjū (także regionalnych), wykonywanych z mąki pszennej, ryżowej lub gryczanej oraz różnorodnego nadzienia m.in. z pasty z czerwonej fasoli azuki, słodkich ziemniaków lub kasztanów. Istnieje kilka odmian pasty (anko), w tym: koshi-an, tsubu-an i tsubushi-an.
Historia
Na terenie chramu Kangō-jinja w mieście Nara znajduje się niewielki chram o nazwie Rin-jinja, postawiony ku czci wytwórcy ciastek Rinjōin-no-mikoto (Rinjōin / Jōin Rin, był prawdopodobnie mnichem). Chram przyciąga cukierników jako jedyne sanktuarium dedykowane bułkom gotowanym na parze. Co roku w dniu 19 kwietnia na terenie chramu odbywa się festiwal Manjū-matsuri[2].
Rinjōin pochodził z terenu obecnej prowincji Zheijiang w Chinach. Gdy przybył do Japonii w 1349 roku, mieszkał przed budynkami świątyni Kangō-jinja i po raz pierwszy w Japonii zaczął sporządzać bułeczki na parze. Były to chińskie mántou (te same kanji, trad. 饅頭, uproszcz. 馒头) gotowane na parze[3]. Mnich rozpowszechnił je w okolicach miasta Nara i stąd ich pierwotna nazwa brzmiała nara-manjū. Od tamtego czasu manjū jest jednym ze stałych elementów japońskiej diety[4].
Odmiany
Istnieje wiele odmian manjū. Niektóre są bardziej znane niż inne:
- Matcha-manjū – jedna z najczęstszych odmian. Mają nie tylko smak zielonej herbaty, ale także zielony kolor;
- Mizu-manjū – tradycyjnie spożywane latem. Zawierają aromatyzowane fasolowe nadzienie. Z zewnątrz mizu-manjū jest zrobione ze skrobi kuzu, dzięki czemu ciasto jest przezroczyste i ma galaretowaty wygląd.
W niektórych regionach Japonii wytwarzane są manjū o charakterze specjalności lokalnych, jak np. momiji-manjū czyli manjū w kształcie liści klonu japońskiego, z ciasta gryczano-ryżowego, w Hiroszimie i Miyajimie.
Galeria
- Kōhaku-manjū (para „manjū białe-czerwone”), sporządzane z okazji uroczystości i ceremonii (śluby, shichi-go-san, ukończenie szkoły itp.), także jako prezent
- Age-manjū smażone na głębokim oleju, podane z zieloną herbatą
- Jeden z rodzajów momiji-manjū
- Hanazono-manjū
- Karukan-manjū
- Fu-manjū
- Mizu-manjū
Zobacz też
- Hakata (Fukuoka) (Jōten-ji)