Marcin Kącki
![]() | |||
Data i miejsce urodzenia | 1976 | ||
---|---|---|---|
Zawód, zajęcie | dziennikarz, dramaturg | ||
|
Marcin Kącki (ur. 1976 w Stargardzie) – polski reporter, redaktor „Gazety Wyborczej” – magazynów Duży Format i Wolnej Soboty[1], dramaturg[2][3][4].
Życiorys
Pochodzi ze Stargardu. Jego matka była ekspedientką, a ojciec maszynistą, jednakże później pracował w niemieckiej hucie[5]. Marcin Kącki rozpoczął w 1995 studia na Wydziale Nauk Społecznych Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Studiów nie ukończył[5].
Publikował reportaże o tematyce społecznej i historycznej w „Dużym Formacie”, Magazynie Świątecznym, Wysokich Obcasach, w Wolnej Sobocie[6]. Opublikował wiele artykułów z zakresu dziennikarstwa śledczego, reportaży społecznych, wywiadów. Tematami najgłośniejszych publikacji było ujawnienie molestowania chórzystów Poznańskiego Chóru Chłopięcego przez Wojciecha Kroloppa (2003) czy zarzuty kobiet dotyczące molestowania seksualnego w Samoobronie w artykule Praca za seks w Samoobronie (2006).
Współpracuje z Wyższą Szkołą Nauk Humanistycznych i Dziennikarstwa w Poznaniu prowadząc warsztaty dziennikarskie.
W latach 2007, 2010, 2011 – siedmiokrotnie nominowany do nagrody Grand Press w kategorii: news, reportaż, dziennikarstwo śledcze. W 2007 otrzymał tytuł Dziennikarza Roku[7], a także nagrodę Grand Press w kategorii dziennikarstwo śledcze. W tym samym roku otrzymał również dwie nagrody Watergate przyznawane przez Stowarzyszenie Dziennikarzy Polskich oraz nagrodę studentów dziennikarstwa w konkursie MediaTory[8]. W 2016 nominowany do Nagrody Literackiej „Nike” za książkę Białystok. Biała siła, czarna pamięć[9].
Życie prywatne
Ma trzy córki[5].
Kontrowersje
5 stycznia 2024 „Gazeta Wyborcza” opublikowała autobiograficzny artykuł Kąckiego pt. Moje dziennikarstwo – alkohol, nieudane terapie, kobiety źle kochane, zaniedbane córki i strach przed świtem, w którym reporter pisał m.in. o swojej karierze, epizodach depresyjnych, problemach z alkoholem i o kobietach, które skrzywdził[10][5][11]. Następnego dnia, Karolina Rogaska, dziennikarka „Newsweek Polska” opublikowała na Facebooku wpis, w którym ujawniła, że jest jedną z kobiet, o których napisał Kącki. Rogaska w poście oskarżyła go o usprawiedliwianie swojego zachowania i wspomniała, że Kącki natrętnie składał jej propozycje seksualne oraz że masturbował się przy niej, pomimo jej przerażenia[10][12]. Tego samego dnia Instytut Reportażu oświadczył, że Rogaska informowała ich o przemocy ze strony Kąckiego kilka tygodni wcześniej, wskutek czego Kącki został odsunięty od pracy ze studentkami w prowadzonej przez Instytut Polskiej Szkole Reportażu[13].
Wieczorem 6 stycznia Roman Imielski, zastępca redaktora naczelnego „Wyborczej” napisał, że sprawę traktują „bardzo poważnie” i wyjaśnią ją na łamach gazety[14]. 7 stycznia Kącki został zawieszony i odsunięty od pracy z autorkami i autorami przez „Gazetę Wyborczą”[15]. W sierpniu 2024 redakcja „Gazety Wyborczej” poinformowała, że współpraca z Kąckim została zerwana w związku z „kwestiami redakcyjnymi”[16].
Dramaty teatralne
- Nóż rodowy - realistyczny dramat o konflikcie pokoleń zrealizowany w "Teatrotece", w Wytwórni Filmów Dokumentalnych i Fabularnych w Warszawie (2023)[17]
- Czy pingwiny mają kolana, to komediodramat o neurozach społecznych, w których lekarstwem ma być psychoterapia, a dylematy społeczeństw sytych kręcą się wokół pigułki szczęścia. Spektakl wystawiany w Teatrze Dramatycznym w Wałbrzychu (2023)[2].
- W dramacie Jędrek, czyli urządzimy Wam dożynki, w Bałtyckim Teatrze Dramatycznym (2022), inspirowanym historią Andrzeja Leppera, pokazał pułapki demokracji: mechanizmy manipulacji i partyjnych koterii[18].
- Komedia Koniec świata będzie śmieszny, z 2021 r., wystawiana w Teatrze Powszechnym w Radomiu, to satyra społeczna odnosząca się do mariażu sztucznej inteligencji i ludzkiego egotyzmu w perspektywie końca świata[4].
- Dramat Krzycz. Byle ciszej[19], z 2020 r., wystawiany w Teatrze Nowym w Poznaniu, to studium koniunkturalizmu w świecie literackim okresu stalinizmu. Za tę sztukę Kącki został wyróżniony w finale Ogólnopolskiego Konkursu na Wystawienie Polskiej Sztuki Współczesnej[20]
- W sztuce Wróg się rodzi[21] z 2019 r. wystawianej przez Teatr im. W. Horzycy w Toruniu, Kącki przedstawił historię i postać fenomenu Tadeusza Rydzyka.
Publikacje książkowe
- Lepperiada, Wołowiec: Wydawnictwo Czarne, 2013. To książka będącą dokumentalnym zapisem historii życia i upadku Andrzeja Leppera, przywódcy Samoobrony[22].
- Maestro. Historia milczenia, Warszawa: Wydawnictwo Agora, 2013. Reporterska historia pedofilskiego skandalu w chórze Polskie Słowiki.
- Białystok. Biała siła, czarna pamięć, Wołowiec: Wydawnictwo Czarne, 2015. Autor przygląda się krwawiącej hostii z Sokółki, czyta tablice pamiątkowe i akta prokuratorskie. Z tego wielogłosu wyłania się złożona historia „miasta bez pamięci”[23].
- Plaża za szafą. Polska kryminalna, Warszawa: Wydawnictwo Agora, 2017. Zbiór reportaży lat 2008–2015, które Kącki publikował w „Dużym Formacie”.
- Fak maj lajf, Kraków: Znak Literanova, 2017. Powieść o celebrytach, politykach i pracy tabloidów, którą zainspirowała afera związana z Krzysztofem Piesiewiczem[24].
- Poznań. Miasto grzechu, Wołowiec: Wydawnictwo Czarne, 2017 – czyli historia mieszczaństwa stolicy wielkopolski.
- Oświęcim. Czarna Zima, Kraków: Znak Literanova, 2020.
- Chłopcy. Idą po Polskę, Kraków: Znak Literanova, 2023. Reportaż o środowisku zwolenników Janusza Korwin-Mikkego i Konfederacji[25].
Nagrody i nominacje
- Nagroda literacka Nike, nominacja za książkę „Białystok. Biała siła, czarna pamięć” (2015)[1]
- Nagroda im. Ryszarda Kapuścińskiego, nominacja za książkę „Poznań. Miasto grzechu” (2017)[1]
- Literacka Nagrody Europy Środkowej Angelus, nominacja za książkę „Oświęcim. Czarna zima” (2020)[1]
- nagroda główna Virtuti Civili Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich w Poznaniu (2004)
- nagroda główna Virtuti Civili Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich w Poznaniu (2005)
- Dziennikarz Roku w rankingu miesięcznika Press, wspólnie z Tomaszem Lisem, nagroda Watergate Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich, nagroda Grand Press w kategorii dziennikarstwo śledcze, nagroda MediaTory, w kategorii Detonator (2007)
- nagroda Watergate Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich (2010)
Przypisy
- ↑ a b c d Marcin Kącki – Wydawnictwo Czarne [online], czarne.com.pl [dostęp 2022-01-14] .
- ↑ a b Teatr w Wałbrzychu [online], Teatr w Wałbrzychu [dostęp 2023-10-27] (pol.).
- ↑ Wróg się rodzi [online], Teatr im. Wilama Horzycy – teatr.torun.pl [dostęp 2022-01-14] (pol.).
- ↑ a b Koniec świata będzie śmieszny [online], Teatr Powszechny [dostęp 2022-01-14] (pol.).
- ↑ a b c d MarcinM. Kącki MarcinM., Moje dziennikarstwo - alkohol, nieudane terapie, kobiety źle kochane, zaniedbane córki i strach przed świtem [online], wyborcza.pl, 5 stycznia 2024 [dostęp 2024-01-06] (pol.).
- ↑ Wyborcza.pl [online], wyborcza.pl [dostęp 2022-01-14] .
- ↑ Marcin Kącki i Tomasz Lis Dziennikarzami Roku 2007. Gazeta Wyborcza, 19 grudnia 2007. [dostęp 2007-12-19].
- ↑ Marcin Kącki – Wydawnictwo Czarne [online], czarne.com.pl [dostęp 2017-03-02] (pol.).
- ↑ Nominacje do Nagrody Literackiej Nike 2016 [online], wyborcza.pl [dostęp 2016-05-19] .
- ↑ a b EwaE. Raczyńska EwaE., "Dlaczego nie napisałeś wprost, co zrobiłeś mi i innym dziewczynom?". Komentarze po tekście Marcina Kąckiego [online], Onet Kobieta, 6 stycznia 2024 [dostęp 2024-01-06] (pol.).
- ↑ MagdalenaM. Bojanowska MagdalenaM., „Gazeta Wyborcza” wydała oświadczenie po tekście Kąckiego. Wicenaczelna: Po prostu się popłakałam [online], gazeta.pl, 6 stycznia 2024 [dostęp 2024-01-07] (pol.).
- ↑ Finał głośnej afery. Dziennikarz traci pracę [online], Do Rzeczy, 5 sierpnia 2024 [dostęp 2024-08-05] (pol.).
- ↑ MagdalenaM. Bojanowska MagdalenaM., Instytut Reportażu reaguje na tekst Kąckiego. "Odsunęliśmy go od pracy ze studentkami" [online], gazetapl, 6 stycznia 2024 [dostęp 2024-01-06] (pol.).
- ↑ RomanR. Imielski RomanR., Oświadczenie redakcji „Gazety Wyborczej” po tekście Marcina Kąckiego [online], wyborcza.pl, 6 stycznia 2024 [dostęp 2024-01-06] (pol.).
- ↑ Wyborcza.pl [online], wyborcza.pl [dostęp 2024-01-07] .
- ↑ „Gazeta Wyborcza” ogłasza decyzję ws. Marcina Kąckiego. „Wyłącznie kwestie redakcyjne” [online], www.wirtualnemedia.pl, 5 sierpnia 2024 [dostęp 2024-08-06] (pol.).
- ↑ Nóż rodowy [online], FilmPolski [dostęp 2023-11-28] (pol.).
- ↑ Wyborcza.pl [online], wyborcza.pl [dostęp 2024-04-24] .
- ↑ InstytutI. Teatralny InstytutI., Portret artysty z czasów nieprawości | e-teatr.pl [online], Teatr w Polsce – polski wortal teatralny [dostęp 2022-01-14] (pol.).
- ↑ InstytutI. Teatralny InstytutI., Warszawa. Najlepsze polskie sztuki współczesne: 12 spektakli w finale konkursu | e-teatr.pl [online], Teatr w Polsce – polski wortal teatralny [dostęp 2022-01-14] (pol.).
- ↑ n, Recenzja spektaklu „Wróg się rodzi” w Teatrze Horzycy Toruń – Kulturalny [online], Kulturalny Cham, 17 grudnia 2019 [dostęp 2022-01-14] (pol.).
- ↑ Lepperiada. Wydawnictwo Czarne. [dostęp 2014-11-25].
- ↑ Białystok. Biała siła, czarna pamięć - Wydawnictwo Czarne [online], com.pl [dostęp 2024-04-24] .
- ↑ PiotrP. Bratkowski PiotrP., „Fak maj lajf” Kłamstwo całą dobę [online], newsweek.pl, 11 marca 2017 [dostęp 2017-03-21] .
- ↑ Nowy reportaż Marcina Kąckiego "Chłopcy. Idą po Polskę" [online], Rynek książki [dostęp 2023-08-16] (pol.).
- p
- d
- e
|