Mercury-Atlas 7
![]() | |||
Dane misji | |||
Indeks COSPAR | 1962-019A | ||
---|---|---|---|
Zaangażowani | USA | ||
Pojazd | |||
Statek kosmiczny | Mercury | ||
Masa pojazdu | 1350 kg | ||
Rakieta nośna | Atlas D | ||
Załoga | |||
![]() Scott Carpenter na pokładzie USS Intrepid | |||
Załoga | Scott Carpenter | ||
Start | |||
Miejsce startu | |||
Początek misji | 24 maja 1962 (12:45:16 UTC) | ||
Orbita okołoziemska | |||
Apogeum | 260 km | ||
Perygeum | 154 km | ||
Okres orbitalny | 88,3 min | ||
Inklinacja orbity | 32,5° | ||
Lądowanie | |||
Miejsce lądowania | 19°17,4′N 64°30,0′W/19,290000 -64,500000 | ||
Lądowanie | 24 maja 1962 (17:41:00 UTC) | ||
Czas trwania misji | 4 godziny, 56 minut, 15 sekund | ||
Liczba okrążeń Ziemi | 3 | ||
Program Mercury | |||
|
Mercury-Atlas 7 – drugi w historii amerykański orbitalny załogowy lot kosmiczny. Odbył się 24 maja 1962, w ramach programu Mercury. Kapsuła statku, pilotowana przez astronautę Scotta Carpentera, wykonała trzy okrążenia Ziemi, po czym bezpiecznie wodowała w Oceanie Atlantyckim[1].
Załoga
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/5/55/Carpenter_in_White_Room_-_GPN-2000-001442.jpg/150px-Carpenter_in_White_Room_-_GPN-2000-001442.jpg)
Załogę kapsuły Mercury stanowił Scott Carpenter. Jego dublerem był Walter Schirra. Pierwotnie, pilotem statku MA-7 miał być Deke Slayton, jednakże został on wykluczony ze względu na wykrycie u niego choroby serca.
Opis misji
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/3/31/Aurora_7_launch.jpg/150px-Aurora_7_launch.jpg)
Statek
Wyznaczona do lotu kapsuła nr 18 została dostarczona na Przylądek Canaveral 15 listopada 1961. Rakieta Atlas D (o numerze seryjnym 107) została zaś wytoczona z zakładów Convair w San Diego 25 lutego 1961, a na Przylądek dotarła 6 marca 1962. Na pokładzie znalazła się aparatura badawcza.
Rakieta nośna
Rakieta Atlas D została zmodyfikowana na potrzeby programu Mercury. Rakieta wykorzystana w tej misji miała zmienione izolacje przegród i zmniejszony o 1,2 sekundy czas działania silnika. Po wyłączeniu silnika marszowego w czwartej minucie lotu hydrauliczny przełącznik silnika marszowego ustawił się błędnie w położeniu przerwania misji. Był to jeden z dwóch przełączników, drugi działał poprawnie, dzięki czemu nie zadziałał układ operacji przerwania misji (aby to nastąpiło, oba przełączniki musiałyby sygnalizować konieczność przerwania lotu)[1].
Lot
Przygotowanie do startu i odliczanie zostały zaplanowane identycznie jak w poprzedniej misji Mercury-Atlas 6. Obie części odliczania przebiegły bez zakłóceń. Astronauta został umieszczony w statku o 9:43. Natomiast start nastąpił o 12:45:16. Carpenterowi dano natomiast więcej zadań związanych z ręcznym sterowaniem. Przewidziano też większą liczbę eksperymentów naukowych. Pięciogodzinny lot Carpentera skupiał się wokół doświadczeń naukowych, takich jak badanie płynów w stanie nieważkości, fotografowanie Ziemi, czy (nieudane) próby obserwacji rac wystrzeliwanych z Ziemi. Eksperyment dotyczący hamowania atmosferycznego i dostrzegania kolorów w kosmosie, z użyciem wypuszczanego nadmuchiwanego balonu, powiódł się częściowo. Przy końcu trzeciej, ostatniej orbity, Carpenter niechcący uderzył dłonią w ścianę statku i tym samym rozwiązał zagadkę świetlików, które zauważył John Glenn podczas pierwszego amerykańskiego lotu orbitalnego. Strumień świecących cząsteczek otaczający kapsułę okazał się być kryształkami lodu ulatującymi z poszycia i elementów kapsuły. W chwili poprzedzającej włączenie silników hamujących okazało się, że układ sterujący nie działa prawidłowo. Na polecenie obsługi naziemnej, astronauta musiał ręcznie odpalić silniki. Zajęło to tyle czasu, że kapsuła minęła miejsce, w którym miała wejść w atmosferę. W rezultacie kapsuła wodowała 250 mil morskich od zaplanowanego miejsca i astronauta dryfował w niej trzy godziny, zanim został odnaleziony przez załogę helikoptera. Wyłowienie kapsuły wymagało obecności okrętu, który dotarł do niej po kolejnych trzech godzinach. Pojazd podjął lotniskowiec USS Inrepid[1].
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/e/ed/Aurora_7_capsule_during_recovery.jpg/150px-Aurora_7_capsule_during_recovery.jpg)
Podsumowanie lotu
Łączny czas przebywania w stanie nieważkości wyniósł 4 godziny, 39 minut, 32 sekundy. Działanie statku Mercury i rakiety Atlas było prawidłowe niemal pod każdym względem. Wykonano wszystkie zakładane dla lotu cele. Jedyną nieprawidłowością było złe działanie czujnika horyzontu w automatycznym systemie sterowania nachyleniem. Pilot jednak wprowadzał konieczne poprawki poprzez ręczne sterowanie – powodzenie misji nie było zagrożone. Ulepszenie działania systemu silniczków korekcyjnych, które sprawiały kłopoty w poprzedniej misji (Mercury-Atlas 6), okazało się skuteczne. Temperatura w kabinie i skafandrze była wysoka, ale w granicach tolerancji. Podczas lotu nie zarejestrowano pewnych danych biomedycznych, ale nie było wątpliwości co do dobrego stanu astronauty przez cały czas lotu. Misja dowiodła sprawności systemów statków Mercury i umożliwiła przejście do misji dłuższych i bardziej wymagających.
NASA jednak nie była zadowolona z wyników Carpentera (chodziło głównie o zużycie całego zapasu paliwa do ręcznego korygowania położenia kapsuły).
Kapsuła użyta w locie Mercury-Atlas 7 jest wystawiona w muzeum nauki i przemysłu w Chicago[2].
Misja w liczbach
- misja: Mercury-Atlas 7
- astronauta: Scott Carpenter
- start: 24 maja 1962
- czas trwania misji: 4 godz. 56 min. 15 s.
- pokonana odległość: 122 344 km
- maksymalna prędkość: 28 242 km/h
- maksymalne przyspieszenie: 7,8 g (76 m/s²)[1].
Chronologia lotu MA-7
Czas od chwili startu | Wydarzenie | Opis |
---|---|---|
T+00:00:00 | Start | Start rakiety z kapsułą Mercury; włączenie się zegara pokładowego |
T+00:00:02 | Sekwencja obrotu | Rakieta obraca się w tempie 2,5°/s z 30° do 0° |
T+00:00:16 | Sekwencja nachylenia | Rakieta pochyla się w tempie 0,5°/s z 90° do 0° |
T+00:00:30 | Włączenie kierowania radiowego | System kierowania radiowego nawiązuje łączność z rakietą, by kierować nią aż do osiągnięcia orbity |
T+00:01:24 | Maks. Q (ciśnienie dynamiczne) | Ciśnienie dynamiczne osiąga największą wartość |
T+00:02:10 | BECO | Wyłączenie się silnika dodatkowego rakiety Atlas i odrzucenie go |
T+00:02:33 | Odrzucenie wieży | Niepotrzebna już wieża ucieczkowa zostaje odrzucona |
T+00:02:25 | Sekwencja nachylenia | Po odrzuceniu wieży, rakieta pochyla się jeszcze bardziej (zgodnie z planem) |
T+00:05:20 | SECO | Wyłączenie się silnika marszowego rakiety; kapsuła osiąga orbitę; prędk. 7844 m/s |
T+00:05:24 | Oddzielenie się kapsuły | Rakiety odłączają kapsułę od rakiety i nadają jej prędk. 5 m/s |
T+00:05:25 | 5 sekundowa sekwencja spowalniania | Automatyczny system przez 5 sekund spowalnia statek przygotowując go do manewry obrotu |
T+00:05:25 | Manewr obrotu | Kapsuła obraca się o 180°, osłoną termiczną w kierunku lotu; dziób jest skierowany 34° w dół – w pozycji do odpalenia silników hamujących |
T+00:05:30 T+04:30:00 | Działania na orbicie | Przez 3 okrążenia Ziemi trwają zaplanowane na czas lotu działania z udziałem astronauty |
T+04:30:00 | Sekwencja hamowania | System hamowania przez 30 sekund sprawdza czy statek ma właściwe położenie (-34° nachylenia, 0° odchylenia o toru lotu, 0° obrotu) |
T+04:30:30 | Hamowanie | Trzy rakiety, odpalane kolejno po 5 sekundowych przerwach (każda pracuje przez 10 sekund), wytwarzają ΔV 168 m/s |
T+04:31:00 | Złożenie peryskopu | Peryskop zostaje automatycznie złożony w ramach przygotowań do wejścia w atmosferę |
T+04:31:50 | Odrzucenie ładunku wstecznego | Następuje odrzucenie tzw. „ładunku wstecznego” |
T+04:33:00 | Manewr zmiany położenia | Automatyczny system ponownie ustawia statek w położeniu -34° nachylenia, 0° odchylenia o toru lotu, 0° obrotu |
T+04:40:30 | Manewr „0,05g” | Automatyczny system kontrolujący kapsułę wykrywa rozpoczęcie wejścia w atmosferę i wprawia statek w ruch obrotowy (10°/s) w celu stabilizacji lotu |
T+04:50:20 | Otworzenie spadochronu hamującego | Na wysokości 6,7 km otwiera się spadochron hamujący; kapsuła opada teraz z prędkością 111 m/s |
T+04:50:25 | Otwarcie chrap | Na wys. ok. 6 km otwierają się chrapy łapiące świeże powietrze; następuje chłodzenie kabiny |
T+04:51:55 | Otwarcie głównego spadochronu | Na wys. ok. 3 km otwiera się główny spadochron; prędkość opadania zmniejsza się do 9 m/s |
T+04:52:00 | Rozłożenie podwozia powietrznego | Następuje ręczne włączenie podwozia powietrznego, które pompuje się i opada wraz z osłoną termiczną o 120 cm |
T+04:52:30 | Wyrzucenie paliwa | Automatyczne wyrzucenie resztek paliwa z pokładu kapsuły |
T+04:57:10 | Wodowanie | Kapsuła ląduje w wodzie, około 400 km od planowanej strefy upadku |
T+04:57:10 | Uruchomienie kompletu ratunkowego | Komplet składał się z zielonej flary, radiolatarni i anteny biczowej |
Przypisy
Linki zewnętrzne
- Galeria zdjęć z misji MA-7 (ang.)
- Rezultaty drugiego amerykańskiego lotu załogowego Aurora 7, raport NASA (ang.)
- Historia programu Mercury (ang.)
- Chronologia programu Mercury (ang.)
- NSSDC Master Catalog (ang.)
- p
- d
- e
Loty bezzałogowe |
|
---|---|
Loty z małpami | |
Loty załogowe suborbitalne | |
Loty załogowe orbitalne |
|
Anulowane loty załogowe |