Mięśnie przywodziciele wielkie Mięsień przywodziciel wielki i mięśnie przyległe
Mięsień przywodziciel wielki (łac. musculus adductor magnus) – w anatomii człowieka trójkątny, wachlarzowaty mięsień należący do warstwy tylnej grupy przyśrodkowej mięśni uda, największy mięsień tej grupy i jeden z największych mięśni ciała ludzkiego[1][2].
Rozpoczyna się na powierzchni przedniej gałęzi dolnej kości łonowej i na bocznej stronie guza kulszowego, ograniczając od dołu otwór zasłoniony. Dalej rozdziela się na trzy części:
włókna górne biegną do jednej trzeciej górnej części wargi przyśrodkowej kresy chropawej kości udowej; włókna te mogą tworzyć odrębną część mięśnia oddzieloną od reszty zwaną mięśniem przywodzicielem najmniejszym,
włókna środkowe przyczepiają się do wargi przyśrodkowej poniżej włókien górnych,
włókna dolne tworzą własny brzusiec, który przedłuża się w silne ścięgno przywodziciela wyczuwalne pod skórą. Ścięgno to przyczepia się do guzka przywodziciela na nadkłykciu przyśrodkowym kości udowej[1].
Mięsień przywodziciel wielki przykryty jest od przodu przez mięsień przywodziciel krótki i przywodziciel długi oraz mięsień krawiecki. Jego powierzchnia przednia ogranicza przyśrodkowo kanał przywodzicieli. Do tyłu od przywodziciela wielkiego znajdują się mięśnie grupy tylnej mięśni uda, a pomiędzy tymi dwoma biegnie nerw kulszowy. Pomiędzy ścięgnem mięśnia przyczepiającym się do guzka przywodzicieli, a kością udową znajduje się rozwór przywodzicieli będący dolnym ujściem kanału przywodzicieli. Przez rozwór ten uchodzą do dołu podkolanowegotętnica udowa oraz żyła udowa. W ścięgnie części mięśnia przyczepiającej się do kresy chropawej znajdują się otwory, przez które przechodzą tętnice przeszywające na tylną stronę uda[1].
Mięsień unaczyniony jest przez tętnicę zasłonową i tętnice przeszywające pochodzące od tętnicy udowej głębokiej. Unerwienie pochodzi od gałęzi tylnej nerwu zasłonowego, która unerwia część mięśnia przyczepiającą się do kresy chropawej i od nerwu piszczelowego unerwiającego część przyczepiającą się do guzka przywodziciela[1].
Jest najsilniejszym mięśniem przywodzicielem uda. Część mięśnia przyczepiająca się do kresy chropawej obraca udo na zewnątrz, a część przyczepiająca się do guzka przywodziciela do wewnątrz w momencie, kiedy udo odwrócone jest na zewnątrz. Większa część mięśnia jest silnym prostownikiem stawu biodrowego, natomiast część położona do przodu od osi stawu biodrowego nieznacznie zgina staw biodrowy. Mięsień ten wraz z pozostałymi przywodzicielami wpływa na utrzymanie równowagi[1].
Przypisy
↑ abcdeAdamA.BochenekAdamA., MichałM.ReicherMichałM., Anatomia człowieka. Tom I. Anatomia ogólna. Kości, stawy i więzadła, mięśnie, wyd. XIII, Warszawa: Wydawnictwo Lekarskie PZWL, 2019, s. 874–878, ISBN 978-83-200-4323-5.
↑Richard L.R.L.DrakeRichard L.R.L., A. WayneA.W.VoglA. WayneA.W., Adam W.M.A.W.M.MitchellAdam W.M.A.W.M., Gray anatomia. Podręcznik dla studentów. T. 1, wyd. IV, Wrocław: Edra Urban & Partner, 2020, s. 111–113, ISBN 978-83-66548-14-5.