Michał Melina
![]() Jadwiga Sachnowska i Michał Melina w scenie przedstawienia „Testament” Sachy Guitry'ego w Teatrze Polskim w Poznaniu | |
Data i miejsce urodzenia | 5 sierpnia 1890 |
---|---|
Data i miejsce śmierci | 29 marca 1956 |
Zawód | aktor i reżyser teatralny |
Lata aktywności | 1912–1956 |
Odznaczenia | |
![]() ![]() ![]() |
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/a/af/Micha%C5%82_Melina_-_gr%C3%B3b.jpg/220px-Micha%C5%82_Melina_-_gr%C3%B3b.jpg)
Michał Melina (ur. 5 sierpnia 1890 w Krakowie zm. 29 marca 1956 w Warszawie) – polski aktor i reżyser teatralny
Życiorys
Urodził się 5 sierpnia 1890 roku w Krakowie, w rodzinie Władysława i Zofii Melinów. Po ukończeniu szkoły średniej występował na prowincji. Od 1912 roku zaczął występować w Teatrze im. Juliusza Słowackiego w Krakowie, początkowo jako statysta, później w epizodach. W latach 1917–1919 występował prawdopodobnie w Toruniu, 1919/20 w Teatrze Miejskim w Łodzi, 1920/1921 w Teatrze Małym w Warszawie, 1921–1923 w Teatrze Miejskim we Lwowie, 1923/1924 i 1924/1925 w Teatrze Bagatela w Krakowie. W sezonie 1925/1926 prowadził z Władysławem Ratschką teatr w Łucku, 1926–1927 występował w Teatrze Nowym w Poznaniu, 1927/1928 w Toruniu i Bydgoszczy[1]. Od roku 1929 był dyrektorem Teatru Kameralnego i Popularnego w Łodzi. Na ekranie po raz pierwszy pojawił się w roku 1926. Od 1930 roku był reżyserem Teatru Polskiego Radia w Warszawie, a od 1936 reżyserem i kierownikiem literackim Teatru Polskiego Radia w Poznaniu.
Podczas wojny przebywał w Wilnie, gdzie występował oraz reżyserował w Teatrze Polskim. Po zakończeniu wojny początkowo pracował w teatrze w Białymstoku, a od 1946 do 1949 roku był kierownikiem Teatru Kameralnego Domu Żołnierza w Łodzi. Od roku 1950 należał do kierownictwa Teatru Współczesnego w Warszawie.
Zmarł 29 marca 1956 roku w Warszawie, pochowany na cmentarzu Powązkowskim (kwatera 104-6-14)[2].
Filmografia
- 1926 – Cyganka Aza jako lokaj
- 1949 – Czarci żleb jako hrabia
- 1949 – Dom na pustkowiu jako lekarz, wuj Huberta
- 1950 – Miasto nieujarzmione jako niemiecki generał
- 1953 – Domek z kart jako wczasowicz w Podborzu
- 1953 – Sprawa do załatwienia jako reżyser tv
Ordery i odznaczenia
- Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (pośmiertnie, 31 marca 1956)[3]
- Złoty Krzyż Zasługi (19 sierpnia 1946)[4]
- Medal 10-lecia Polski Ludowej (19 stycznia 1955)[5]
Nagrody
- Wyróżnienie zespołowe przyznane przez Podkomitet Literatury i Sztuki Nagrody Państwowej za reżyserię sztuki Prospera Mérimée Teatr Klary Gazul w Teatrze Współczesnym w Warszawie (1955)[6]
Przypisy
- ↑ Michał Melina (1890–1956) [online], www.dziennikteatralny.pl [dostęp 2021-08-14] .
- ↑ Cmentarz Stare Powązki: MICHAŁ MELINA, [w:] Warszawskie Zabytkowe Pomniki Nagrobne [dostęp 2018-02-01] .
- ↑ M.P. z 1956 r. nr 58, poz. 645 „za zasługi w dziedzinie sztuki teatralnej”.
- ↑ M.P. z 1947 r. nr 27, poz. 231 „za zasługi w pracy kulturalno-oświatowej”.
- ↑ M.P. z 1955 r. nr 101, poz. 1400 - Uchwała Rady Państwa z dnia 19 stycznia 1955 r. nr 0/196 - na wniosek Ministra Kultury i Sztuki.
- ↑ Nagrody Państwowe za osiągnięcia w dziedzinie nauki, postępu technicznego, literatury i sztuki. „Życie Warszawy”. Rok XII, Nr 173 (3656), s. 5, 22 lipca 1955. Warszawa: Instytut Prasy „Czytelnik”. [dostęp 2024-07-09].
Linki zewnętrzne
- Michał Melina w bazie filmpolski.pl
- Michał Melina w bazie Filmweb
- PWN: 3939500
- ETP: 16341
- FilmPolski.pl: 1112368