Nabrzeże Angielskie
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/f/f2/Spb_06-2012_English_Embankment_01.jpg/220px-Spb_06-2012_English_Embankment_01.jpg)
Nabrzeże Angielskie[1] (ros. Английская набережная, Angijskaja nabierieżnaja) – bulwar na lewym, południowym brzegu Newy, w Petersburgu. Nabrzeże o długości 1260 metrów rozpoczyna się na placu Senackim, stanowiąc kontynuację Nabrzeża Admiralicji, natomiast kończy się nad kanałem Nowo-Admirałtiejskim.
Historia
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/2/24/Angliyskaya_Embankment_SPB_44.jpg/220px-Angliyskaya_Embankment_SPB_44.jpg)
Nabrzeżna ulica została wytyczona na początku XVIII w. i nosiła początkowo nazwę Niżnej (od dolnego biegu Newy, wzdłuż którego ulica biegnie). Prowadziła do Stoczni Galerowej, toteż z czasem zaczęła być nazywana Galerową. Również w XVIII w. na nabrzeżu zaczęły powstawać prywatne rezydencje i pałace, a w latach 1777-1788 nabrzeże umocniono granitem[2]. W ten sposób w rozwijającym się Petersburgu starano się zabezpieczyć zabudowane nabrzeża rzeki przed regularnymi powodziami[3]. W 1814 r.[2] powstał kościół anglikański, zaprojektowany przez Giacomo Quarenghiego[1]. Do końca XVIII w. nabrzeże było już zabudowane w sposób zwarty, natomiast w wieku kolejnym część miejskich rezydencji na nabrzeżu została przebudowana[2].
W 1919 r. nabrzeże otrzymało imię Czerwonej Floty. Nawiązano w ten sposób do faktu, że w czasie rewolucji październikowej, podczas przewrotu w Piotrogrodzie, krążownik Aurora stał przy nabrzeżu, na wysokości domu nr 44[2]. Historyczna nazwa Nabrzeże Angielskie została przywrócona w 1994 r. w ramach przygotowań do wizyty królowej brytyjskiej Elżbiety II w Petersburgu[4].
Znaczące obiekty
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/b/b8/Angliyskaya_Embankment_SPB_4.jpg/220px-Angliyskaya_Embankment_SPB_4.jpg)
- dom Aleksandry Laval, wzniesiony w k. XVIII w. w stylu klasycystycznym, pod nr 4[5]
- dom Woroncowa-Daszkowa, wzniesiony w latach 1736-1738 w stylu klasycystycznym, pod nr 10[6]
- willa Derwiza, wzniesiona w k. XIX w. według projektu A. Krasowskiego, pod nr 28
- gmach kolegium spraw zagranicznych, przebudowany z rezydencji miejskiej Kurakina w latach 80. XVIII w. według projektu Quarenghiego, pod nr 32[7]
- dom Rumiancewa, wzniesiony w latach 1824-1826 w stylu empire, pod nr 44[8], siedziba jednego z oddziałów Muzeum Historii Petersburga[9]
- dom Kapnista, wcześniej Stenbocka-Fermora, wzniesiony na pocz. XVIII w. według projektu Domenico Trezziniego, przebudowany w XIX w. pod nr 50[10]
- dom Strukowa, wzniesiony na pocz. XIX w. pod nr 52[11]
- dawny kościół anglikański Jezusa Chrystusa, urządzony na pocz. XIX w. w domu należącym do Szeremietjewów, zamknięty w 1919 r.[12]
- willa Sztiglica wzniesiona w latach 1824-1826 według projektu A. Krakaua pod nr 66/28[2]
- dom Gausza, wcześniej Diemidowów, wzniesiony w poł. XVIII w. pod nr 72[13]
Przypisy
- ↑ a b J. Miles, Petersburg, s. 176.
- ↑ a b c d e red. B. Piotrowski i in., Sankt-Pietierburg..., s. 290-291.
- ↑ J. Miles, Petersburg, s. 159.
- ↑ Английская набережная [online], visit-petersburg.ru [dostęp 2022-01-01] .
- ↑ red. B. Piotrowski i in., Sankt-Pietierburg..., s. 311.
- ↑ red. B. Piotrowski i in., Sankt-Pietierburg..., s. 129.
- ↑ Здание Иностранной коллегии | Архитектура Санкт-Петербурга1 [online], www.ilovepetersburg.ru [dostęp 2022-01-01] .
- ↑ red. B. Piotrowski i in., Sankt-Pietierburg..., s. 551.
- ↑ Особняк Румянцева [online], www.spbmuseum.ru [dostęp 2022-01-01] .
- ↑ red. B. Piotrowski i in., Sankt-Pietierburg..., s. 257.
- ↑ red. B. Piotrowski i in., Sankt-Pietierburg..., s. 599.
- ↑ Англиканская церковь Иисуса Христа [online], www.visit-petersburg.ru [dostęp 2022-01-01] .
- ↑ Дом Гауша | Архитектура Санкт-Петербурга1 [online], www.ilovepetersburg.ru [dostęp 2022-01-01] .
Bibliografia
- J. Miles, Petersburg, Wydawnictwo MAGNUM, Warszawa 2020, ISBN 978-83-11-15862-7
- red. B. Piotrowski, O. Czekanowa i in., Sankt-Pietierburg. Pietrograd. Leningrad. Encikłopiediczeskij sprawocznik, Naucznoje Izdatiel'stwo Bol'szaja Rossijskaja Encikłopiedija, ISBN 5-85270-037-1