Nikołaj Ignatjew
![]() Nikołaj Ignatjew w 1900 | |||
Data i miejsce urodzenia | 17 stycznia?/29 stycznia 1832 | ||
---|---|---|---|
Data i miejsce śmierci | 20 czerwca?/3 lipca 1908 | ||
Ambasador Imperium Rosyjskiego w Chinach | |||
Okres | od 17 lutego 1859 | ||
Poprzednik | Ewfimij Putjatin | ||
Następca | Lew Balljuzek | ||
Ambasador Imperium Rosyjskiego w Turcji | |||
Okres | od 14 lipca 1864 | ||
Poprzednik | Jewgienij Nowikow | ||
Następca | Aleksiej Łobanow-Rostowski | ||
Minister własności państwowej | |||
Okres | od 25 marca 1881 | ||
Poprzednik | Andriej Liwen | ||
Następca | Michaił Ostrowski | ||
Minister Spraw Wewnętrznych | |||
Okres | od 4 maja 1881 | ||
Poprzednik | Michaił Loris-Melikow | ||
Następca | |||
|
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/f/f6/N.P.Ignatiev_by_Kustodiev.jpg/220px-N.P.Ignatiev_by_Kustodiev.jpg)
Nikołaj Pawłowicz Ignatjew, ros. Николай Павлович Игнатьев (ur. 17 stycznia?/29 stycznia 1832 w Petersburgu, zm. 20 czerwca?/3 lipca 1908) – rosyjski hrabia, polityk, dyplomata, rzecznik panslawizmu[1].
Życiorys
Był synem generała Pawła Ignatjewa. Uczył się w elitarnym Korpusie Paziów i Akademii Sztabu Generalnego. Od 1849 odbywał służbę w Pułku Huzarów w Lejbgwardii. W 1856 zaangażował się w karierę wywiadowczą i dyplomatyczną. W 1860 z wielkim sukcesem[1] pełnił funkcję negocjatora traktatu pekińskiego, w którym Chiny przystały na aneksję rosyjskie w Kraju Ussuryjskim, w tym z Władywostokiem. Od 1864 do 1877 ambasador w Konstantynopolu (stolica Turcji – ob. Stambuł), propagował na tym stanowisku powiększenie protekcji Rosji na wszystkich Słowian mieszkających na Bałkanach. Zyskał przydomek „Ojca Kłamstw”[1]. Jego aspiracje polityczne zostały wcielone w życie na początku 1878, gdy zmusił Turcję do przyjęcia traktatu z San Stefano po odniesieniu nad nią przez Rosjan zwycięstwa militarnego. Układ przewidywał – niezależnie od bezpośrednich nabytków[1] utworzenie autonomicznej Wielkiej Bułgarii. Zwycięstwo idei panslawistycznych okazało się krótkie podobnie jak istnienie Wielkiej Bułgarii[1] – naciski mocarstw zachodnich, których reprezentanci zgromadzili się w czerwcu i lipcu 1878, doprowadziły do rewizji traktatu z San Stefano i zastąpienia go traktatem berlińskim. Przewidywał on jedynie stworzenie niewielkiej Bułgarii, która zachowywała stosunek lenny wobec tureckiego sułtana.
W 1881 na tron wstąpił Aleksander III Romanow, którego poprzednik i ojciec Aleksander II zginął w zamachu bombowym Woli Ludu. Po objęciu przezeń władzy Ignatiew został ministrem spraw wewnętrznych. Stosując metody represyjne[1] miał za zadanie zlikwidować organizację rewolucyjną odpowiedzialną za zamach na cara. Jako równoczesny zwolennik umiarkowanych reform spotkał się z krytyką ze strony Konstantina Pobiedonoscewa. W 1882 został zdymisjonowany.
Na jego nagrobku wyryto poza imieniem i nazwiskiem dwie nazwy: „Pekin” i „San Stefano”[1].
Przypisy
Bibliografia
- A. Onou (red.), The memoirs of Count N. Ignatyev, „Slavonic Review”, 1931–1932
- Alan Palmer: Kto jest kim w polityce. Świat od roku 1860. Wiesław Horabik, Tadeusz Szafrański (tłum.). Warszawa: Wydawnictwo Magnum, 1998, s. 268.
- B. H. Sumner, Russia and the Balkans, 1870–1880, 1937
- PWN: 3913988
- Britannica: biography/Nikolay-Pavlovich-Graf-Ignatyev
- БРЭ: 3822293
- ЕСУ: 13727
- NE.se: nikolaj-ignatiev
- SNL: Nikolaj_Pavlovitsj_Ignatijev
- Catalana: 0033430
- Hrvatska enciklopedija: 26972