Otton Samójłowicz-Salamonowicz
![]() | |
![]() | |
Data i miejsce urodzenia | 23 marca 1885 |
---|---|
Data i miejsce śmierci | |
Przebieg służby | |
Lata służby | do 1934, 1939-1940 |
Siły zbrojne | Wojsko Polskie |
Jednostki | OPL Brześć |
Stanowiska | komendant OPL |
Główne wojny i bitwy | I wojna światowa |
Odznaczenia | |
![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() |
Otton Samójłowicz-Salamonowicz[1] (ur. 23 marca 1885 w Ossecie Kijowskiej, zm. wiosną 1940 w Charkowie) – podpułkownik lekarz Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys
Urodził się 23 marca 1885 roku w Ossecie Kijowskiej, w rodzinie Mamerta i Franciszki z Rzepeckich[2]. W 1910 roku uzyskał dyplom lekarza. W czasie I wojny światowej służył w I Korpusie Polskim w Rosji, a następnie w 4 Dywizji Strzelców Polskich i Armii Polskiej we Francji. 21 maja 1919 został mianowany kapitanem lekarzem od dnia 1 marca 1919[3].
Z dniem 1 stycznia 1920 roku został przyjęty do Wojska Polskiego z byłej Armii gen. Hallera, z tymczasowym zatwierdzeniem stopnia kapitana lekarza, zaliczony do Rezerwy armii i powołany do służby czynnej aż do demobilizacji[4]. W 1920 roku wziął udział w wojnie z bolszewikami. Był ranny. 6 sierpnia 1920 roku został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 roku w stopniu majora, w korpusie lekarskim, w grupie oficerów byłej Armii gen. Hallera. Pełnił wówczas służbę na stanowisku szefa sanitarnego 12 Dywizji Piechoty[5]. 1 czerwca 1921 roku nadal pełnił służbę w dowództwie 12 Dywizji Piechoty na stanowisku szefa sanitarnego, a jego oddziałem macierzystym była kompania zapasowa sanitarna nr III[6].
3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu podpułkownika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 74. lokatą w korpusie oficerów sanitarnych, grupa lekarzy, a jego oddziałem macierzystym była nadal kompania zapasowa sanitarna nr III[7]. Z dniem 31 grudnia 1922 roku, na własną prośbę, został przeniesiony do rezerwy[8]. W latach 1923–1924 pozostawał na ewidencji 2 batalionu sanitarnego w Lublinie[9][10].
15 maja 1930 roku został powołany do służby czynnej i przemianowany na oficera zawodowego w stopniu podpułkownika ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1919 roku i 5. lokatą w korpusie oficerów sanitarnych, grupa lekarzy[11]. W czerwcu tego roku został przeniesiony z Komendy Placu Kraków do 3 batalionu sanitarnego w Grodnie na stanowisko dowódcy[12]. W październiku 1931 roku został przeniesiony do 3 Szpitala Okręgowego w Grodnie na stanowisko pomocnika komendanta szpitala[13][14]. W grudniu 1932 roku został przeniesiony do 9 Szpitala Okręgowego z równoczesnym przydziałem do Szefostwa Sanitarnego Okręgu Korpusu Nr IX[15]. Z dniem 30 czerwca 1934 roku został przeniesiony w stan spoczynku[16].
Po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej został zatrudniony w charakterze lekarza, w Podlaskiej Wytwórni Samolotów w Białej Podlaskiej.
W czasie kampanii wrześniowej 1939 roku pełnił funkcję komendanta Obrony Przeciwlotniczej Brześcia. Po agresji ZSRR na Polskę dostał się do niewoli sowieckiej. Przebywał w obozie w Starobielsku. Wiosną 1940 roku został zamordowany przez funkcjonariuszy NKWD w Charkowie i pogrzebany w Piatichatkach. Od 17 czerwca 2000 roku spoczywa na Cmentarzu Ofiar Totalitaryzmu w Charkowie.
![]() | Zobacz wiadomość w serwisie Wikinews pt. 2007-11-09: Pierwszy dzień uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów” |
Postanowieniem nr 112-48-07 Prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego z dnia 5 października 2007 roku został awansowany pośmiertnie na stopień generała brygady[17]. Awans został ogłoszony w dniu 9 listopada 2007 roku w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”[18].
Ordery i odznaczenia
- Krzyż Srebrny Orderu Wojennego Virtuti Militari nr 6708
- Krzyż Niepodległości – 25 lipca 1933 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”[19]
- Krzyż Walecznych trzykrotnie
- Złoty Krzyż Zasługi – 19 marca 1937 „za zasługi w służbie wojskowej”[20]
- Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921
- Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości
- Odznaka Pamiątkowa Więźniów Ideowych[21]
Zobacz też
- awanse generalskie oficerów II Rzeczypospolitej Polskiej z 2007
- jeńcy polscy w niewoli radzieckiej (od 1939 roku)
- obozy NKWD dla jeńców polskich
- ofiary zbrodni katyńskiej – zamordowani w Charkowie
- zbrodnia katyńska
Przypisy
- ↑ W Rocznikach oficerskich 1923 i 1924 figurował, jako Otto Salomonowicz-Samojłowicz.
- ↑ Księga Cmentarna Charkowa 2003 ↓, s. 471.
- ↑ Kolekcja ↓, s. 160–162.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 1 z 17 stycznia 1920 roku, s. 6.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 31 z 18 sierpnia 1920 roku, s. 751.
- ↑ Spis oficerów 1921 ↓, s. 440, 858.
- ↑ Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 311, tu podano, że urodził się 23 marca 1882 roku.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 58 z 23 grudnia 1922 roku, s. 964.
- ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 1136, 1213.
- ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 1028, 1095.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 18 czerwca 1930 roku, s. 196.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 18 czerwca 1930 roku, s. 213.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 7 z 23 października 1931 roku, s. 339.
- ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 322, 870.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 13 z 9 grudnia 1932 roku, s. 427.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 7 czerwca 1934 roku, s. 146.
- ↑ M.P. z 2007 r. nr 85, poz. 885
- ↑ „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”. Portal polskiej Policji. [dostęp 2024-01-09].
- ↑ M.P. z 1933 r. nr 171, poz. 208.
- ↑ M.P. z 1937 r. nr 64, poz. 96.
- ↑ Kolekcja ↓, s. 175–180.
Bibliografia
- Otton Samojłowicz-Salamonowicz. [w:] Kolekcja Generałów i Osobistości, sygn. I.480.776 [on-line]. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2024-04-27].
- Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2016-02-15].
- Spis oficerów służących czynnie w dniu 1.6.1921 r.. Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1921.
- Lista starszeństwa oficerów zawodowych. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1922.
- Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923.
- Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924.
- Rocznik Oficerski 1932. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1932.
- Jerzy Ciesielski, Zuzanna Gajowniczek, Grażyna Przytulska, Wanda Krystyna Roman, Zdzisław Sawicki, Robert Szczerkowski, Wanda Szumińska: Charków. Księga Cmentarna Polskiego Cmentarza Wojennego. Jędrzej Tucholski (red.). Warszawa: Oficyna Wydawnicza RYTM, 2003. ISBN 83-916663-5-2.