Philippe Kieffer
![]() | |||
![]() | |||
Data i miejsce urodzenia | 24 października 1899 | ||
---|---|---|---|
Data i miejsce śmierci | 20 listopada 1962 | ||
Przebieg służby | |||
Lata służby | 1939–1945 | ||
Siły zbrojne |
| ||
Jednostki | 1 Batalion Komandosów Piechoty Morskiej (Commando Kieffer) | ||
Główne wojny i bitwy |
| ||
Odznaczenia | |||
![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() | |||
|
Philippe Kieffer, właśc. Marie-Joseph-Charles-Philippe Kieffer (ur. 24 października 1899 w Port-au-Prince na Haiti[1], zm. 20 listopada 1962 w Cormeilles-en-Parisis, Francja) – francuski wojskowy, komandor porucznik, uczestnik drugiej wojny światowej, utworzył i dowodził pierwszym oddziałem komandosów Francuskiej Marynarki Wojennej.
Biografia
Wczesne lata
Marie-Joseph-Charles-Philippe Kieffer urodził się na Haiti. Był synem Alzatczyka[2] i Angielki, miał troje rodzeństwa[1]. Szkołę średnią ukończył na wyspie Jersey[2], naukę kontynuował w Stanach Zjednoczonych, otrzymał dyplom wyższej szkoły handlowej w Chicago[3]. Po studiach został dyrektorem banku na Haiti, pełnił również funkcje współdyrektora Narodowego Banku Haiti, następnie był dyrektorem banku w Stanach Zjednoczonych i Kanadzie.
Druga wojna światowa
Kieffer przebywał w Nowym Jorku, gdy sytuacja w Europie stawała się coraz bardziej napięta. W maju 1939[3] przybył do Francji aby połączyć się z rodziną[4]. Mimo swojego wieku (40 lat), 2 września zgłosił się na ochotnika do wojska jako oficer rezerwy. Przyjęty w stopniu podporucznika do wojsk lądowych jako tłumacz, osiem dni później przeniósł się do Marynarki Wojennej. Był sekretarzem admirała północnej grupy floty[3][5], służył na pancerniku Courbet na pokładzie którego brał udział podczas operacji Dynamo.
Po klęsce Francji porucznik Kieffer odpowiedział na apel generała de Gaulle'a z 18 czerwca 1940 i przedostał się do Wielkiej Brytanii. 1 lipca wstąpił do Marynarki Wojennej Wolnej Francji. Ze względu na płynną znajomość języka angielskiego został tłumaczem i szyfrantem. Będąc pod wrażeniem technik brytyjskich komandosów poprosił o zgodę utworzenia francuskich sił specjalnych. W maju 1941 admirał Émile Muselier wyraził zgodę na sformowanie jednostki specjalnej. Szkolenie francuskich komandosów miało miejsce w Achnacarry w Szkocji. 1 lipca 1942 Philippe Kieffer otrzymał awans na kapitana marynarki[3]. 19 sierpnia 1942 1. Batalion Francuskich Komandosów uczestniczył w rajdzie na Dieppe[6]. W 1943 batalion brał udział w nocnych rajdach na wybrzeże francuskie i holenderskie.
6 czerwca 1944, Kieffer awansowany do stopnia komandora podporucznika wylądował na czele swojego batalionu w Colleville-Montgomery, na plaży Sword[7]. Mimo strat, 10 zabitych (w tym 2 oficerów) i wielu rannych, batalion zdobył działko 50 mm, zajął byłe kasyno w Riva-Bella[8][9] by połączyć się z 6. Brytyjską Dywizja Powietrznodesantową na moście Pegaz w Bénouville. W ciągu jednego dnia, 6 czerwca straty batalionu wyniosły 21 zabitych i 93 rannych. Sam Kieffer odniósł 2 rany. Batalion walczył do 27 sierpnia, następnie został uzupełniony w Wielkiej Brytanii. W listopadzie batalion wylądował na holenderskiej wyspie Walcheren i brał udział w walkach o Vlissingen[10].
Po wojnie
We wrześniu 1945 Kieffer został wybrany do rady departamentu Calvados, zasiadał również w radzie gminy Grandcamp-les-Bains. W 1948 spisał swoje wspomnienia w książce pt.: Béret vert. W 1950 przeprowadził się do Cormeilles-en-Parisis, 4 lata później został awansowany na komandora porucznika rezerwy. W 1962 był konsultantem na planie filmu Najdłuższy dzień.
Philippe Kiefer zmarł na skutek porażenia połowiczego[2] 20 listopada 1962.
Awanse
- podporucznik wojsk lądowych - 1939
- porucznik marynarki (enseigne de vaisseau de 1ère classe) – grudzień 1941
- kapitan marynarki (lieutenant de vaisseau) – lipiec 1942[11]
- komandor podporucznik (capitaine de corvette) – 6 czerwca 1944
- komandor porucznik rezerwy (capitaine de frégate) – 1954
Odznaczenia
- Komandor Orderu Narodowego Legii Honorowej – 22 listopada 1955
- Kawaler Orderu Narodowego Legii Honorowej – 29 maja 1945
- Order Wyzwolenia (Ordre de la Libération, Francja) – 28 sierpnia 1944
- Krzyż Wojenny 1939–1945 z 6 palmami i gwiazdą (Croix de Guerre, Francja)
- Krzyż Kombatantów (Croix du Combattant)
- Medal Pamiątkowy Ochotników Wolnej Francji
- Medal Pamiątkowy Wojny 1939-1945 (Médaille commémorative française de la guerre 1939-1945)
- Medal Wyzwolenia Francji
- Medal Rannych na Wojnie (Médaille des blessés de guerre)
- Medal Honorowy za Czyny Odwagi i Poświęcenia (Médaille d'honneur pour acte de courage et de dévouement)
- Srebrny Medal Zasługi dla Sportu i Młodzieży (Médaille de la jeunesse, des sports et de l'engagement associatif)
- Order Imperium Brytyjskiego
- Krzyż Wojskowy
- Gwiazda za Wojnę 1939–1945
- Gwiazda Francji i Niemiec
- Medal Obrony
Przypisy
- ↑ a b Article de l'Alsace « Kieffer, l'Alsacien » du 9 mai 2008.
- ↑ a b c Article Ouest France, 07/05/2008..
- ↑ a b c d VladimirV. Trouplin VladimirV., Dictionnaire des Compagnons de la Libération, Bordeaux: Elytis, 2010, Trouplin2010 .
- ↑ Philippe Kieffer, un homme avant d'être une légende, Christophe Meunier, le 20 octobre 2013.
- ↑ Étienne Taillemite: Dictionnaire des marins français. Paryż: éditions Tallandier, 2002, s. 276. ISBN 2-84734-008-4.
- ↑ Nick van der Bijl, Robert Chapman: No. 10 (Inter-Allied) Commando 1942-45: Britain's Secret Commando. Osprey Publishing, 2006.
- ↑ Elizabeth Coquart, Philippe Huet: Le jour le plus fou: 6 juin 1944 : les civils dans la tourmente. Michel Albin, 1994.
- ↑ Tenor, Auguste, (ed.), Debarquement, Editions Le Manuscrit
- ↑ Bernard Le Marec: Les Français libres et leurs emblèmes. Lavauzelle, 1994.
- ↑ André Herman Lemoine: Forteresse Escaut: novembre 1944, le dernier débarquemet des Bérets verts. Michel Albin, 1994.
- ↑ Philippe KIEFFER | L'Ordre de la Libération et son Musée [online], www.ordredelaliberation.fr [dostęp 2020-07-09] (fr.).
Bibliografia
- Philippe Kieffer - Chef des commandos de la France libre, Benjamin Massieu, Éditions Pierre de Taillac, 2013.
- J’ai débarqué le 6 juin 1944, Gwenn-Aël Bolloré.
- Le Commando Kieffer, documentaire de Cédric Condom et Gwenaëlle de Kergommeaux
- Le Commando numéro 4 de Stéphane Simonnet et Le Penven, Heimdal, 2004.
- Béret vert, Philippe Kieffer, France-Empire, 1952.
Linki zewnętrzne
- Biographie de Philippe Kieffer sur le site de l'ordre de la Libération. ordredelaliberation.fr. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-09-24)].
- Site commandos-fnfl.ifrance.com. commandos-fnfl.ifrance.com. [zarchiwizowane z tego adresu (2008-05-10)].
- « Fusiliers et commandos » sur le site de la Marine nationale
- Site officiel du musée des fusiliers marins et commandos de la Marine nationale - Lorient