Piotr Pawlina
![]() | |
![]() | |
Data i miejsce urodzenia | 18 września 1913 |
---|---|
Data i miejsce śmierci | 6 października 1981 |
Przebieg służby | |
Siły zbrojne |
|
Jednostki | |
Stanowiska | dowódca oddziału partyzanckiego |
Główne wojny i bitwy | II wojna światowa |
Późniejsza praca | poseł na Sejm, autor książki Podziemni żołnierze wolności. |
Odznaczenia | |
![]() ![]() ![]() |
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/8/88/Obelisk_Mokre_Bataliony_Ch%C5%82opskie_Piotr_Pawlina_17_lipca_1944_1.jpg/240px-Obelisk_Mokre_Bataliony_Ch%C5%82opskie_Piotr_Pawlina_17_lipca_1944_1.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/3/3b/Legitymacja_poselska.jpg/240px-Legitymacja_poselska.jpg)
Piotr Pawlina ps. „Wolski”, „Piotr” (ur. 18 września 1913 w Ujściu Jezuickim, zm. 6 października 1981 w Kielcach) – polski działacz ruchu ludowego, dowódca oddziału partyzanckiego Batalionów Chłopskich, poseł na Sejm PRL II kadencji.
Życiorys
Urodził się 18 września 1913 roku w Ujściu Jezuickim w rodzinie chłopskiej. Był synem Leona i Jadwigi, miał brata Władysława. Po ukończeniu szkoły podstawowej, po przeprowadzce razem z rodzicami zamieszkał w Szczytnikach w powiecie stopnickim. Służbę wojskową odbył w 4 Pułku Piechoty Legionów w Kielcach. W latach 1933–1939 był współorganizatorem kół Stronnictwa Ludowego i kół Związku Młodzieży Wiejskiej „Wici” oraz organizatorem manifestacji antysanacyjnych, strajku chłopskiego i bojkotu wyborów do Sejmu. W tym czasie był dwukrotnie aresztowany i osadzony w więzieniu w Kielcach[1].
W czasie II wojny światowej razem z ruchem ludowym zszedł do podziemia i utworzył oddział partyzancki Batalionów Chłopskich[2].
Osobny artykuł: Oddział Partyzancki BCh „Piotr”.
Dowodząc wspomnianym oddziałem 10 czerwca 1944 roku, dokonał pierwszego ataku na więzienie w Pińczowie. W czasie akcji uwolniono 281 więźniów. Zdobyto broń i umundurowanie[3]. 1 sierpnia 1944 roku dowodził jednym z dwu oddziałów Batalionów Chłopskich, które we wsi Strzelce zaatakowały tabor wojskowy. W czasie walki zginęło 14 żołnierzy niemieckich, a 9 rozbrojono[4].
Osobny artykuł: Rozbicie więzienia w Pińczowie.
Osobny artykuł: Bitwa pod Słupią.
Po zakończeniu wojny napisał książkę: Podziemni żołnierze wolności. Wspomnienia dowódcy oddziału partyzanckiego BCh, którą opatrzył dedykacją: Żołnierzom BCh, którzy oddali życie w walce o wolność ziemi kieleckiej, w hołdzie[5]. W 1957 roku został posłem Sejmu PRL. Zmarł 6 października 1981 roku w Kielcach[6].
Ordery i odznaczenia
- Order Krzyża Grunwaldu III klasy
- Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski
- Krzyż Partyzancki
Przypisy
- ↑ Marciniec 2001 ↓, s. 31.
- ↑ Pawlina 1973 ↓, s. 7,8,10.
- ↑ Hillebrandt 1967 ↓, s. 537.
- ↑ Hillebrandt 1967 ↓, s. 543.
- ↑ Pawlina 1973 ↓, s. 5.
- ↑ Marciniec 2001 ↓, s. 32.
Bibliografia
- Franciszek Faliszewski: Kartki z przeszłości ruchu ludowego w byłym powiecie stopnickim. Warszawa: 1965.
- Janusz Gmitruk, Piotr Matusak, Jan Nowak: Kalendarium działalności bojowej Batalionów Chłopskich 1940-1945. Warszawa: 1983.
- Bohdan Hillebrandt: Partyzantka na Kielecczyźnie 1939-1945. Warszawa: 1967.
- Leszek Marciniec: Więzi i korzenie. Tom II. Kielce - Busko-Zdrój: 2001.
- Piotr Pawlina: Podziemni żołnierze wolności. Warszawa: 1973.
Linki zewnętrzne
- Profil na stronie Biblioteki Sejmowej
- Informacje w BIP IPN
- Biogram na stronie Ośrodek Myśli Patriotycznej i Obywatelskiej