Rutger Hauer
![]() Rutger Hauer (2018) | |||
Imię i nazwisko | Rutger Oelsen Hauer[1] | ||
---|---|---|---|
Data i miejsce urodzenia | 23 stycznia 1944[2] | ||
Data i miejsce śmierci | 19 lipca 2019 | ||
Zawód | aktor, scenarzysta, producent, reżyser | ||
Współmałżonek | Heidi Merz | ||
Lata aktywności | 1969–2019 | ||
| |||
| |||
Strona internetowa |
Rutger Oelsen Hauer[3][4] (ur. 23 stycznia 1944 w Breukelen, zm. 19 lipca 2019[5] w Beetsterzwaag) – holenderski aktor filmowy, telewizyjny i teatralny, także scenarzysta, producent, reżyser[6]. Nazywany holenderskim Paulem Newmanem[1][7], był odtwórcą licznych i urozmaiconych ról, zarówno bohaterów, jak i czarnych charakterów[8]. Laureat Złotego Globu dla najlepszego aktora drugoplanowego w serialu, miniserialu lub filmie telewizyjnym za rolę porucznika Aleksandra „Saszy” Peczerskiego w dramacie wojennym CBS Ucieczka z Sobiboru (1987)[9][10].
Życiorys
Wczesne lata
Urodził się w rodzinie holenderskich wykładowców teatralnych[8] jako syn Teunke (z domu Mellema) i Arenda Hauerów[11][12]. Ponieważ jego rodzice często byli w trasie, wychowywany był wraz z trzema siostrami (jedną starszą i dwiema młodszymi) przez nianię[8] w Amsterdamie[13]. Jego dziadek był kapitanem szkunera[8]. Uczęszczał do szkoły Rudolfa Steinera, ponieważ jego rodzice chcieli, aby rozwinął swoją kreatywność. W 1959, w wieku 15 lat, przerwał naukę, opuścił dom rodzinny i zaciągnął się jako marynarz na dalekomorskich statkach. Jednak, podobnie jak jego pradziadkowi, daltonizm uniemożliwił karierę na morzu. Po rocznej służbie zdecydował się wrócić do Holandii. Następnie wieczorowo ukończył szkołę średnią. W 1960 zaciągnął się do Koninklijke Landmacht, ale w krótkim czasie na skutek załamania psychicznego został umieszczony w specjalistycznym ośrodku, a następnie zwolniony ze służby[14].
Początki kariery
W wieku 11 lat wystąpił jako Eurysakes, syn Ajasa w przedstawieniu Ajas[15]. W latach 1962–1967 uczył się w szkole aktorskiej[16]. W 1967 zatrudnił się w objazdowym teatrze Noorder Compagnie, gdzie grał Cyrana w komedii Edmonda Rostanda Cyrano de Bergerac[16] i Lenniego w adaptacji powieści Johna Steinbecka Myszy i ludzie[16].
Współpraca z Verhoevenem
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/9/98/Floris_Rutger_Hauer_001.png/220px-Floris_Rutger_Hauer_001.png)
Sławę w swojej ojczyźnie zyskał, debiutując w tytułowej roli Florisa van Roozemonda, szlachetnego rycerza na wygnaniu, w serialu rycerskim Floris (1969)[17], od którego zaczęła się jego wieloletnia współpraca z reżyserem Paulem Verhoevenem[18]. Później zagrał w wielu filmach, lecz role u Verhoevena były kluczowe dla rozwoju jego kariery.
W skandalizującym erotycznym dramacie Verhoevena Tureckie owoce (Turks fruit, 1973)[19], zrealizowanym na podstawie powieści Rachatłukum Jana Wolkersa, Hauer wcielił się w rolę artysty rzeźbiarza Erika Vonka. Dwa filmy Verhoevena z udziałem Hauera – Tureckie owoce i dramat wojenny Żołnierz Orański (1977) – w zorganizowanym w 1999 plebiscycie na najlepszy holenderski film XX wieku zajęły odpowiednio pierwsze i drugie miejsce[20]. W 1995 holenderski serwis pocztowy wydał pieczęć z Hauerem ze sceny w Tureckich owocach[21].
Powrócił do współpracy z Verhoevenem przy epickim, osadzonym w średniowieczu dramacie przygodowym Ciało i krew (1985) w roli byłego porucznika Martina z Jennifer Jason Leigh. Pierwotnie Hauer miał zagrać postać policjanta, który stał się robotem w filmie Verhoevena RoboCop (1987)[21], lecz ostatecznie rolę przyjął Peter Weller.
Kariera w Europie
Jego pierwszym angielskojęzycznym filmem był brytyjski dreszczowiec Ralpha Nelsona Na tropie Wilby’ego (The Wilby Conspiracy, 1975), gdzie pojawił się jako Blane van Niekerk u boku Sidneya Poitiera i Michaela Caine’a. Rola tytułowego bohatera, bezdomnego alkoholika w filmie Ermanno Olmiego Legenda o świętym pijaku (La leggenda del santo bevitore, 1988) przyniosła mu nagrodę dla najlepszego aktora na festiwalu filmowym w Seattle. Dwa razy przebywał na planie filmowym w Polsce – dreszczowca Anioł śmierci (Beyond Forgiveness, 1995) w drugoplanowej roli doktora Lema u boku Thomasa Iana Griffitha, Joanny Trzepiecińskiej i Artura Żmijewskiego oraz filmu Lecha Majewskiego Młyn i krzyż (2009), inspirowanego obrazem Droga krzyżowa, w roli niderlandzkiego malarza Pietera Bruegla (starszego).
W 2001 wraz z Erikiem van Lieshoutem wyreżyserował swój pierwszy film, krótkometrażowy obraz The Room.
W 2017 użyczył wizerunku i głosu dla postaci Daniela Lazarskiego w grze Observer polskiego studia Bloober Team.
Kariera w Stanach Zjednoczonych
Na początku lat 80. Hauer otrzymywał pierwsze propozycje ról w amerykańskich produkcjach. W filmie kryminalnym Bruce’a Malmutha Nocny jastrząb (Nighthawks, 1981) z Sylvestrem Stallone w roli głównej zagrał postać terrorysty Wulfgara. Międzynarodową sławę zdobył rolą złowieszczego Roya Batty’ego, demonicznego przywódcy replikantów, antagonisty Ricka Deckarda (w tej roli Harrison Ford) w filmie Ridleya Scotta Łowca androidów (Blade Runner, 1982), opartym na powieści Philipa K. Dicka. Za kreację Batty’ego zdobył nominację do nagrody Saturna w kategorii najlepszy aktor drugoplanowy[22]. Za kultową uznano scenę jego pożegnalnego monologu jego autorstwa[23]. Hauer uznał, że tekst napisany przez scenarzystę był nudny, rozwlekły i nieprzystający do dramatyzmu sceny. Powiedział więc tylko jego część, przearanżowaną, a także dodał całkowicie zaimprowizowane: „Wszystkie te chwile przepadną w czasie jak łzy w deszczu. Czas umierać”[23]. Mimo obsadzenia w głównej roli będącego wówczas na szczycie popularności Harrisona Forda, w momencie premiery film spotkał się z chłodnym przyjęciem recenzentów oraz publiczności. Obraz został doceniony dopiero po latach, gdy kolejne pokolenie widzów „odkryło” go na kasetach wideo. Rodzący się ruch fanowski został dostrzeżony przez producentów i doprowadził do wznowienia pokazów kinowych, które okazały się wielkim sukcesem. Rutger Hauer podkreślał, że to właśnie rola przywódcy zrewoltowanych replikantów Nexus-6, była najważniejsza i najbardziej satysfakcjonująca w jego karierze.
Zagrał główną rolę dziennikarza telewizyjnego, który wpada na trop tajnej organizacji chcącej pogrążyć Amerykę w największym kryzysie finansowym w dziejach ludzkości w ekranizacji powieści Roberta Ludluma Weekend Ostermana (1983) w reżyserii Sama Peckinpaha u boku Burta Lancastera, Johna Hurta i Dennisa Hoppera. W dreszczowcu psychologicznym Eureka (1983) Nicolasa Roega z Gene’em Hackmanem, Theresą Russell i Mickeyem Rourke wystąpił w roli Francuza Claude’a Maillota von Horna, żigolaka i łowcy posagów. Zebrał pozytywne recenzje i zdobył uznanie widzów jako rycerz Etienne z Navarry w filmie fantasy Richarda Donnera Zaklęta w sokoła (1985) z Michelle Pfeiffer i Matthew Broderickiem. W chłodno przyjętym przez krytyków dreszczowcu Autostopowicz (1986)[20] z C. Thomasem Howellem i Jennifer Jason Leigh wcielił się w psychopatycznego mordercę. To właśnie rola tytułowego autostopowicza sprawiła, że stał się rozpoznawalny w Hollywood.
Za kreację Aleksandra „Saszy” Pieczerskiego w nagrodzonym Złotym Globem telewizyjnym dramacie wojennym CBS Ucieczka z Sobiboru (1987) u boku Joanny Pacuły i Alana Arkina został uhonorowany Złotym Globem. W filmie sensacyjnym Poszukiwany żywy lub martwy (Wanted: Dead or Alive, 1987)[20] z udziałem muzyka zespołu Kiss – Gene’a Simmonsa zagrał postać Nicka Randalla, „łowcę głów” i byłego agenta CIA. Wystąpił w postapokaliptycznym obrazie Krew bohaterów (1989) w reżyserii Davida W. Peoplesa, współscenarzysty Łowcy androidów, i swobodnej amerykańskiej adaptacji japońskiego cyklu filmów o niewidomym szermierzu Zatoichim pod tytułem Ślepa furia (1989)[20].
Lata 90. to bardzo płodny, choć nie do końca udany okres w karierze aktora. Przeniósł się wprawdzie na stałe do Los Angeles i dostawał coraz więcej propozycji scenariuszowych, ale nie było wśród nich filmów, które otworzyłyby mu drogę do aktorskiej pierwszej ligi. Wśród pierwszoplanowych ról w jego dorobku z tego okresu dominują tytuły zaliczane do kina klasy B – Obroża (1991) Lewisa Teague’a z Mimi Rogers, Apokalipsa (1996) Alberta Pyuna jako Omega Doom z Norbertem Weisserem, W mgnieniu oka (1992) Iana Sharpa jako wypalony, policyjny weteran, który obsesyjnie ściga potwora z Kim Cattrall, Arktyczna depresja (1993) czy Taktyczna napaść (1999) jako kapitan John „Doc” Holiday z Robertem Patrickiem. Znacznie ciekawiej prezentują się drugoplanowe role w kameralnych obrazach takich jak Szymon Mag (1999) czy telewizyjny film Merlin (1998). Za rolę SS-Sturmbannführera Xaviera Marcha w dramacie wojennym HBO Vaterland – Tajemnica III Rzeszy (Fatherland, 1994) z Mirandą Richardson był nominowany do Złotego Globu[23]. Wziął udział w humorystycznej reklamie piwa Guinness i teledysku do piosenki Kylie Minogue „On a Night Like This” (2000).
W pierwszej dekadzie XXI wieku Hauer przypomniał o sobie szerszej publiczności grając epizodyczne, ale zapadające w pamięć role w głośnych filmach: Niebezpieczny umysł (2002), Batman: Początek (2005) i Sin City: Miasto grzechu (2005).
Działalność charytatywna
W 2000, podczas zdjęć na wyspach Turks i Caicos, zainteresował się losem tamtejszych mieszkańców borykających się z AIDS i postanowił założyć organizację charytatywną (The Rutger Hauer Starfish Association), pomagającą kobietom w ciąży i dzieciom z wirusem HIV[24][14].
Życie prywatne
Był żonaty z Heidi Merz. Mieli córkę Ayeshę (ur. 1966). 22 listopada 1985 ożenił się z Ineke ten Kate, z którą był związany do śmierci.
Zmarł 19 lipca 2019 w wieku 75 lat w swoim domu w Beetsterzwaag w Holandii po krótkiej chorobie[25].
Filmografia
filmy fabularne | ||||
---|---|---|---|---|
Rok | Tytuł | Rola | Reżyser | |
1969 | Monsieur Hawarden | scena wycięta | Harry Kümel | |
1973 | Rumplestiltskin (Repelsteeltje) | król | ||
Tureckie owoce (Turks fruit) | Eric Vonk | Paul Verhoeven | ||
1974 | Pusteblume | Rick | Adrian Hoven | |
1975 | Zimna krew (Das Amulett des Todes) | Cris | Ralf Gregan, Günter Vaessen | |
Namiętność Kate (Keetje Tippel) | Hugo | Paul Verhoeven | ||
Na tropie Wilby’ego (The Wilby Conspiracy) | Blane Van Niekerk | Ralph Nelson | ||
Het Jaar van de Kreeft | Pierre | Herbert Curiel | ||
1976 | Max Havelaar (Max Havelaar of de koffieveilingen der Nederlandsche handelsmaatschappij) | Duclari | Fons Rademakers | |
1977 | Żołnierz Orański (Soldaat van Oranje) | Erik Lanshof | Paul Verhoeven | |
1978 | Pastorale 1943 | August Schultz | Wim Verstappen | |
Kobieta między psem i wilkiem (Een vrouw tussen hond en wolf) | Adriaan | André Delvaux | ||
Mysteries | Johan Nagel | Paul de Lussanet | ||
1979 | Es begann bei Tiffany (TV) | John Ryder | Wolfgang Becker | |
Fatalny błąd (Grijpstra & De Gier) | Rinus de Gier | Wim Verstappen | ||
1980 | Spetters | Gerrit Witkamp | Paul Verhoeven | |
1981 | Nocny jastrząb (Nighthawks) | Heymar ‘Wulfgar’ Reinhardt | Bruce Malmuth | |
Chanel – Samotność nr 5 (Chanel Solitaire) | Étienne Balsan | George Kaczender | ||
1982 | Łowca androidów (Blade Runner) | Roy Batty | Ridley Scott | |
1983 | Weekend Ostermana (The Osterman Weekend) | John Tanner | Sam Peckinpah | |
Eureka | Claude Maillot Van Horn | Nicolas Roeg | ||
1984 | Samotny łowca (A Breed Apart) | Jim Malden | Philippe Mora | |
1985 | Ciało i krew (Flesh & Blood) | Martin | Paul Verhoeven | |
Zaklęta w sokoła (Ladyhawke) | kpt. Etienne Navarre | Richard Donner | ||
1986 | Autostopowicz (The Hitcher) | John Ryder | Robert Harmon | |
1987 | Poszukiwany żywy lub martwy (Wanted: Dead or Alive) | Nick Randall | Gary Sherman | |
Ucieczka z Sobiboru (Escape from Sobibor, TV) | por. Aleksander „Sasza” Peczerski | Jack Gold | ||
1988 | Legenda o świętym pijaku (The Legend of the Holy Drinker) | Andreas Kartak | Ermanno Olmi | |
1989 | W pewną noc, w świetle księżyca (As Long as It’s Love) | John Knott | Lina Wertmüller | |
Ogary Broadwayu (Bloodhounds of Broadway) | Mózg | Howard Brookner | ||
Krew bohaterów (The Blood of Heroes) | Sallow | David Peoples | ||
Ślepa furia (Blind Fury) | Nick Parker | Phillip Noyce | ||
Beyond Justice (Desert Law) | Tom Burton | Duccio Tessari | ||
1991 | Obroża (Wedlock) | Frank Warren | Lewis Teague | |
Po północy (Past Midnight) | Ben Jordan | Jan Eliasberg | ||
1992 | W mgnieniu oka (Split Second) | Harley Stone | Tony Maylam, Ian Sharp | |
Buffy – postrach wampirów (Buffy the Vampire Slayer) | Lothos | Fran Rubel Kuzui | ||
1993 | Arktyczna depresja (Arctic Blue) | Ben Corbett | Peter Masterson | |
Podróż (Voyage, TV) | Morgan Norvell | John Mackenzie | ||
Nieoczekiwany atak (Blind Side, TV) | Jake Shell | Geoff Murphy | ||
1994 | Amelia Earhart: Ostatni lot (Amelia Earhart: The Final Flight) | Fred Noonan | Yves Simoneau | |
Nostradamus | mnich | Roger Christian | ||
Vaterland – Tajemnica III Rzeszy (Fatherland, TV) | sturmbannführer Xavier March | Christopher Menaul | ||
Gra o przeżycie (Surviving the Game) | Thomas Burns | Ernest Dickerson | ||
1995 | Anioł śmierci (Blood of the Innocent) | dr Lem | Bob Misiorowski | |
Mr. Stitch | Rue Wakeman | Roger Avary | ||
1996 | Omega Doom (1996; znany także pod tytułem – Apokalipsa) | Omega Doom | Albert Pyun | |
Gwiezdne złoto: Kosmiczny szlak (Precious Find) | Armond Crile | Philippe Mora | ||
Mariette in Ecstasy | Chaplain | John Bailey | ||
Na granicy światów (Crossworlds) | A.T. (Alex) | Krishna Rao | ||
1997 | Złowroga głębia (Hostile Waters, TV) | kpt. Igor Britanov | David Drury | |
Czerwona linia (Deathline) | John Anderson Wade | Tibor Takács | ||
Wybuch (Blast) | Leo | Albert Pyun | ||
Zew krwi (The Call of the Wild: Dog of the Yukon) | John Thornton | Peter Svatek | ||
Hemoglobina (Bleeders) | dr Marlowe | Peter Svatek | ||
Pukając do nieba bram (Knockin’ on Heaven’s Door) | Curtiz | Thomas Jahn | ||
1998 | Sprawa Palmera (Bone Daddy) | William H. Palmer | Mario Philip Azzopardi | |
Taktyczny atak (Tactical Assault) | John „Doc” Holiday | Mark Griffiths | ||
1999 | Szymon Mag (Simon Magus) | hrabia Albrecht, giermek | Ben Hopkins | |
Śmierć w gigabajtach (New World Disorder) | David Marx | Richard Spence | ||
2000 | Wilder | dr Sam Dennis Charney | Rodney Gibbons | |
2001 | Fruwający wirus (Flying Virus) | Ezekial | Jeff Hare | |
Turbulencja 3: Heavy Metal (Turbulence 3: Heavy Metal) | MacIntosh | Jorge Montessi | ||
2002 | Epicentrum (Scorcher) | prezydent Nelson | Scorcher | |
Wojownicy (Warrior Angels) | Grekkor | Byron W. Thompson | ||
Niebezpieczny umysł (Confessions of a Dangerous Mind) | Keeler | George Clooney | ||
2005 | Podniebna wojna (Mirror Wars) | tajemniczy człowiek | Vasili Chiginsky | |
Posejdon (The Poseidon Adventure) | bp. August Schmidt | John Putch | ||
Dracula III: Dziedzictwo (Dracula III: Legacy) | hrabia Dracula | Patrick Lussier | ||
Batman: Początek (Batman Begins) | William Earle | Christopher Nolan | ||
Sin City: Miasto grzechu (Sin City) | kardynał Patrick H. Roark | Frank Miller, Robert Rodriguez, Quentin Tarantino | ||
2006 | Polowanie na Eagle One (The Hunt for Eagle One: Crash Point) | generał Frank Lewis | Brian Clyde | |
Minotaur (Minotaur) | Egeusz | Jonathan English | ||
2007 | Dead Tone | detektyw John Criton | Deon Taylor, Brian Hooks | |
Gol 2 (Goal II: Living the Dream) | Rudi Van der Merwe | Jaume Collet-Serra | ||
Przeprowadzka McAllistera (Moving McAllister) | Maxwell McAllister | Andrew Black | ||
2009 | Barbarossa: Klątwa przepowiedni (Barbarossa) | Fryderyk I Barbarossa | Cesano Maderno | |
2010 | Włóczęga ze strzelbą (Hobo with a Shotgun) | Hobo | Jason Eisener | |
Młyn i krzyż (The Mill and the Cross) | Pieter Bruegel | Lech Majewski | ||
2011 | Rytuał (The Rite) | Istvan Kovak | Mikael Håfström | |
2012 | Dracula 3D | Abraham Van Helsing | Dario Argento | |
2013 | Przyszłość (Il futuro) | Maciste | Alicia Scherson | |
2014 | Listy Matki Teresy | Bejamin Praagh | William Riead | |
2015 | Michiel de Ruyter | Maarten Tromp | Roel Reiné | |
2017 | 24 godziny po śmierci (24 Hours to Live) | Frank | Brian Smrz | |
2017 | Valerian i miasto tysiąca planet (Valerian and the City of a Thousand Planets) | prezydent Federacji | Luc Besson | |
2018 | Samson | Manoach, ojciec Samsona | Bruce MacDonald |
Seriale TV
- 1969: Floris jako Floris van Rosemond
- 1997: Lexx jako Bog
- 1998: Merlin jako król Vortigern
- 2000: Dziesiąte królestwo jako Łowca
- 2003: Agentka o stu twarzach jako Anthony Geiger
- 2003: Tajemnice Smallville jako Morgan Edge
- 2004: Miasteczko Salem jako Kurt Barlow
- 2013: Czysta krew jako Niall Brigant
- 2014: Wilfred jako dr Grummons
- 2015: Galavant jako Kingsley
- 2015: Upadek królestwa jako Ravn
Przypisy
- ↑ a b Personalidade: Rutger Hauer (Países Baixos). InterFilmes.com. [dostęp 2017-12-08]. (port.).
- ↑ Rutger Hauer w bazie Discogs.com (ang.)
- ↑ Rutger Hauer – Actor. CineMagia.ro. [dostęp 2017-12-08]. (rum.).
- ↑ Rutger Hauer. Listal. [dostęp 2017-12-08]. (ang.).
- ↑ Chris Morri (2019-07-24): Rutger Hauer, ‘Blade Runner’ Co-Star, Dies at 75. „Variety”. [dostęp 2019-07-24]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-07-24)]. (ang.).
- ↑ Rutger Hauer Actor, Producer, Director, Author. „TV Guide”. [dostęp 2017-12-08]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-07-24)]. (ang.).
- ↑ Rutger Hauer – Rutger Khauer – Actor. CinemaRx. [dostęp 2017-12-08]. (rum.).
- ↑ a b c d Rutger Hauer. AllMovie. [dostęp 2017-12-08]. (ang.).
- ↑ Rutger Hauer w bazie filmpolski.pl
- ↑ Rutger Hauer Bio. BuddyTV. [dostęp 2017-12-08]. (ang.).
- ↑ Rutger Hauer (23 de Janeiro de 1944). Filmow. [dostęp 2017-12-08]. (port.).
- ↑ Rutger Hauer Biography (1944-). Film Reference. [dostęp 2017-12-08]. (ang.).
- ↑ Rutger Hauer. TV.com. [dostęp 2017-12-08]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-12-09)]. (ang.).
- ↑ a b Fast Facts. „TV Guide”. [dostęp 2017-12-08]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-07-24)]. (ang.).
- ↑ Herman Veenhof (2019-01-22): Ook 75: Rutger Hauer werd een boegbeeld. Nederlands Dagblad. [dostęp 2017-12-08]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-07-24)]. (niderl.).
- ↑ a b c Rutger Hauer. FDb.cz. [dostęp 2017-12-08]. (cz.).
- ↑ Rutger Hauer. MYmovies.it. [dostęp 2017-12-08]. (wł.).
- ↑ Rutger Hauer. ČSFD.cz. [dostęp 2017-12-08]. (cz.).
- ↑ Rutger Hauer. Rotten Tomatoes. [dostęp 2017-12-08]. (ang.).
- ↑ a b c d Ryan Lambie (2012-02-22): 10 greatest Rutger Hauer films that aren’t Blade Runner. denofgeek.com. [dostęp 2017-12-08]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-07-24)]. (niem.).
- ↑ a b Rutger Hauer Trivia. FamousFix. [dostęp 2017-12-08]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-07-24)]. (ang.).
- ↑ Rutger Hauer Awards. FamousFix. [dostęp 2017-12-08]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-07-24)]. (ang.).
- ↑ a b c Paul Farrell (2019-07-24): Rutger Hauer Dead: 5 Fast Facts You Need to Know. Heavy.com. [dostęp 2017-12-08]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-07-24)]. (ang.).
- ↑ Rutger Hauer – Bio, Facts, Family. Famous Birthdays. [dostęp 2017-12-08]. (ang.).
- ↑ Andrew Pulver (2019-07-24): Rutger Hauer, star of Blade Runner, dies aged 75. „The Guardian”. [dostęp 2019-07-24]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-07-24)]. (ang.).
Linki zewnętrzne
- Rutger Hauer w bazie IMDb (ang.)
- Rutger Hauer w bazie Filmweb
- Rutger Hauer w bazie Notable Names Database (ang.)
- p
- d
- e
- ISNI: 0000000114765926
- VIAF: 85511115
- LCCN: n85151588
- GND: 13275357X
- NDL: 00620797
- BnF: 13986467m
- SUDOC: 079413684
- SBN: RAVV088659
- NLA: 35316875
- NKC: xx0034081
- BNE: XX1110050
- NTA: 070240787
- BIBSYS: 98057034
- CiNii: DA13141570
- PLWABN: 9810690401705606
- NUKAT: n2008087912
- J9U: 987007429432305171
- CANTIC: a11024173
- CONOR: 10286179
- KRNLK: KAC2020K9786
- LIH: LNB:BgGp;=Bw
- NE.se: rutger-hauer
- Hrvatska enciklopedija: 24579
- FilmPolski.pl: 1130282