Safe as Milk
![]() | Ten artykuł należy dopracować: od 2023-01 → poprawić styl – powinien być encyklopedyczny, od 2023-01 → usunąć pustosłowie, od 2023-01 → usunąć zwodnicze wyrażenia, od 2023-01 → poprawić błędy językowe lub stylistyczne (pomoc: powszechne błędy językowe), od 2023-01 → dodać przypisy do treści niemających odnośników do źródeł, usunąć zbędne wielokropki i wykrzykniki w tekście, zweryfikować czy tekst nie narusza praw autorskich - brzmi jak skopiowany lub przetłumaczony słowo w słowo z pisma dla melomanów lub biografii. Dokładniejsze informacje o tym, co należy poprawić, być może znajdują się w dyskusji tego artykułu. Po wyeliminowaniu niedoskonałości należy usunąć szablon {{Dopracować}} z tego artykułu. |
Wykonawca albumu studyjnego | ||||
Captain Beefheart and His Magic Band | ||||
Wydany | wrzesień 1967 | |||
---|---|---|---|---|
Nagrywany | kwiecień 1967 | |||
Gatunek | blues rock | |||
Długość | 33:40 | |||
Wydawnictwo | Buddah Records[1] | |||
Producent | Bob Krasnow, Richard Perry[1] | |||
Oceny | ||||
Album po albumie | ||||
|
Safe as Milk – pierwszy album awangardowej grupy Captain Beefheart and His Magic Band, nagrany w 1967 r. i wydany w tym samym roku.
Powstanie albumu
Pierwsza sesja nagraniowa do Safe as Milk odbyła się w kwietniu w Sunset Studio w Hollywood i już od tego momentu ukazały się problemy grupy. Nagrywanie zaczęto od „Sure 'Nuff 'N Yes I Do”. French wspominał, że prób nagrania tej piosenki było ponad 70, z czego wiele miało fałszujący początek, a kilku nie udało się nawet ukończyć. Z tego powodu zespół zmienił gitarzystę Douga Moona na Rya Coodera.
Ponadto producent Perry nie umiał obsługiwać nowoczesnego 8-ścieżkowego sprzętu. Perry chciał nagrać album w studiu RCA na sprzęcie 4-ścieżkowym, co spowodowało obniżenie jakości dźwięku, jego wyrazistości i dynamiki, a także zwiększyło dwukrotnie szumy taśmy analogowej.
Wszyscy członkowie grupy chcieli być w pełni przygotowani do pracy w studiu i ćwiczyli codziennie, aby zapamiętać swoje partie w każdym utworze i zagrać je tak dobrze, jak to możliwe. Tylko Jerry, który właśnie został ojcem, nie przygotował dwóch utworów: „Abba Zaba” (w którym z tego powodu zagrał na basie Ry) i „Where There's Woman” (w którym na basie zagrał Alex).
Nieoczekiwanie jakość sesji znacząco się poprawiła dzięki temu, że Ry szybko zorientował się w problemach grupy i wziął wszystko w swoje ręce, dzięki czemu album został ukończony w niecały miesiąc. Problemy pojawiły się jednak przy nagrywaniu wokalu, ze względu na brak profesjonalizmu zespołu w tym zakresie.
Dalsze sesje odbywały się w rosnącym napięciu. Pod naciskiem Dona zmieniano fragmenty utworów i aranżacje. Przejął on również przywództwo w grupie. Perry pomógł Donowi odnaleźć się na nowym stanowisku i uporządkować jego ręcznie napisane do już nagranej muzyki teksty. Dodał też do nich kilka ozdobników, np. dęciaki do „I'm Glad”, klawikord do „Call On Me” oraz theremin do „Autumn's Child” i „Electricity”. Gdy Don usłyszał theremin, zażądał od Krasnowa, żeby usunąć to „elektroniczne gówno”, jednak z wywiadu udzielonego Eliotowi Waldowi w 1973 r. wynika, że był to pomysł Captaina, a theremin spełnił swoją rolę. Sesje miksujące trwały jeszcze później bardzo długo.
Marker po usłyszeniu końcowego produktu nie był zachwycony, gdyż przeniesienie muzyki z 8 śladów na 4 przyniosło olbrzymie straty brzmieniowe.
Po przesłuchaniu Safe as Milk można stwierdzić, że muzyka Captain Beefheart & His Magic Band była w tym okresie oparta głównie na bluesie i tworzona w formie komercyjnej. Jednak kilka nagrań wskazuje już wyraźnie nowy kierunek, w jakim grupa pójdzie w niedalekiej przyszłości [kiedy?]. Dotyczy to utworów z hipnotyczną gitarą slide, gęstym, czasem zmiennym rytmem i zmianą tonacji. Najlepszymi przykładami tych tendencji są utwory „Abba Zaba” i „Electricity”.
Opis utworów
- Sure 'Nuff 'N Yes I Do był w tym okresie jednym z najczęściej wykonywanych utworów grupy. Jest to blues tematycznie związany z podróżą. Sygnalizuje to pierwszy wers utworu: "Well, I was born in the desert...". Tekst opisuje metaforyczną podróż do Nowego Orleanu. Wyraźnie zaznaczona jest tu już rola perkusisty Jona Frencha.
- Zig Zag Wanderer jest z kolei napędzany potężnym basem Handleya. Jest to pierwszy przykład wokalu Frencha, który miał już wokalne doświadczenie z nagrań ze swoimi poprzednimi zespołami. Utwór ma charakter garażowo-psychodeliczny.
- Call On Me jest przykładem twórczego wykorzystania stylów innych zespołów, w tym wypadku charakterystycznego sposobu gry na gitarze grupy The Byrds (wziętej z twórczości brytyjskiego zespołu The Searchers). Do utworu dodano klawikord i tamburyn, który zagłusza samą perkusję. Piosenka mogłaby się wydawać dość konwencjonalna, gdyby nie niezwykłe gitarowe tremola i pizzikata. Soulowy wokal Dona, ukazuje jego możliwości jako wokalisty - jego głos jest wypadkową wokali Otisa Reddinga i Wilsona Picketta.
- Dropout Boogie wyraźnie nawiązuje do tezy propagatora LSD Timothy'ego Leary'ego o odpadaniu od tzw. normalnej, przeciętnej społeczności i dołączeniu do powstających wówczas pierwszych środowisk hippisów. Don opisuje krótkowzroczność tego typu decyzji. Utwór jest przeniknięty agresją, co słychać już w dwóch pierwszych śpiewanych wersach podkreślonych gitarą i rockową, synkopowaną perkusją. Wkrótce potem dołącza gitara solowa ze swoim zniekształconym dźwiękiem. Po tym wstępie utwór zmienia rytm na walc, z dość przyjemnym motywem i grą Dona na marimbie, co podkreśla melodię. Ta linia melodyczna jest wzmacniana przez harfistkę.
- I'm Glad jest utworem z 1965 r. związany nieco ze stylem doo wop. Tekst opowiada o zerwaniu związku miłosnego i wspominaniu dobrych czasów. Mamy tu więc i chórek falsetem (So sad baby) i partię instrumentów dętych w stylu firmy Stax z Memphis. Chociaż jest to pastisz, jest dużo bardziej ciepły od prześmiewczych i zimnych parodii Franka Zappy.
- Electricity jest być może najważniejszym utworem albumu. Podstawową siłą napędową jest w nim gitara slide i potężny głos Dona. Te dwa elementy oraz nietypowa warstwa rytmiczna utworu zapowiadają to, co będzie stanowić siłę ich następnych płyt. Podczas nagrywania tego kawałka Beefheart, biorąc szczególnie trudny do zaśpiewania ton, zniszczył mocą swego głosu mikrofon Telefunkena za 1200 dolarów, co można usłyszeć w końcowej partii utworu jako przytłumiony trzask przebijający się przez głos Dona. Pierwotnie był to utwór, który łączył elementy wschodnie z psychodelicznymi, ale w trakcie pracy nad nim został gruntownie przearanżowany. Krótka partia wstępna zachowała jeszcze psychodeliczną ekspansywność, gdy Don śpiewa unisono z gitarą slide Rya Coodera. Ważną rolę w utworze odgrywa rytmiczna gitara Alexa. Gitarowy motyw przewodni, pochodzenia bluegrassowego jest wykonywany przez Rya. Znakomity wokal Dona, zmienny, unoszący się jakby nad tymi wszystkimi szokującymi muzycznymi elementami spina je w całość. Pierwotnym pomysłem Dona było wykorzystanie jazgotu piły elektrycznej trzymanej za arkuszami blachy aluminiowej, ale w końcu użyty został theremin.
- Yellow Brick Road tematycznie odzwierciedla przekonanie Dona, że proces twórczy jest podobny do dziecięcej zabawy. Tekst jest nieco absurdalny i traktuje o jakimś idyllicznym miejscu. Występują tu dość wyraźne aluzje do Czarnoksiężnika z Krainy Oz.
- Abba Zaba wykazuje w muzyce wpływy indyjskie oraz w tekście wpływy voodoo oraz hoodoo. Jest właściwie recytacją magicznych zaklęć. Jak wspomina Alex, partia gitary w środku kawałka, to fragment z sitarowego utworu Shankara, który wywarł na Beefhearcie olbrzymie wrażenie. Być może jest to utwór nawet bardziej nowatorski od "Electricity". Olbrzymią rolę pełni tu gra na perkusji nieco w afrykańskim stylu. Towarzyszą jej instrumenty perkusyjne, ostre akordy gitarowe i gitarowe ornamenty. Ozdobą jest duet (w połowie utworu) między perkusją Frencha a gitarą basową, na której gra Cooder. Tekst odwołuje się do dzieciństwa Dona. Utwór jest nazwany po nazwie batonika z toffi i masłem orzechowym.
- Plastic Factory to utwór, którego podstawą jest rzeczywistość w jakiej dorastał Don. Opowiada on o ludziach, którym się nie udało, którzy znajdują się na uboczu.
- Where There's Woman to raczej dość stereotypowy soulowo-rockowy utwór urozmaicony grą na kongach, zwłaszcza do refrenu, który zmienia cały kawałek. French występuje jako drugi wokalista.
- Grown So Ugly jest utworem, który wyraźnie zawiązuje do kawałka pod tym samym tytułem autorstwa bluesmana Roberta Pete'a Williamsa nagranego na albumie Free Again z 1960 r. Były to pierwsze nagrania Williamsa po zwolnieniu z więzienia, gdzie był osadzony za morderstwo. Artysta miał wtedy poczucie straconego czas, utwór ten więc był requiem dla zmarnowanego życia. Wersja Magic Bandu jest całkowicie inna i zawdzięcza wiele znakomitej aranżacji dokonanej przez Coodera. Widoczne są powiązania utworu z bluesem Delty. Utwór ma skomplikowaną strukturę rytmiczną, co powoduje zauważalne kłopoty Dona w początkowej części kawałka, ale kawałek jest zakończony brawurowo.
- Autumn's Child jest wspaniałym zakończeniem albumu. Dźwięk thereminu kontrastuje z gitarami i klawikordem. Struktura utworu także jest kontrastowa; poszczególne części kawałka są połączone delikatnym motywem gitarowym, za każdym razem nieco innym. Kontrastują z tym krótkie, ostre pasaże.
Opis albumu
Lista utworów
1. Sure 'Nuff 'N Yes I Do 2:15 2. Zig Zag Wanderer 2:40 3. Call On Me 2:37 4. Dropout Boogie 2:32 5. I'm Glad 3:31 6. Electricity 3:07 7. Yellow Brick Road 2:28 8. Abba Zaba 2:44 9. Plastic Factory 3:08 10. Where There's Woman 2:09 11. Grown So Ugly 2:27 12. Autumn's Child 4:02 33:40
Skład zespołu
- Captain Beefheart – wokal, harmonijka, basowa marimba (Don Van Vliet)
- Alex St. Clair – gitara, gitara basowa (10) (Alex Snouffer)
- Ry Cooder – gitara, gitara basowa (8, 11)
- Jerry Handley – gitara basowa (1–7, 9, 12)
- Drumbo – perkusja (John French)
Muzycy gościnni
- Russ Titelman – gitara (12)
- Milt Holland – bęben (2, 4), dodatkowa perkusja (8)
- Taj Mahal – dodatkowa perkusja (7)
- Sam Hoffman – theremin (6, 12)
Personel techniczny
- producenci – Richard Perry, Bob Krasnow
- aranżacja – Don Van Vliet; Ry Cooder (1, 11)
- inżynierowie dźwięku – Hank Cicalo, Gary Marker
- fotografie – Guy Webster
- grafika – Tom Wilkes
- studio – Sunset Sound Recorders w Hollywood i RCA Studio-B w Los Angeles.
Album oryginalnie wydany przez Buddah Records: Buddah 1001, nagrywany był w kwietniu 1967 r.
Przypisy
- ↑ a b Captain Beefheart And His Magic Band – Safe As Milk. Discogs. [dostęp 2022-11-18]. (ang.).
- ↑ Richie Unterberger: Safe as Milk – Captain Beefheart / Captain Beefheart & the Magic Band. AllMusic. [dostęp 2022-11-18]. (ang.).
- ↑ http://www.rollingstone.com/artists/captainbeefheart/albums/album/119817/safe_as_milk
Bibliografia
- Barry Alfonso. The Dust Blows Forward (The Anthology). Broszurka dołączona do albumu.
- Mark Barnes. Captain Beefheart. The Biography. Cooper Square Press, Nowy Jork 2002 ISBN 0-8154-1190-1
- John French. Published converstation/interview with members of Captain Beefheart & His Magic Band, Grow Fins. Broszura dołączona do albumu (1999).
- Bill Harlkeroad & Bill James. Lunar Notes. Zoot Horn Rollo's Captain Beefheart Experience. SAF Publishing Ltd., Londyn 2000 ISBN 0-946719-21-7
- Kevin Courrier. Trout Mask Replica. Continuum, Nowy Jork 2007 ISBN 978-0-8264-2781-6
- John Platt. Safe as Milk (wkładka CD)