Siergiej Chudiakow
![]() | |
![]() | |
Data i miejsce urodzenia | 7 stycznia 1902 |
---|---|
Data śmierci | 18 kwietnia 1950 |
Przebieg służby | |
Lata służby | 1917–1945 |
Siły zbrojne |
|
Stanowiska | dowódca 1 i 12 Armii Lotniczej, szef sztabu Sił Powietrznych ZSRR |
Główne wojny i bitwy | |
![]() | |
Odznaczenia | |
![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() |
Siergiej Aleksandrowicz Chudiakow, ros. Сергей Александрович Худяков, orm. Սերգեյ Ալեքսանդրի Խուդյակով) (nazwisko rodowe – Armenak Artiemowicz Chanferianc (ur. 25 grudnia 1901?/7 stycznia 1902 w Bolszoj Taglar, zm. 18 kwietnia 1950) – radziecki wojskowy narodowości ormiańskiej, marszałek lotnictwa. Ofiara represji stalinowskich.
Życiorys
Urodził się we wsi Bolszoj Taglar w rejonie hadruckim w Górskim Karabachu.
W grudniu 1917 roku wstąpił do Czerwonej Gwardii, a następnie w 1919 do Armii Czerwonej. Początkowo szeregowy żołnierz, a następnie młodszy dowódca oddziału w Baku. Brał udział w walkach z oddziałami białogwardyjskimi. Kolejno zastępca dowódcy i dowódca konnego oddziału rozpoznawczego 1 pułku kolejowego, następnie 344 pułku strzeleckiego, dowódca plutonu, zastępca dowódcy i dowódca szwadronu kawalerii w pułku kawalerii 20 Dywizji Strzeleckiej.
Po zakończeniu wojny domowej w Rosji pozostał w Armii Czerwonej, gdzie pełni kolejno funkcję: dowódcy plutonu, sotni, zastępcy komendanta i komendanta szkoły pułkowej 10 Pułku Czerwonych Kozaków 11 Dywizji Kawalerii. W 1922 roku ukończył kurs dowódców kawalerii w Tyflisie. Następnie szef sztabu 8, a potem 9 Pułku Czerwonych Kozaków 11 Dywizji Kawalerii.
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/8/87/ArmenianStamps-066-069.jpg/250px-ArmenianStamps-066-069.jpg)
W 1931 roku został skierowany do lotnictwa i rozpoczął naukę w Wojskowej Akademii Lotnictwa im. Żukowskiego, którą ukończył w maju 1936 roku. Po jej ukończeniu został szefem oddziału operacyjnego sztabu 5 Brygady Ciężkiego Lotnictwa Bombowego, a marcu 1937 szefem oddziału I (operacyjnego) sztabu lotnictwa Białoruskiego Okręgu Wojskowego. W czerwcu 1938 roku został szefem tyłów Sił Powietrznych ZSRR, a w lutym 1940 roku szefem sztabu sił powietrznych Zachodniego Okręgu Wojskowego.
Po ataku Niemiec na ZSRR został szefem sztabu lotnictwa Frontu Zachodniego, a w lutym 1942 roku dowódcą lotnictwa tego frontu. W maju 1942 roku został szefem sztabu Sił Powietrznych Armii Czerwonej, a czerwcu 1942 roku dowódcą 1 Armii Lotniczej wchodzącej w skład Frontu Zachodniego.
W maju 1943 roku został szefem sztabu i zastępcą dowódcy Sił Powietrznych Armii Czerwonej i funkcje te pełnił do zakończenie wojny w Europie. W 1945 roku uczestniczył w konferencji jałtańskiej jako konsultant w kwestiach związanych z lotnictwem.
W czerwcu 1945 roku w związku planowanym atakiem na wojska japońskie został dowódcą 12 Armii Lotniczej, którą dowodził w czasie operacji kwantuńskiej w ramach działań Frontu Zabajkalskiego.
W grudniu 1945 roku został aresztowany przez NKWD pod zarzutem zdrady stanu, a następnie skazany na karę śmierci, zdegradowany i pozbawiony odznaczeń. Został rozstrzelany 18 kwietnia 1950 roku. Miejsce stracenia i pochowania nie jest znane.
W sierpniu 1954 roku wyrokiem Wojskowego Kolegium Sądu Najwyższego ZSRR został zrehabilitowany, a 6 czerwca 1965 dekretem Rady Najwyższej ZSRR przywrócono mu stopień wojskowy marszałka lotnictwa oraz wszystkie nadane mu odznaczenia.
Awanse
- generał major (29 października 1941)
- generał porucznik (17 marca 1943)
- generał pułkownik (10 czerwca 1943)
- marszałek lotnictwa (19 sierpnia 1944)
Odznaczenia
- Order Lenina
- Order Czerwonego Sztandaru (dwukrotnie)
- Order Suworowa I kl.
- Order Suworowa II kl.
- Order Kutuzowa I kl.
- Order Czerwonej Gwiazdy
- Medal jubileuszowy „XX lat Robotniczo-Chłopskiej Armii Czerwonej”
Bibliografia
- Praca zbiorowa: Великая Отечественная. Командармы. Военный биографический словарь. Moskwa: Кучково поле, 2005, s. 394-395. ISBN 5-86090-113-5. (ros.).