Szeki
![]() | |||
| |||
Państwo |
| ||
---|---|---|---|
Rejon | Szeki | ||
Zarządzający | Elkhan Usubov↗ | ||
Powierzchnia | 9 km² | ||
Populacja (2013) • liczba ludności |
| ||
Nr kierunkowy | +994 02424 | ||
Kod pocztowy | AZ5500 | ||
Tablice rejestracyjne | 55 | ||
Położenie na mapie Azerbejdżanu ![]() | |||
![]() | |||
| |||
| |||
Strona internetowa |
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/6/62/Shaki_City_in_Azerbaijan_2021.svg/300px-Shaki_City_in_Azerbaijan_2021.svg.png)
Szeki[1] (azer. Şəki) – miasto w północnym Azerbejdżanie. Jest jednym z miast wydzielonych i siedzibą administracyjną rejonu Szeki.
Miasto położone jest na skraju wyżyny Xan, niedaleko od południowych stoków Wielkiego Kaukazu. Miasto opływają Qurcanaçay i Dəyirmanarxı[2].
Historia
Nazwa Szeki wywodzona jest od ludu Saków, zwanego także Scytami ałtajskimi – koczowniczego plemienia, które prawdopodobnie przybyło w te strony w VII wieku p.n.e. i zamieszkiwało te okolice przez kilkaset lat[3]. Przedstawiciele tego plemienia w I wieku p.n.e. walczyli przeciw Rzymianom i niedaleko od miasta pokonali Pompejusza[4]. Już wcześniej miasto było jednym z ośrodków Albanii Kaukaskiej i jej centrum religijnym. Wówczas miasto rozciągało się wyżej w górach, w miejscu gdzie obecnie znajduje się wieś Kiş[3]. W V wieku rejon miasta Szeki wszedł w skład perskiego państwa Sasanidów[4]. W 722 miasto zostało zniszczone przez potoki błotne, które zeszły z gór. W wyniku tego odbudowano miasto kilka kilometrów niżej na południe[2]. Miasto rozwijało się dzięki temu, iż znajdowało się na trasie jedwabnego szlaku łączącego Zachód z Bliskim i Dalekim Wschodem. Na bazarach odbywał się ożywiony handel zbożem, wyrobami garncarskimi i jubilerskimi, miedzianymi naczyniami zdobionymi tzw. „czekanką” oraz przede wszystkim jedwabiem. To dzięki temu produktowi miasto zyskało sławę. Stąd kupcy z Europy, Azji i Bliskiego Wschodu wywozili tutejszy haftowany złotem jedwab[2]. W XV–XVII w. ziemie terenu Szeki przechodziły na zmianę z rąk perskich w tureckie. Pod panowaniem chana Hadżiego Czalabiego (1743–1755) chanat szekijski stał się pierwszym niezależnym chanatem na terenie dzisiejszego Azerbejdżanu[4]. W 1772 miasto nawiedziła potężna powódź, w wyniku której mieszkańcy Szeki musieli się przenieść na nieco wyższe tereny, czyli do obecnej lokalizacji[4][3]. Od XVIII wieku w mieście działało aż 5 karawanserajów (isfahański, tebriski, lezgiński, ormiański i nowy) jednak do dziś przetrwały tylko dwa[5] (obecnie zwane górny i dolny). W roku 1805 rozpoczęła się rosyjska okupacja Szeki. Po śmierci ostatniego chana w 1819, chanat został zlikwidowany, a jego tereny włączone w skład Imperium Rosyjskiego. Rosjanie nadali miastu nową nazwę Nucha, która funkcjonowała w latach 1840–1968[2]. W połowie XIX wieku w mieście przebywał młody Lew Tołstoj w trakcie swojej służby wojskowej, co zaowocowało w późniejszym czasie napisaniem utworu „Jeniec kaukaski”[4]. W 1920 Azerbejdżan okupowała Armia Czerwona, likwidując Demokratyczną Republikę Azerbejdżanu. Utworzona została Azerbejdżańska Socjalistyczna Republika Radziecka, w latach 1922–1936 część Zakaukaskiej FSRR w składzie ZSRR, w latach 1936–1991 republika sowiecka bezpośrednio w składzie ZSRR. W czasach ZSRR powstała w mieście fabryka jedwabiu, w której pracowało 7000 ludzi[5].
Zabytki i turystyka
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/e/e3/Shaki_piti.jpg/220px-Shaki_piti.jpg)
Miasto słynie zabytkowego zespołu architektonicznego, który w połączeniu z malowniczą lokalizacją sprawia, że miasto jest jednym z najchętniej odwiedzanych turystycznie miejsc w kraju[3][4].
- okrągła świątynia z V–VI w. (obecnie Muzeum Rzemiosła Artystycznego),
- hamam Ağvanlar,
- hamam Dərə,
- mury zamkowe z lat 1759–1780,
- górny karawanseraj z XVIII w.,
- dolny karawanseraj z XVIII w.,
- hamam Yeraltı z XIX w.,
- meczet Omara Efendiego z XIX w.,
- meczet Piątkowy z XIX w.,
- pałac chanów szekijskich z XVIII w.,
- dom chanów szekijskich z 2 poł. XVIII w.,
- ogród chanów z XVIII w.,
- minaret meczetu Giləhli z XVIII w.,
- most z XVIII–XIX w.,
- budynek fabryki z XIX w.,
- dom Alidżan-beja z XIX w.,
- dom Farhad-beja z XIX w.,
- kościół ormiański z XIX w.,
- hamam Abdulxalıq z XIX w.,
- meczet i hamam Qışlaq z XIX w.
W mieście znajdują się dwa muzea: Historii oraz Rzemiosła Artystycznego. W pierwszym można zapoznać się m.in. z życiem codziennym mieszkańców Szeki od średniowiecza do XIX wieku. Podobna ekspozycja znajduje się w drugim muzeum, które mieści się w budynku starego kościoła z V–VI wieku[4].
Ze względu na swoją historię związaną z handlem i produkcją jedwabiu, w mieście co roku urządza się Święto Jedwabiu. W jednym z zabytkowych karawanserajów odtwarza się pradawny obraz szekijskiego bazaru: demonstruje się tkaniny jedwabne i chusty utkane przez miejscowych mistrzów, słynne szekijskie kołnierze, a także urządza się pokazy mistrzów rzemiosła w pałacu chanów szekijskich[2].
Szeki słynie w całym Azerbejdżanie z poczucia humoru mieszkańców. Już w czasach Związku Radzieckiego odbywał się w mieście Festiwal Humoru, obecnie znany jako Dzień Humoru. Co roku 1 kwietnia, z okazji tego święta, w mieście organizowane są parady i kabarety[4].
Miasto jest znane ze swoich lokalnych specjałów kulinarnych. Jednym z nich jest miejscowa odmiana piti, czyli środkowoazjatyckiej zupy z wkładką mięsną[3], a także szekijskie słodycze wyrabiane z mąki ryżowej oraz miejscowa chałwa[4].
W 2010 roku Szeki odwiedziło 15 tys. turystów[6].
Galeria
- Okrągła świątynia z V–VI w. (obecnie Muzeum Rzemiosła Artystycznego)
- Hamam Ağvanlar
- Mury zamkowe z lat 1759–1780
- Górny karawanseraj z XVIII w.
- Dolny karawanseraj z XVIII w.
- Pałac chanów szekijskich z XVIII w.
- Dom chanów szekijskich z 2 poł. XVIII w.
- Hamam Yeraltı z XIX w.
- Meczet Omara Efendiego z XIX w.
- Dom Alidżan-beja z XIX w.
Komunikacja
Dworzec autobusowy jest usytuowany ok. 1,6 km na południe od centrum, przy jednej z głównych ulic miasta. Odjeżdżają stąd autobusy oraz marszrutki do Baku oraz do innych miast w kraju[3].
Dworzec kolejowy znajduje się ponad 16 km na południe od miasta, już poza jego granicami. Dworzec znajduje się na linii kolejowej z miasta Yevlax do leżącego przy granicy z Gruzją miasta Balakən[3].
Klimat
Klimat umiarkowanie ciepły. Znaczne opady deszczu nawiedzają miasto, nawet w najsuchszych miesiącach. Klasyfikacja klimatu Köppena-Geigera Cfa. Na tym obszarze średnia temperatura wynosi 12,9 °C. W ciągu roku średnie opady wynoszą 695 mm. Najsuchszym miesiącem jest grudzień z opadami na poziomie 28 mm. W maju opady osiągają wartość szczytową ze średnią 90 mm. Różnica w opadach pomiędzy najsuchszym a najbardziej mokrym miesiącem wynosi 62 mm. Najcieplejszym miesiącem w roku jest lipiec ze średnią temperaturą 24,5 °C, z kolei najzimniejszym miesiącem jest styczeń ze średnią temperaturą 1,3 °C. Wahania roczne temperatur wynoszą 23,2 °C[7].
Miasta partnerskie
Żmerynka, Ukraina (od 1973)
Giresun, Turcja (od 2001)
Gabrowo, Bułgaria (od 2004)
Lapseki, Turcja (od 2005)
Słuck, Białoruś (od 2009)
Telawi, Gruzja (od 2012)
Konya, Turcja (od 2012)
Przypisy
- ↑ Polski egzonim przyjęty na 111. posiedzeniu KSNG.
- ↑ a b c d e Szeki – Zagatały. W: Azerbejdżan. Wyd. 1. Pruszków: Rewasz, 2014, s. 222–225. ISBN 978-83-62460-38-0.
- ↑ a b c d e f g Północny i zachodni Azerbejdżan. W: Sławomir Adamczak: Gruzja, Armenia i Azerbejdżan. Bielsko-Biała: Wydawnictwo Pascal, 2013, s. 420–423, seria: Praktyczny przewodnik. ISBN 978-83-7642-141-4.
- ↑ a b c d e f g h i Szeki i okolice. W: Gruzja, Armenia i Azerbejdżan – Magiczne Zakaukazie. Wyd. IV. Gliwice: Wydawnictwo Helion, 2012, s. 427–429, seria: Przewodniki Bezdroży. ISBN 978-83-246-7447-3.
- ↑ a b Azad Sharifov: Shaki – Paradise in the Caucasus Foothills. azer.com. [dostęp 2015-04-02]. (ang.).
- ↑ Зарегистрировано увеличение туристического потока в Шекинский район. www.1news.az, 2011-07-13. [dostęp 2015-04-02]. (ros.).
- ↑ KLIMAT: ŞƏKI. climate-data.org. [dostęp 2015-04-03]. (pol.).
- p
- d
- e
Rejony |
|
---|---|
Miasta wydzielone | |
Nachiczewańska Republika Autonomiczna |
- PWN: 3982842
- БРЭ: 4693381