Vittoria Calma
![]() Portret Calmy w zbiorach Opery Śląskiej | |
Data i miejsce urodzenia | 29 listopada 1920 |
---|---|
Data i miejsce śmierci | 28 stycznia 2007 |
Typ głosu | sopran |
Zawód | śpiewaczka |
Odznaczenia | |
![]() |
Wiktoria (Vittoria) Calma z domu Kotulak-Castro (ur. 29 listopada 1920[a] w Trzcinicy k. Jasła, zm. 28 stycznia 2007 w Rzymie[1]) – polska sopranistka dramatyczna.
Życiorys
Jej głos i talent sceniczny odkrył i wykształcił Adam Didur. W Polsce dała się poznać po wojnie jako interpretatorka tytułowej partii w Halce Stanisława Moniuszki. Do pamiętnych występów z tego repertuaru należy pierwsza powojenna adaptacja tej opery w Operze Śląskiej w Bytomiu 14 czerwca 1945.
W 1939 po wybuchu wojny wyjechała razem z Didurem ze Lwowa do Warszawy. W latach 1942–1943 Didur zabrał ją do majątku Wiktorów w Woli Sękowej. Po upadku powstania warszawskiego mieszkała w Krakowie na ulicy Dietla 95/5, występując z Andrzejem Hiolskim w październiku 1944 w krakowskiej inscenizacji Halki Moniuszki wystawionej w Teatrze Starym w reżyserii Didura[2]. W latach 1945–1947 byłą solistką Opery Śląskiej. Wystąpiła w Halce w reżyserii Adama Dobosza i Aidzie w reżyserii Romualda Cyganika[3]. Po śmierci Adama Didura w 1946 trafiła na pewien czas pod artystyczną opiekę Ady Sari. W 1947 wyemigrowała do Włoch, osiedlając się na stałe w Mediolanie. W 1956 w Mediolanie wyszła za mąż za Włocha mieszkającego przed wojną w Warszawie. Występowała w koncertach estradowych i radiowych, a także nadal w operze, m.in. w 1972 brała udział w prawykonaniu opery Dmitrija Szostakowicza Nos w mediolańskiej La Scali.
Wychowawca artystyczny Wiktorii Adam Didur obmyślił jej późniejszy pseudonim sceniczny „Calma”[4].
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/8/84/Calmavittoria.jpg/240px-Calmavittoria.jpg)
Uwagi
- ↑ Istnieją źródła podające 1924 jako rok urodzenia artystki.
Przypisy
- ↑ MałgorzataM. Pawińska MałgorzataM., Addio Vittoria bravissima, „Trubadur” (2 = 43), trubadur.pl, 2007 [dostęp 2024-07-25] (pol.).
- ↑ Pamiętnik teatralny, tom 46, s. 50.
- ↑ Viktoria Kotulak-Castro, [w:] Encyklopedia teatru polskiego (osoby) [dostęp 2021-04-10] .
- ↑ Jerzy Waldorff, Czarne owce dla Apolla.
Linki zewnętrzne
- Viktoria Kotulak-Castro, [w:] Encyklopedia teatru polskiego (osoby) [dostęp 2021-04-09] .
- PWN: 3882790
- ETP: 23365