Wężojad nikobarski
Spilornis klossi[1] | |||
Richmond, 1902 | |||
![]() | |||
Systematyka | |||
Domena | eukarionty | ||
---|---|---|---|
Królestwo | zwierzęta | ||
Typ | strunowce | ||
Podtyp | kręgowce | ||
Gromada | ptaki | ||
Podgromada | Neornithes | ||
Infragromada | ptaki neognatyczne | ||
Rząd | szponiaste | ||
Rodzina | jastrzębiowate | ||
Podrodzina | jastrzębie | ||
Plemię | Circaetini | ||
Rodzaj | Spilornis | ||
Gatunek | wężojad nikobarski | ||
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2] | |||
![]() | |||
| |||
|
Wężojad nikobarski[3] (Spilornis klossi) – gatunek średniej wielkości ptaka drapieżnego z rodziny jastrzębiowatych (Accipitridae). Jest endemiczny dla położonych na Oceanie Indyjskim wysp południowej części archipelagu Nikobarów: Wielki Nikobar, Mały Nikobar i Menchal[4].
- Systematyka
- Jest to gatunek monotypowy[4][5][6]. Był często uznawany za podgatunek wężojada czubatego (S. cheela), a później także za podgatunek wężojada małego (S. minimus), po tym jak wydzielono je z S. cheela[4][5][6].
- Morfologia
- Upierzenie ma barwę brązową na grzbiecie, białą na brzuchu, cynamonowo-żółtą na klatce piersiowej. Ogon jest biało-brązowy, głowa czarna, policzki szare, szyja brązowo-żółta, nogi i oczy żółte. Wężojady nikobarskie osiągają długość 38–42 cm, a rozpiętość ich skrzydeł wynosi 85–95 cm.
- Ekologia i zachowanie
- Żyją głównie w lasach pierwotnych, najczęściej wśród koron drzew, na wysokości od 0 do 600 m n.p.m. Występują również na łąkach i siedliskach regenerujących się[7]. Często widywane w pobliżu cieków wodnych[7]. Żywią się głównie gadami, gryzoniami oraz mniejszymi ptakami.
- Status
- Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody (IUCN) od 2023 roku uznaje wężojada nikobarskiego za gatunek zagrożony (EN – endangered). Wcześniej był klasyfikowany jako gatunek bliski zagrożenia (NT – near threatened) od 2002 roku, kiedy to został on po raz pierwszy sklasyfikowany przez tę organizację jako osobny gatunek. W 2001 roku gatunek był opisywany jako pospolity, ale w roku 2012 – jako rzadki. Liczebność szacuje się na 150–370 dorosłych osobników z bardziej prawdopodobną liczebnością między 150 a 180 ptaków. Trend liczebności populacji nie jest określony[2][7].
Przypisy
- ↑ Spilornis klossi, [w:] Integrated Taxonomic Information System (ang.).
- ↑ a b Spilornis klossi, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species (ang.).
- ↑ Systematyka i nazewnictwo polskie za: P. Mielczarek & M. Kuziemko: Plemię: Circaetini Sundevall, 1836 (Wersja: 2019-03-24). [w:] Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2020-11-17].
- ↑ a b c Species account: Great Nicobar Serpent Eagle Spilornis klossi. [w:] Global Raptor Information Network [on-line]. The Peregrine Fund. [dostęp 2020-11-17]. (ang.).
- ↑ a b F. Gill, D. Donsker & P. Rasmussen (red.): Hoatzin, New World vultures, Secretarybird, raptors. IOC World Bird List (v10.2). [dostęp 2020-11-17]. (ang.).
- ↑ a b Great Nicobar Serpent-eagle (Spilornis klossi). IBC: The Internet Bird Collection. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-17)]. (ang.).
- ↑ a b c Species factsheet: Spilornis klossi. BirdLife International, 2023. [dostęp 2023-12-15]. (ang.).
Bibliografia
- Spilornis klossi. [w:] The Eagle Directory [on-line]. [dostęp 2015-09-24]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-09-24)]. (ang.).
- James Ferguson-Lees, David A. Christie: Raptors of the World. Christopher Helm, 2001. ISBN 0-7136-8026-1.
Linki zewnętrzne
- Zdjęcia wężojada nikobarskiego. [w:] eBird [on-line]. Cornell Lab of Ornithology. (ang.).