Węzeł Huntera
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/8/83/Hunters_Bend_Final.jpg/220px-Hunters_Bend_Final.jpg)
Węzeł Huntera, związ Huntera – węzeł stosowany do łączenia dwóch lin. Składa się z dwóch powiązanych ze sobą półsztyków.
Historia
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/b/b0/Hunters_Bend_HowTo.jpg/220px-Hunters_Bend_HowTo.jpg)
W 1978 roku na stronie tytułowej The Times przedstawiono go jako nowo wynaleziony przez dr. Edwarda Huntera. Hunter użył go do związania swoich zerwanych sznurowadeł, a w roku 1970 jego znajomy dostrzegł jego oryginalność.
Później okazało się (co odkrył Amory Bloch Lovins), że węzeł ten nie jest nowy, został bowiem przedstawiony już w 1950 roku przez Phila D. Smitha w publikacji Knots for Mountaineering[1]. W Książce węzłów Ashley nosi numer (ABOK #1425A)[2].