Włodzimierz Hubicki
![]() | |
Data i miejsce urodzenia | 31 stycznia 1914 |
---|---|
Data i miejsce śmierci | 13 lipca 1977 |
profesor nauk chemicznych | |
Alma Mater | |
Doktorat | |
Habilitacja | 5 lipca 1949 |
Profesura | 1960 |
Uczelnia | |
Okres zatrudn. | 1938-1977 |
prorektora do spraw naukowych UMCS | |
Odznaczenia | |
![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() |
Włodzimierz Ludwik Tadeusz Sas Hubicki (ur. 31 stycznia 1914 w Borysławiu, zm. 13 lipca 1977 w Lublinie) – polski chemik.
Życiorys
Był synem Ludwika inżyniera naftowego i Marii z Ciszewskich. Egzamin maturalny złożył w IV Liceum i Gimnazjum im. Henryka Sienkiewicza w Krakowie. Studiował chemię na Uniwersytecie Jagiellońskim uzyskując w 1938 tytuł magistra. 1 września 1938 rozpoczął pracę na Uniwersytecie Jagiellońskim jako młodszy asystent Katedry Chemii Nieorganicznej. Od 7 listopada 1939 gdy działalność Uniwersytetu Jagiellońskiego stała się konspiracyjna Hubicki pełnił funkcję wykładowcy na Tajnym Uniwersytecie Jagiellońskim. Od 1 kwietnia 1941 do 30 czerwca 1943 był nauczycielem chemii i fizyki na kursach przygotowawczych w Wieliczce, a od września 1943 roku nauczycielem Szkoły Chemotechnicznej w Krakowie. W lipcu 1943 na Tajnym Uniwersytecie Jagiellońskim i uzyskał stopień doktora. Mianowany zastępcą profesora od dnia 1 października 1947 objął kierownictwo Zakładu Chemii Nieorganicznej na tworzącym się UMCS-ie. 5 lipca 1949 uzyskał habilitację. W 1950 uzyskał tytuł naukowy profesora nadzwyczajnego, w roku 1951 zostać dziekanem Wydziału Matematyki, Fizyki i Chemii i podjął się trudu zorganizowania nowego Wydziału. W latach 1956—1959 piastował godność prorektora do spraw naukowych UMCS. W roku 1960 uzyskał tytuł naukowy profesora zwyczajnego. W latach 1952—1960 pracował dodatkowo w Zakładzie Historii Nauki PAN, od roku 1952 pozostawał członkiem Rady Naukowej tego Zakładu. Członek między innymi Międzynarodowej Akademii Historii Nauki w Paryżu[1]. Tworzył prace głównie z dziedziny chemii nieorganicznej, dotyczące przede wszystkim przebiegu procesów chemicznych w środowiskach wodnych i w ciekłych amoniakatach, chemii pierwiastków ziem rzadkich oraz otrzymywania substancji o bardzo dużej czystości, a także prace dotyczące historii nauki. Autor ponad 200 prac naukowych, ok. 100 publikacji z historii chemii, m.in. monografii alchemika Michała Sędziwoja (1967) oraz Z dziejów chemii i alchemii (1992).
Za swoją pracę był odznaczany: Złotym Krzyżem Zasługi (1954), Medalem X-lecia PRL (1955), Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (1958), Medalem XXX-lecia (1974), Medalem Komisji Edukacji Narodowej (1975) i Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski (1974). Uzyskał szereg nagród: indywidualne nagrody I stopnia Ministra Szkolnictwa Wyższego (1964, 1972), zespołową nagrodę I stopnia Ministra Nauki, Szkolnictwa Wyższego i Techniki (1973), nagrodę I stopnia Lubelskiego Towarzystwa Naukowego (1975) oraz kilkanaście nagród rektorskich.
Był dyrektorem biura Towarzystwa Muzycznego im. Henryka Wieniawskiego w Poznaniu[2]. Pogrzeb odbył się 16 lipca 1977 na cmentarzu Rakowickim w Krakowie[3] (pas AC, płd.).
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/1/1a/Gr%C3%B3b_prof._W%C5%82odzimierza_Hubickiego.jpg/220px-Gr%C3%B3b_prof._W%C5%82odzimierza_Hubickiego.jpg)
Przypisy
- ↑ Włodzimierz Hubicki (1914-1977) wspomnienie opublikowane w "Kwartalniku Historii i Nauki Techniki" 23/2 wyd. 1978
- ↑ O Towarzystwie Muzycznym im. Henryka Wieniawskiego. Towarzystwo Muzyczne im. Henryka Wieniawskiego w Poznaniu. [dostęp 2018-10-07]. (pol.).
- ↑ Lokalizacja grobowca na Liście Pamięci UJ
Linki zewnętrzne
- Włodzimierz Hubicki – artykuły w bibliotece Polona
- PWN: 3913070