Wacław Szalewicz
![]() Wacław Szalewicz (przed 1934) | |||
![]() | |||
Data i miejsce urodzenia | 13 maja 1895 | ||
---|---|---|---|
Data i miejsce śmierci | 1 listopada 1978 | ||
Przebieg służby | |||
Siły zbrojne |
| ||
Jednostki | 5 Pułk Ułanów Zasławskich | ||
Stanowiska | dowódca baterii, | ||
Główne wojny i bitwy | I wojna światowa, | ||
Odznaczenia | |||
![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() | |||
|
Wacław Szalewicz h. Szaława (ur. 14 maja 1895 w folwarku Niepracha, zm. 1 listopada 1978 w Krakowie) – pułkownik artylerii Wojska Polskiego, kawaler Krzyża Złotego i Srebrnego Orderu Virtuti Militari.
Życiorys
Urodził się 14 maja 1895[1][2][3] w folwarku[4] Niepracha (powiat lidzki, ówczesne Imperium Rosyjskie, późniejszy powiat lidzki II RP) jako syn[5] Józefa Anzelma Szalewicza herbu Szaława (1857–1917)[6] i Teresy z domu Berdowskiej (1863–1932)[7][1]. Miał siostrę Helenę (1897–1986)[8] i brata Stanisława (1899–1919), zginął walcząc w szeregach Samoobrony Ziemi Lidzkiej[9]. Wacław Szalewicz kształcił się w Korpusie Kadetów w Połocku[10], gdzie zdał maturę w 1913, po czym podjął studia na Wydziale Mechanicznym Państwowego Instytutu Politechnicznego w Sankt Petersburgu im. Piotra Wielkiego[11].
Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości w 1918 wstąpił do Wojska Polskiego. Został zweryfikowany w stopniu kapitana artylerii. W maju 1919 został dowódcą IV dywizjonu 2 pułku artylerii polowej wielkopolskiej (późniejszy 17 pułk artylerii polowej)[12]. Dywizjon przemianowano wkrótce na II, a sam kpt. Szalewicz na własną prośbę zwolniony został z Sił Zbrojnych Polskich byłego zaboru pruskiego[13]. Uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej w szeregach 5 pułku Ułanów Zasławskich[14]. Rozkazem z 7 sierpnia 1920 ministra spraw wojskowych otrzymał zlecenie organizacji dywizjonu artylerii ochotniczej przy baterii zapasowej 16 pułku artylerii polowej w Grudziądzu, który został nazwany I dywizjon 216 pułku artylerii polowej Ochotników Kresowych[15] w składzie Wojska Litwy Środkowej[10]. Za udział w wojnie otrzymał Order Virtuti Militari[16]. Został awansowany na stopień majora artylerii ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919[17][18]. W 1923, 1924 był p.o. zastępcy dowódcy swojej jednostki macierzystej, przemianowanej na 29 pułk artylerii polowej, garnizonującego w Grodnie[19][20]. Został awansowany na stopień podpułkownika artylerii ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1925[21]. Od 1928 do 1932 pełnił funkcję dowódcy 9 dywizjonu artylerii konnej w garnizonie Baranowicze[10][22][23]. Został awansowany na stopień pułkownika artylerii ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1932[24]
Od 1932 sprawował stanowisko dowódcy 3 pułku artylerii lekkiej Legionów w garnizonie Zamość[10][25][14][26]. Został awansowany do stopnia pułkownika artylerii. W Zamościu był prezesem obwodowej Ligi Morskiej i Rzecznej[26]. W 1938 został przeniesiony do służby w Katowicach[26]. Zamieszkiwał tam w kamienicy przy ulicy Powstańców 26[27].
Po wybuchu II wojny światowej brał udział w kampanii wrześniowej jako dowódca piechoty dywizyjnej 13 Kresowej Dywizji Piechoty, stacjonującej w Równem i funkcjonującej w składzie Korpusu Interwencyjnego[2][26][28][29]. Kierując 13 Brygadą Piechoty podjął nieudaną próbą odbicia Tomaszowa Lubelskiego[2][26][30]. Został wzięty przez Niemców do niewoli i był osadzony w obozie jenieckim Oflag II C Woldenberg i pełnił tam funkcję (naj)starszego obozu[2][26][31][32][33]. Od 15 sierpnia 1942 do 31 marca 1944 sprawował stanowisko Najstarszego Obozu[34]. Na terenie obozu prowadził Instytut Rosyjski, w ramach którego nauczano języka i organizowano bibliotekę i który został zlikwidowany przez władze obozu po ataku Niemiec na ZSRR z połowy 1941[35]. Później wnioskował do gen. Juliusza Rómmla o odznaczenie bojowe uczestników ucieczek z obozu II C; 13 kwietnia 1967 Ministerstwo Obrony Narodowej PRL zatwierdziło odznaczenie Orderem Virtuti Militari jeńców obozu[36].
Po wojnie pracował w Wojewódzkim Zjednoczeniu Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej w Krakowie[2]. Przez wiele lat był prezesem Koła Woldenberczyków w Krakowie oraz pełnił funkcję członka zarządu okręgu ZBoWiD w Krakowie[2]. Był autorem wspomnień pt. Organizacja i walki odtworzonej 13 Dywizji (Brygada) Piechoty Kresowej pod Chełmem, Hrubieszowem, Tomaszowem Lubelskim, Krasnobrodem i Terespolem[37]. 3 maja 1977 został mianowany przez samozwańczego Prezydenta Wolnej Polski na Wychodźstwie (z lat 1972–1990) Juliusza Nowinę-Sokolnickiego na stopień generała brygady
Zmarł 1 listopada 1978 w Krakowie[2][38][39]. Był żonaty od 1920 z Heleną (1900–1975)[40], miał córkę Marię (1921–1981)[2][41]. Wszyscy troje zostali pochowani w grobowcu rodzinnym na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie (kwatera 10 A WOJ-płn-2)[2][38].
Ordery i odznaczenia
- Krzyż Złoty Orderu Virtuti Militari[26]
- Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari nr 6799[42]
- Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (11 listopada 1937)[43]
- Krzyż Walecznych (dwukrotnie)[14][26]
- Złoty Krzyż Zasługi (19 marca 1931)[44]
- Medal Niepodległości (23 grudnia 1933)[45][46]
- Krzyż Zasługi Wojsk Litwy Środkowej (Litwa Środkowa, 1926)[47][48]
- Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921[42]
- Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości[42]
- Medal Międzyaliancki[42]
Przypisy
- ↑ a b Kolekcja VM ↓, s. 1.
- ↑ a b c d e f g h i Wacław Szalewicz. Nekrologi. „Dziennik Polski”. Nr 251 (10, 11), 4/5 listopada 1978.
- ↑ Roczniki Oficerskie 1928, 1932 podawały datę urodzenia 14 maja 1895.
- ↑ Niepracha, folwark. radzima.net. [dostęp 2015-04-02].
- ↑ Wacław Szalewicz h. Szaława. sejm-wielki.pl. [dostęp 2015-04-02].
- ↑ Józef Anzelm Szalewicz h. Szaława. sejm-wielki.pl. [dostęp 2015-04-02].
- ↑ Teresa Berdowska. sejm-wielki.pl. [dostęp 2015-04-02].
- ↑ Helena Szalewicz h. Szaława. sejm-wielki.pl. [dostęp 2015-04-02].
- ↑ Stanisław Szalewicz h. Szaława. sejm-wielki.pl. [dostęp 2015-04-02].
- ↑ a b c d Kolekcja VM ↓, s. 4.
- ↑ Wacław Szalewicz. Wspomnienie. Gazeta Wyborcza, 1997-05-19. [dostęp 2015-04-02].
- ↑ StanisławS. Więckowski StanisławS., Historja 17 pułku artylerii polowej (2 p.a.l. wlkp.) 1919–1920 oraz kronika dziesięciolecia., 1931 .
- ↑ Rozkaz dowództwa Głównego Wojsk Polskich b. zaboru pruskiego nr 215, 26 sierpnia 1919 .
- ↑ a b c Jerzy Garbaczewski. 5 Pułk Ułanów Zasławskich: szkic historyczny w 1921 r.: uzupełnienie. „Rocznik Mińsko Mazowiecki”, s. 55, Zeszyt 4 / 1997–1998.
- ↑ Henryk Spaltenstein: Zarys historii wojennej pułków polskich 1918–1920. T. 29 Pułk Artylerii Polowej. Warszawa: Wojskowe Biuro Historyczne, 1930, s. 21.
- ↑ Polish Order of the Virtuti Militari Recipients 1792–1992 – S2. feefhs.org. [dostęp 2015-04-02]. (ang.).
- ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 815.
- ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 739.
- ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 771.
- ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 691.
- ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 450.
- ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 423.
- ↑ 9 Dywizjon Artylerii Konnej. 26puw.pl. [dostęp 2015-04-02].
- ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 176.
- ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 671.
- ↑ a b c d e f g h Andrzej Kędziora: Wacław Szalewicz – profil w bazie Zamościopedia. zamosciopedia.pl, 28 sierpnia 2013. [dostęp 2015-04-02].
- ↑ Książka telefoniczna. s. 226. [dostęp 2015-04-02].
- ↑ Witold Jarno. 45. Pułk Strzelców Kresowych w obronie Tomaszowa Mazowieckiego we wrześniu 1939 r.. „Przegląd Nauk Historycznych”, s. 128, 130, 141, Nr 2 z 2012.
- ↑ Polska Obrona Przeciwlotnicza. Centralne Archiwum Wojskowe. s. 453. [dostęp 2015-04-02]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-04-03)].
- ↑ Ryszard Najczuk: 73. rocznica bitew pod Tomaszowem Lubelskim. 2012-09-18. [dostęp 2015-04-02]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-04-03)].
- ↑ Historia obozu. muzeum.dobiegniew.pl. [dostęp 2015-04-02].
- ↑ Zadrucie, czyli dzieje obozu jenieckiego – Oflag II C Woldenberg (1940–1945). histor.republika.pl. [dostęp 2015-04-02]. [zarchiwizowane z tego adresu (24 września 2015)].
- ↑ Elżbieta Anioła, Marzena Teterus: Obój jeniecki Oflag IIC Wodlenberg. 2009-11-04. [dostęp 2015-04-02].
- ↑ Stanisław Mastalski: Polski samorząd jeniecki a niemieckie władze obozowe. W: Oflag IIC Woldenberg. Wspomnienia jeńców. Warszawa: Książka i Wiedza, 1984, s. 26-27. ISBN 83-05-11162-8.
- ↑ Edmund Ginalski, Stefan Kotarski: Koła fachowe i kursy oraz praca indywidualna w obozie. W: Oflag IIC Woldenberg. Wspomnienia jeńców. Warszawa: Książka i Wiedza, 1984, s. 219. ISBN 83-05-11162-8.
- ↑ Witold Stefan Wróblewski: Ucieczki. W: Oflag IIC Woldenberg. Wspomnienia jeńców. Warszawa: Książka i Wiedza, 1984, s. 169. ISBN 83-05-11162-8.
- ↑ Archiwalia / Kolekcje \ Archiwum b. Komisji Historycznej ZBoWiD. sowiniec.com.pl. [dostęp 2015-04-02].
- ↑ a b Zarząd Cmentarzy Komunalnych w Krakowie. Internetowy lokalizator grobów. Wacław Szalewicz. rakowice.eu. [dostęp 2018-05-05].
- ↑ Według błędnych źródeł 1 września 1978. Wacław Szalewicz h. Szaława. sejm-wielki.pl. [dostęp 2015-04-02]. Polski Słownik Biograficzny zeszyt 191 (tom 46/4). dlanauki.pl. [dostęp 2015-04-02].
- ↑ Zarząd Cmentarzy Komunalnych w Krakowie. Internetowy lokalizator grobów. Helena Szalewicz. rakowice.eu. [dostęp 2018-05-05].
- ↑ Zarząd Cmentarzy Komunalnych w Krakowie. Internetowy lokalizator grobów. Maria Szalewicz. rakowice.eu. [dostęp 2018-05-05].
- ↑ a b c d Stanisław Łoza (red.): Czy wiesz kto to jest?. Warszawa: Wydawnictwo Głównej Księgarni Wojskowej, 1938, s. 713. [dostęp 2020-07-06].
- ↑ M.P. z 1937 r. nr 260, poz. 410 „za zasługi w służbie wojskowej”.
- ↑ M.P. z 1931 r. nr 64, poz. 101 „za zasługi na polu organizacji i wyszkolenia wojska”.
- ↑ M.P. z 1931 r. nr 6, poz. 12 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”.
- ↑ Zarządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej. „Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych”. Nr 9, s. 111, 19 marca 1934.
- ↑ Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 12 z 3 marca 1926 r.
- ↑ Henryk Spaltenstein: Zarys historii wojennej pułków polskich 1918-1920. T. 29 Pułk Artylerii Polowej. Warszawa: Wojskowe Biuro Historyczne, 1930, s. 35, 36.
Bibliografia
- Szalewicz Wacław. [w:] Kolekcja Orderu Wojennego Virtuti Militari; sygn. I.482.41-3142 [on-line]. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2024-05-29].
- Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923.
- Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924.
- Rocznik Oficerski 1928. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1928.
- Rocznik Oficerski 1932. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1932.
- Wacław Szalewicz. Nekrologi. „Dziennik Polski”. Nr 251 (10, 11), 4/5 listopada 1978.
- Wacław Szalewicz h. Szaława. sejm-wielki.pl. [dostęp 2015-04-02].
- Andrzej Kędziora: Wacław Szalewicz – profił w bazie Zamościopedia. zamosciopedia.pl, 28 sierpnia 2013. [dostęp 2015-04-02].
- Wacław Szalewicz. Wspomnienie. Gazeta Wyborcza, 1997-05-19. [dostęp 2015-04-02].
- VIAF: 2191151778208318130007
- PLWABN: 9810579255605606