Wasserfall
![]() | Ten artykuł od 2023-02 wymaga zweryfikowania podanych informacji: Informacje oparte na częściowo fałszywej publikacji Igora Witkowskiego. Należy podać wiarygodne źródła w formie przypisów bibliograficznych. Część lub nawet wszystkie informacje w artykule mogą być nieprawdziwe. Jako pozbawione źródeł mogą zostać zakwestionowane i usunięte. Sprawdź w źródłach: Encyklopedia PWN • Google Books • Google Scholar • Federacja Bibliotek Cyfrowych • BazHum • BazTech • RCIN • Internet Archive (texts / inlibrary) Dokładniejsze informacje o tym, co należy poprawić, być może znajdują się w dyskusji tego artykułu. Po wyeliminowaniu niedoskonałości należy usunąć szablon {{Dopracować}} z tego artykułu. |
![]() Wasserfall W-10 | |||
Państwo |
| ||
---|---|---|---|
Producent | Elektromechanische Werke Karlshagen | ||
Rodzaj | |||
Przeznaczenie | rakietowy pocisk przeciwlotniczy | ||
Data konstrukcji | 1941 | ||
Lata produkcji | 1943–1945 | ||
Operacyjność | 1944–1945 | ||
Długość | 6,128-7,92 m | ||
Średnica | 0,72-0,864 cm | ||
Rozpiętość | 1,55-2,88 m | ||
Masa | 3500–3810 kg | ||
Napęd | silnik rakietowy na paliwo ciekłe | ||
Prędkość | 2855 km/h | ||
Zasięg | 26,4 km | ||
Naprowadzanie | radiowe | ||
Masa głowicy | 235–303 kg | ||
Typ głowicy | burząca | ||
Użytkownicy | |||
III Rzesza | |||
|
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/9/9c/Bundesarchiv_Bild_141-1898%2C_Peenem%C3%BCnde%2C_Start_Fla-Rakete_%22Wasserfall%22.jpg/298px-Bundesarchiv_Bild_141-1898%2C_Peenem%C3%BCnde%2C_Start_Fla-Rakete_%22Wasserfall%22.jpg)
EMW Wasserfall (z niem. wodospad) – niemiecki rakietowy pocisk przeciwlotniczy z okresu II wojny światowej.
Zadaniem pocisków Wasserfall miało być niszczenie samolotów lecących na wysokości do 20 000 metrów i do 50 km od wyrzutni.
Historia
Prace badawcze nad bronią rakietową Wasserfall prowadzono w latach 1941–1945 w ośrodku badawczym Peenemünde pod opieką Wernera von Brauna. Projekt oparto o wcześniejsze doświadczenia zdobyte przy budowie rakiety balistycznej V-2. W czasie wojny opracowano kilka wersji rakiety Wasserfall różniących się wymiarami, masą i systemami naprowadzania.
W czasie II wojny światowej przeprowadzono 28 lotów próbnych pocisków Wasserfall. Pierwsza próba, która nastąpiła 8 stycznia 1944 roku zakończyła się katastrofą. Pierwszym udanym lotem rakiety była próba pocisku W-1 z 29 lutego 1944 roku. Prace nad Wasserfallem w Peenemünde wstrzymane zostały 17 lutego 1945 w związku z ewakuacją ośrodka.
Produkcji seryjnej rakiety Wasserfall nigdy nie uruchomiono. W planach zakładano, że będzie ona wynosiła 900 pocisków miesięcznie. Zakładem przewidzianym do montażu pocisków miała być podziemna fabryka w sztolni pod miejscowością Bleicherode.
Przerwanie prac przez Niemców nie oznaczało końca projektu. Po 1945 roku kontynuowany on był w USA i ZSRR. Na bazie materiałów zdobytych przez wywiady alianckie w Związku Radzieckim zbudowano rakietę przeciwlotniczą R-101, a w Stanach Zjednoczonych Ameryki opracowano pocisk rakietowy Hermes A-1.
Opis
Pocisk rakietowy Wasserfall przypominał rakietę balistyczną V-2. Był od niej jednak dwukrotnie mniejszy. Dodatkowo też na środku kadłuba miał przymocowane cztery krótkie skrzydła.
W odróżnieniu od rakiety V-2 zastosowano ponadto inny rodzaj paliwa i utleniacza. Zrezygnowano bowiem z kriogenicznych materiałów na rzecz specjalnych mieszanek chemicznych - jako paliwo przewidywano m.in. Visol (eter winyloizobutylowy) i Optolen, a jako utleniacz Sv-Stoff Salbei, składający się w 90% z kwasu azotowego i 10% siarkowego. Miało to na celu wyeliminowanie potrzeby tankowania rakiet bezpośrednio przed startem i zmniejszenie liczby osób załogi obsługujących wyrzutnie.
Zapłon silnika rakiety następował samoczynnie w momencie wtrysku utleniacza i paliwa do komory spalania. Było to wynikiem samozapłonu paliwa w obecności kwasu azotowego. Sterowanie pociskiem odbywało się za pomocą sterów aerodynamicznych umieszczonych za statecznikami, a także, w pierwszej fazie lotu, sterów gazodynamicznych zlokalizowanych za wylotem dyszy silnika.
Sterowanie lotem rakiety Wasserfall było prowadzone drogą radiową przez operatora z ziemi. Służył do tego celu system Kehl/Strassburg. W planach było jednak wykorzystanie automatycznego systemu naprowadzania radarowego, a w dalszej kolejności głowicy samonaprowadzającej na źródło ciepła z zapalnikiem zbliżeniowym.
Wersje Wasserfall
- Wasserfall W-1
- Wasserfall W-5
- Wasserfall W-10
Bibliografia
- Igor Witkowski: Prawda o Wunderwaffe. Warszawa: WiS-2, 2002. ISBN 83-88259-14-8.
- Bogusław Wołoszański: Encyklopedia II wojny światowej. Front. Tom 2. Warszawa: Amber, 1997. ISBN 83-7169-309-5.
Zobacz też
Linki zewnętrzne
- EMW C2 Wasserfall (de)
- Wasserfall (en)
- EMW Wasserfall C2 modèle W5
- Génesis de los misiles SAM. ausairpower.net. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-05-05)]. (en inglés)
- Wasserfall W-10 (dibujo). ausairpower.net. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-05-05)].
- EMW C2 Wasserfall
- The history of post-war rockets on base German WW-II "Wasserfall" missile propulsion. b14643.de. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-02-15)].
- Britannica: technology/Wasserfall