Wasyl Zołotarenko
![]() | Ten artykuł od 2010-08 wymaga zweryfikowania podanych informacji. Należy podać wiarygodne źródła w formie przypisów bibliograficznych. Część lub nawet wszystkie informacje w artykule mogą być nieprawdziwe. Jako pozbawione źródeł mogą zostać zakwestionowane i usunięte. Sprawdź w źródłach: Encyklopedia PWN • Google Books • Google Scholar • Federacja Bibliotek Cyfrowych • BazHum • BazTech • RCIN • Internet Archive (texts / inlibrary) Dokładniejsze informacje o tym, co należy poprawić, być może znajdują się w dyskusji tego artykułu. Po wyeliminowaniu niedoskonałości należy usunąć szablon {{Dopracować}} z tego artykułu. |
![]() Tępa Podkowa | |
Miejsce urodzenia | Korsuń |
---|---|
Data i miejsce śmierci | 28 września 1663 |
Rodzice | Neczypir |
Wojny i bitwy | Wojna polsko-rosyjska (1654–1667) |
Administracja | pułkownik niżyński (1659–1663) |
Wasyl Nikiforowicz Zołotarenko (po nobilitacji Złotarzewski herbu Tępa Podkowa[1][2]), ukr. Василь Нечипорович Золотаренко (ur. w Korsuniu, zm. 28 września 1663 w Borznie) – kozacki pułkownik niżyński. Brat Iwana Zołotarenki.
Życiorys
16 października 1658 był jednym z podpisujących unię hadziacką. W tym roku został nobilitowanym[3]:
Uważaiąc dzieła rycerskie Wasila Złotarenka, rycerza z woyska Zaporoskiego, na instancyą Wielmożnego Hetmana tychże woysk Zaporoskich, do kłeynotu szlachectwa Polskiego przypuszczamy, y iuż od tego czasu Złotarzewskim zwać się będzie, y przywiley na to onemu wydany authoritate Seymu teraźnieyszego stwierdzamy.
W 1662 hetman nakaźny Jakym Somko, wbrew woli Moskwy i cara, przeprowadził swój wybór na hetmana zaporoskiego. W listopadzie tego roku car wydał gramotę, nakazująca Kozakom wybranie nowego hetmana, którym miał zostać hetman koszowy Iwan Brzuchowiecki. W rezultacie na radzie w Nieżynie 18 czerwca 1663 odbyła się tzw. "czarna rada", gdzie został wybrany nowy hetman, a jego przeciwnicy Jakym Somko i Wasyl Zołotarenko, zostali uwięzieni i 3 miesiące później straceni.
Rodzina
Jego siostra Hanna była żoną hetmana Bohdana Chmielnickiego, a on sam był chrzestnym ich syna Jerzego.
Przypisy
Bibliografia
- Profil w Encyklopedii historii Ukrainy (ukr.)