Willis Lee
![]() | |||
![]() | |||
Data i miejsce urodzenia | 11 maja 1888 | ||
---|---|---|---|
Data i miejsce śmierci | 25 sierpnia 1945 | ||
Przebieg służby | |||
Lata służby | 1908–1945 | ||
Siły zbrojne |
| ||
Główne wojny i bitwy | |||
Odznaczenia | |||
![]() ![]() ![]() ![]() | |||
|
Willis Augustus Lee jr. (ur. 11 maja 1888 w Natlee, zm. 25 sierpnia 1945) – amerykański wojskowy, wiceadmirał United States Navy, uznawany za czołowego amerykańskiego specjalistę w zakresie morskiej walki artyleryjskiej, uczestnik wojny na Pacyfiku, zwycięzca w bitwie pancerników pod Guadalcanal w nocy z 14 na 15 listopada 1942 roku, która efektywnie zakończyła kampanię na Salomonach. W 1943 roku mianowany został na dowódcę floty pancerników Floty Pacyfiku. W trakcie wojny był jednym z czołowych zwolenników stosowania radaru na okrętach i miał duży wpływ na instalowanie ich na nich. Z uwagi na wcześniejszą służbę we Flocie Azjatyckiej i sympatię to Chin nosił przydomek „Ching”.
W życiu prywatnym był olimpijczykiem z 1920 roku, członkiem amerykańskiej drużyny narodowej w strzelectwie, w której zdobył pięć złotych, srebrny, a także brązowy medal w konkurencjach drużynowych. Zmarł nagle na zawał serca na pokładzie pancernika USS „Wyoming” (BB-32) u wybrzeży Maine.
Życiorys
Willis Augustus Lee urodził się w miejscowości Natlee w stanie Kentucky. Akademię Marynarki Wojennej ukończył w 1908 roku. Jego pierwszym przydziałem był pancernik „Idaho”[1]. Już podczas studiów był członkiem drużyny strzeleckiej US Navy, w 1907 roku zostając, jako jedyny w historii, mistrzem kraju w strzelaniu z pistoletu i karabinu[2]. Kolejnymi przydziałami były: krążownik pancernopokładowy USS „New Orleans” (CL-22) i kanonierka „Helena”, następnie pancerniki „Idaho” oraz „New Hampshire”. Na pokładzie tego ostatniego wziął udział w okupacji Veracruz w 1914 roku[1].
Pod koniec 1918 i na początku 1919 roku służył na niszczycielach USS „O’Brien” (DD-51) oraz USS „Lea” (DD-18), operujących z bazy w Queenstown w Irlandii[1]. W 1920 roku wszedł w skład amerykańskiej reprezentacji na Letnie Igrzyska Olimpijskie w Antwerpii. W drużynie strzeleckiej zdobył pięć złotych (karabin małokalibrowy 50 m; karabin dowolny 300 m 3 postawy; karabin wojskowy 300 m leżąc; karabin wojskowy 600 m leżąc; karabin wojskowy 300 i 600 m leżąc), jeden srebrny (karabin wojskowy 300 m stojąc) oraz jeden brązowy (biegnący jeleń 100 m strzał pojedynczy) medal[2].
W latach 20. dowodził między innymi trzema niszczycielami: „Fairfax”, „William B. Preston” i „Lardner” oraz transportowcem „Antares”. W 1929 roku ukończył kurs dla starszych oficerów w Naval War College. W kolejnych latach obejmował różne funkcje na morzu i w sztabie, dowodził między innymi pancernikiem „Pennsylvania” i lekkim krążownikiem „Concorde”, w grudniu 1938 roku został szefem sztabu admirała Harolda R. Starka, zaś w styczniu 1941 roku komendantem dywizjonu ćwiczebnego[1]. W lutym 1942 roku został awansowany do stopnia kontradmirała (Rear Admiral) i mianowany asystentem szefa sztabu dowódcy floty[3].
Osobny artykuł: II bitwa pod Guadalcanalem.
W sierpniu 1942 roku został skierowany na Pacyfik, jako dowódca 6. Dywizjonu Pancerników (Battleship Division 6), z „Washingtonem” jako swym okrętem flagowym. Podczas walk o Guadalcanal zwycięsko dowodził swymi okrętami w nocnej bitwie 14 i 15 listopada, zatapiając japoński pancernik „Kirishima". Za tę akcję został odznaczony Navy Cross – najwyższym odznaczeniem marynarki. W 1943 roku objął dowództwo nad siłami pancerników Floty Pacyfiku. Awansował do stopnia wiceadmirała (Vice Admiral).
W późniejszym okresie wojny brał udział w ataku na Nauru i osłonie operacji ofensywnych lotniskowców. 1 maja 1944 roku dowodził bombardowaniem Ponape, następnie wspierał ogniem swych pancerników desant na Saipan[1]. W maju 1945 roku został wysłany na Atlantyk, gdzie miał kierować opracowaniem skutecznej metody zapobiegania atakom kamikaze[3]. Zmarł na atak serca na pokładzie swej jednostki flagowej, starego pancernika „Wyoming", 25 sierpnia 1945 roku[1].
Poza Navy Cross, był odznaczony Legion of Merit oraz dwukrotnie Distinguished Service Medal[1]. Został pochowany na Cmentarzu Narodowym w Arlington[3].
Przypisy
- ↑ a b c d e f g Willis A. Lee. [w:] Dictionary of American Naval Fighting Ships [on-line]. [dostęp 2011-09-10].
- ↑ a b Willis Lee. Sports Reference. [dostęp 2011-08-29]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-04-17)].
- ↑ a b c Willis Augustus Lee, Jr.. [w:] Arlington National Cemetery Website [on-line]. [dostęp 2011-09-10].
- Olympedia: 44708